அறிக்கைகள்

Thursday, June 17, 2021

அறிக்கைகள்

கட்சிகள் அமைப்புகள் நிறுவனங்கள் வெளியிடும் அறிக்கைகள்

இன்று இடதுசாரி முன்னணியின் தலைவர் விக்கிரமபாகு கருணாரட்ன உடன் சந்திப்பு.

Wikramabahu Karunaratnaலண்டன் வந்துள்ள இலங்கையின் இடதுசாரி முன்னணியின் தலைவர் விக்கிரமபாகு கருணாரட்ண உடனான சந்திப்பு நவம்பர் 28 2010ல் வோல்தம்ஸ்ரோவில் இடம்பெற உள்ளது. இச்சந்திப்பை தேசம், ASATiC என்பன இணைந்து ஏற்பாடு செய்துள்ளது. மே 18 2009ற்குப் பின்னான அரசியல் நிலைமைகள் இடதுசாரி முன்னணி தமிழ் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுத்துவந்த போதும் தொடர்ச்சியாக தமிழ் தேசியத் தலைமைகளால் நிராகரிக்கப்பட்டு வந்தமை இடதுசாரி முன்னணியின் எதிர்காலச் செயற்பாடுகள் பற்றி இச்சந்திப்பில் கலந்துரையாடப்படும்.

நடந்து முடிந்த இலங்கையின் ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும் பாராளுமன்றத் தேர்தலிலும் விக்கிரமபாகு கருணாரட்ன தலைமையிலான இடதுசாரி முன்னணியை ஆதரிக்குமாறு மே 18 இயக்கம் மற்றும் முற்போக்கு சக்திகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. (இடதுசாரி முன்னணித் தோழர் விக்கிரமபாகுவை ஆதரிப்பதாக ‘மே 18 இயக்கம்’ முடிவு!) இது தொடர்பாக இடதுசாரி முன்னணியுடன் இணைந்துகொண்ட எம் கெ சிவாஜிலிங்கம் உடனான சந்திப்பினையும் தேசம்நெற் ஏற்பாடு செய்திருந்தது. (ஜனாதிபதி வேட்பாளர் எம் கெ சிவாஜிலிங்கம் இலண்டன் வந்தடைந்தார்! இன்று கிழக்கு லண்டனில் பொதுக்கூட்டம்!! – கேள்விநேரம்)

ஆயினும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பும் அதன் லண்டன் கூட்டாளிகளும் இராணுவத் தளபதி சரத்பொன்சேகாவை ஆதரித்து இருந்தனர். தங்கள் அரசியல் முடிவுகள் மண்கவ்விய நிலையில் முதற்தடவையாக விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவான பிரிஎப் இடதுசாரி முன்னணித் தலைவருடனான வெளிப்படையான சந்திப்பை Nov 25 2010 ஏற்பாடு செய்திருந்தது. (கலாநிதி விக்கிரமபாகு கருணாரத்ன லண்டனில் மக்களுடன் சந்திப்பு – பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை ஏற்பாடு)

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மிகப் பலமாக இருந்த காலகட்டத்தில் விக்கிரமபாகு கருணாரட்ணவை வன்னிக்கு அழைத்து மாவீரர் நாளில் உரையாற்ற வைப்பதன் மூலம் தமிழ் – சிங்கள மக்களிடையே அரசியல் ரிதியான புரிந்தணர்வுக்கு அது வழியேற்படுத்தும் என்பதையும் தேசம் சஞ்சிகைகயில் சுட்டிக்காட்டி இருந்தோம். ஆனால் முள்ளிவாய்க்கால் வரை பொறுத்திருந்து ஜனாதிபதித் தேர்தலிலும் பாராளுமன்றத் தேர்தலிலும் கூட அரசியல் ஞானம் பெறாமல் கண்கெட்ட பின்னர் சூரிய நமஸ்காரத்திற்கு புறப்பட்டு உள்ளது தமிழ் தேசியம்.

வோல்தம்ஸ்ரோவில் இடம்பெறும் சந்திப்பில் தமிழ் மக்களுடைய இனப்பிரச்சினை தொடர்பில் இடதுசாரி முன்னணியின் நிலைப்பாடு எதிர்காலத்தில் தமிழ் அமைப்புகளுடன் எவ்வாறான ஒரு உறவை இடதுசாரி முன்னணி வளர்த்துக்கொள்ளும் என்பன போன்ற விடயங்களுக்கு இச்சந்திப்பில் விளக்கம் ஏற்படும் என எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

இச்சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள முடியாதவர்கள் தங்களுக்குள்ள கேள்விகளை இங்கு பதிவிடும் பட்சத்தில் அவற்றை விக்கிரமபாகு கருணாரட்னவின் முன் வைக்கமுடியும்.

நிகழ்வு விபரம்:

இடதுசாரி முன்னணித் தலைவர் கலாநிதி விக்கிரமபாகு கருணாரட்ன உடனான கலந்துரையாடல்

November 28, 2010 @ 19:30

 Lord Broke Hall, Shernhall St, Walthamstow, London, E17 3EY

 Joint Invitation: ThesamNet & ASATiC

 T Jeyabalan (07800 596 786), T Sothilingam (07846 322 369)

தயவு செய்து கேவலப்படுத்தாதீர்கள்! சூதாட்டத்தை நிறுத்துங்கள்!! மக்களை ஏமாற்றும் இழி செயலை நிறுத்துங்கள்!!! – மாவீரர் தினத்தை முன்னிட்டு : ஆதவன்

Maaveerar_Thuyilum_Illam_2010தயவு செய்து கேவலப்படுத்தாதீர்கள்!  சூதாட்டத்தை நிறுத்துங்கள்!! மக்களை ஏமாற்றும் இழி செயலை நிறுத்துங்கள்!!! : மாவீரர் தின உரை நாடகத்தை முன்னிட்டு : ஆதவன் 
  
முன்னைய கட்டுரையில் புலம்பெயர் சூழலில் மாவீரர் தினத்தை நினைவு கொள்ளுவதிலுள்ள போலித்தனங்கள் குறித்து கேள்வி எழுப்பியிருந்தோம். இறந்து கொண்டிருக்கும் எங்கள் உறவுகளின் குரல்கள் கேட்கிறதா? : ஆதவன் (வன்னி)

மீண்டும் அது குறித்து மேலும் சில விடயங்களை எங்கள் புலம்பெயர் மக்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விழைகின்றோம். சீனாவில் இப்படியொரு கருத்துண்டு –மரம் சும்மா இருந்தாலும் காற்று விடுவதில்லை பெரும்பாலும் எங்களுடைய நிலைமையும் அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான். உங்களது செயல்கள் எங்களது மௌனத்தை கலைக்கிறது. நாங்கள் சாவை உதைத்துக் கொண்டு வாழ்வதற்கான போராட்டத்தில் இருக்கிறோம். தினமும் செய்திகளைப் படித்து, அது குறித்தெல்லாம் விவாதம் செய்யுமளவிற்கு, மனதிலும் உடலிலும் எங்களுக்கு தென்பில்லை நன்பகளே! ஆனாலும் இனியும் நாங்கள் மௌனமாக இருந்தால் நீங்கள் எங்கள் நிர்வாணம் மறைக்கும் கோவணங்களையும் விலைபேசத் தயங்கப் போவதில்லை ஏனெனில் உங்களது தேவையெல்லாம் பணம் சம்பாதிப்பதற்கான வழிகள் மட்டுமே. எனவே இனியும் அமைதி காப்பது சரியல்ல என்பதை உணர்ந்தே இதனை பதிவு செய்ய விழைகின்றோம். பொறுமைக்கும் ஒரு எலை உண்டல்லவா! 
 
சமீப நாட்களாக, நாங்கள் அவதானித்து வருகின்ற சில சம்பவங்களை முன்னிறுத்தி விவாதிப்பதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். 
 
எங்கள் மக்களும், எங்கள் சரணடைந்த போராளிகளும் அடுத்த வேளை உணவுக்காக கையேந்திக் கொண்டிருக்கும் போது, நீங்கள் புலம்பெயர் நாடுகளில், எங்கள் மரணமடைந்த போராளிகளை நினைவு கொள்வதாக அறிவிக்கின்றீர்கள். இறந்து கொண்டிக்கும் எங்கள் உறவுகளைக் காப்பாற்ற முடியாத உங்களது சுயநலத்தையும், சந்தர்ப்ப வாதத்தையும் எண்ணி ஆரம்பத்தில் மனம் நொந்திருந்தாலும், சரி எங்கள் உடன்பிறப்புக்கள் போல் வாழ்ந்த சகோதரர்களையும், சகோதரிகளையும்தானே நினைவு கொள்ளுகின்றீர்கள் என்று உள்ளுர மகிழ்ந்தோம். நாங்கள் பசியோடும் வேதனையோடும் இருந்த போதும் அவர்களது தியாகம் இப்படியாவது மக்களால் நினைவு கொள்ளப்படுகிறதே என்பதையெண்ணி மகிழ்சியடையாமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அது கூட உண்மையல்ல உங்கள் பணம் சம்பாதிக்கும் பேராசையின் வெளிப்பாடுகளில் ஒன்றுதான் என்பதை அறிந்த போது எங்களால் எப்படி அமைதியாக இருக்க முடியும். போராட்டம் நடந்து கொண்டிந்த காலத்திலும் அதன் வலிகளை எந்தவகையிலும் அனுபவித்தறியாத சிலர் புலம்பெயர் மக்களின் உள்ளார்ந்த ஈடுபாட்டை வியாபாரமாக்கினீர்கள். உங்களைப் போன்றவர்களின் கேவலமான செயற்பாடுகளை அறிந்திருந்த போதும், நாங்கள் எங்கள் மக்களுக்காக எல்லாவற்றையும் சகித்துக் கொண்டோம். இன்று ஒரு மிகப்பெரிய அழிவை சந்தித்த பின்னர் போராட்டம் முற்றுப்பெற்று விட்டது. எங்கள் போராட்டம் ஓய்தாலும் உங்கள் பணம் சம்பாதிக்கு சூதாட்டம் மட்டும் இன்னும் ஓயவில்லை. போராட்ட காலத்தில் போராட்டத்தை விற்றீர்கள், இன்று அதில் இறந்தவர்களின் தியாகங்களை ஏலம் போட்டு விற்கிறீர்கள். இதனை மனச்சாட்சியுள்ள எந்த மனிதனால் சகித்துக் கொள்ள முடியும்? உங்களது ஊடக பலத்தாலும், அடியாள் பலத்தாலும் இந்த உண்மையை புலம்பெயர்ந்த சாதாரண மக்கள் அறியாத வண்ணம் நீங்கள் தடுத்து வைத்திருக்கலாம், ஆனாலும் தங்கள் மனச்சாட்சிக்கு மதிப்பளிக்கும் நல்ல மனிதர்களும் இருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில்தான் இந்த விடயங்களை பகிரங்கமாகப் பேசுகின்றோம். எங்களின் இந்தக் குரல்கள், நல்லுள்ளம் கொண்ட ஒரு சிலரையாவது உசுப்பும், செயலுக்கு தூண்டும்; என்பதில் இம்மியளவும் எங்களுக்கு சந்தேகமில்லை. 
 
ஏதோ நடந்துவிட்டுப் போகட்டுமே என்று எங்களால் அமைதியாக இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் உங்களது சூதாட்டத்தால் கேவலப்படுத்தப்படுவது எங்கள் சகபோராளிகளின் தியாகங்கள், பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது எங்கள் மக்கள். அவர்கள்தான் போராட்டத்தால் எல்லாவற்றையும் தொலைத்து உருக்குலைந்து போனவர்கள். ஒரு காலத்தில், விருந்தோம்பல் என்றால் வன்னி என்று சொன்ன காலம் போய் பசி,பட்டினி. நோய் என்றால் வன்னி என்று சொல்லும் நிலைமை உருவாகியிருக்கிறது. இப்படியொரு நிலைமையில், தொடர்ந்தும் எங்களைக் காட்சிப் பொருளாக்கி அரசியல் செய்யும் உங்கள் கேவலமான செயல்களை எங்களால் அனுமதிக்க முடியாது. எங்களால் மட்டுமல்ல, மனிச்சாட்சியுள்ள எந்தவொரு புலம்பெயர் தமிழரும் இதனை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார் என்றே நாங்கள் நம்புகிறோம். 
 
இன்று பலகோடி ரூபாய் செலவில், மாவீரர் தினக் கொண்டாட்டங்களை நடாத்திக் கொண்டு இருக்கின்றீர்கள். கொண்டாடுவதற்கு இது மகிழ்சிக்குரிய விடயமா அல்லது திருவிழாக் கோலம் கொண்டு அனுஸ்டிப்பதற்கு இதென்ன கோயில் நிகழ்வா? பின்னர் எதற்கு இந்த ஆடம்பரங்கள்? யாருடைய நன்மைக்காக இது மேற்கொள்ளப்படுகிறது? எங்கள் தன்னலமற்று இறந்த, அந்த போராளிகள் மீது உங்களுக்கு உண்மையிலேயே ஈடுபாடிருந்தால், எந்தவித ஆடம்பரமும் இல்லாமல் அவர்களை நினைவு கொண்டிருக்க முடியும். ஆனால் நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை ஏன்? பதில் பணம் சம்பாதிக்க வழி இ;ல்லாமல் போய்விடும் என்பதுதானே! உண்மையில் இதற்கும் மக்களின் உள்ளார்ந்த ஈடுபாட்டிற்கும் ஒரு தொடர்புமில்லை என்பதை நாங்கள் நன்கு அறிவோம். இவ்வாறான இழிவுகள் ஒருபுறம் என்றால்;, மறுபுறம் யார் யாரோ, இம்முறை மாவீரர் தின உரை ஆற்றவுள்ளதாக பிறிதொரு நகைச்சுவையான செய்தியும் வெளிவந்து கொண்டிருகிறது. 
 
இதுவும் நாம் முன்னர் குறிப்பிட்டது போன்று எமது கடந்தகாலத்தை இழிவுபடுத்தும் செயல்தான். விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பைப் பொருத்தவரையில் மாவீரர் தின உரையாற்றும் தகுதி அதன் தலைவருக்கு மட்டுமே உண்டு. அதுவே புலிகளின் மரபாகவும் இருந்து வந்திருக்கிறது. சிலரின் இந்த தான்தோன்றித்தனமான செயற்பாடானது, புலிகளின் மரபையும், அந்த மரபைக் காத்து உயிர்நீத்த ஆயிரக் கணக்கான போராளிகளின், உடன் இருந்த மக்களின் தியாகங்களை நகைச்சுவைக்குரியதாக மாற்றும் செயலன்றி வேறொன்றுமில்லை. தலைவர் பிரபாகரன் இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தியைச் பகிரங்கப்படுத்திய கே.பியை துரோகி என்றவர்கள் எந்த அடிப்படையில் ; இந்தச் செயலை அனுமதிக்கின்றனர்? அவ்வாறு ; உரையை ஏற்பதாயின் முதலில் கே.பியின் கூற்றை அங்கரித்துவிட்டல்லவா அதனை ஆமோதிக்க வேண்டும். சிலர் சொல்லுவது போன்றே தலைவர் இருக்கிறார், அவர் தக்க தருணத்தில் வருவார் என்றால் எவ்வாறு .,?????? தலைவர் பிரபாகரனின் இடத்தை எடுத்துக் கொள்ள முடியும்? இப்படியான மக்களின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கப் போகின்றவர்கள் யார்? 
 
ஒருவகையில் புலம்பெயர் நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படும் இவ்வாறான மாவீரர் தின நிகழ்வுகள் மேலும் உருத்திரகுமார் உரை நிகழ்த்தும் கதையெல்லாம், கோடாம்பாக்க தமிழ் சினிமாவின் மூலம் பணம் சம்பாதிப்பதற்கு ஒப்பானது. அங்கு இளைஞர்கள், யுவதிகள் மத்தியில் இருக்கும் உணர்வுகளை கிளறுவதன் மூலம் பணம் சேர்கிறது. இங்கு, எங்கள் மக்கள், போராளிகள் மீதும் அவர்களது தன்னலமற்ற அர்ப்பணிப்பு மீதும் கொண்டிருக்கும் உள்ளார்ந்த உணர்வை ஆதாரமாகக் கொண்டு உங்கள் பணம் பெருகுகிறது. அந்த தன்னலமற்ற மனிதர்களை முதலீடாகக் கொண்டு உங்களது குடும்பங்கள் செல்வச் செழிப்பில் வளர்கிறது. இப்படியொரு அவலம் உலக விடுதலைப் போராட்ட வரலாறுகளில் எங்குமே கானக்கிடைக்காத ஒன்று. உலகில் பல தேசங்களில் போராட்டங்கள் நடந்திருக்கின்றன. அவற்றில் சிலதே வெற்றி பெற்றிருக்கின்றன. தோல்வியடைந்த இடங்களில் எங்கும் இது போன்றதொரு கேவலமான அநீதி போராடிய மக்களுக்கு, அந்த மக்களின் ஒரு பகுதியினரால் மேற்கொள்ளப்பட்டதில்லை. சொந்த உறவுகளையே அந்த மக்களின் ஒரு பகுதியினர் போராட்டத்தின் பேரால் ஏமாற்றி பிழைக்கும் அவலத்தை இங்குதான் நாம் கான்கிறோம். 
 
புலம்பெயர் உறவுகளே! போராட்டம் பற்றியும் அதன் முடிவு பற்றியும் பேசுவதற்கும் உரித்துடைவர்கள் ஈழத்திலேயே இருக்கின்றனர். எந்தவொரு முடிவும் ஈழத்தில் இருந்தே எடுக்கப்படும். அரசியல், அடையாளம் அனைத்தும் நாங்கள்தான். எனவே நீங்கள் அங்கு எடுக்கும் பிழையான உணர்ச்சி வேக முடிவுகள் எங்களையே பாதிக்கும் என்பதை உணர்ந்து செயற்படுங்கள். நீங்கள் எடுக்கும் முடிவுகள் எங்களைப் பாதிக்கும் போது அதில் தலையிடுவது எங்களைப் பொருத்தவரையில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகும் ஏனெனில் அது எங்களின் உயிர் வாழ்தலோடு சம்மந்தப்பட்டது. இன்று இன்னொரு கதையும் சிலர் சொல்ல முற்படுகின்றனர். ஈழத்தில் சிறையுண்டு கிடக்கும் போராளிகள் எல்லாம் அரசாங்கத்தின் முன் கையுயர்த்தியவர்கள், கோழைத்தனமாக சரணடைந்தவர்கள், அவர்களுக்கு போராட்டம் பற்றிக் கதைப்பதற்கு தகுதியில்லை என்றவாறும் சில அபிப்பிராயங்கள் உலவுகின்றன.

அவ்வாறாயின் 17ஆம் திகதி சரணடைந்து பின்னர் ஏதோ ஊழல்களின் துணையில் தப்பியோடியவர்களை எந்தக் கணக்கில் சோப்பது. போராட்டத்தின் வலியையே உணராது இடைத்தரகர்களாக இருந்த வியாபாரிகள் தமிழ்த் தேசியம் பேசுவதை என்னவென்று சொல்வது. சமீபத்தில் உருத்திரகுமாரன் கொடுத்த நேர்காணல் ஒன்றில், களத்தில் இருக்க வேண்டியதில்லை ஒரு புரிந்துனர்வுடன் பணியாற்றினால் போதுமானது என்னும் தொனியில் பேசியிருந்தார். இதற்கு திலகர் முன்னர் களத்துடன் தொடர்பற்று வெளிநாட்டில் பணியாற்றியதையும் அதனை ‘மேதகு’ அங்கீகரித்ததையும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

முன்னர் தலைவர் பிரபாகரன், குறிப்பிட்டதொரு சூழலில் சொன்ன விடயத்தை தனது இன்றைய தான்தோறித்தனமான, சிறுபிள்ளைத்தனமான செயற்பாடுகளுக்கான நியாயமாகக் காட்டிக் கொள்ள முற்படுகின்றார் உருத்திரா. மேதகு சொன்னவற்றிற்கெல்லாம் கட்டுப்படுவது உண்மையாயின் அவர் இறுதியாக அமைப்பின் சர்வதேச பொறுப்புக்கள் அனைத்தையும் ஒப்படைத்தது கே.பியிடம் அல்லவா, அப்படியாயின் போராட்டம் அரசியல் அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் தகுதி கே.பிக்கு மட்டுமல்லவா உண்டு. இங்கு உரத்திரகுமாரனோ அல்லது புலம்பெயர் சூழலில் இரவு அரசியல் செய்யும் நபர்களோ, அனைவருமே ஈழத்து மக்களையும் போராட்டத்தின் மீதும் அதன் தலைமை மீதும் பற்றுக் கொண்டிருந்த புலம்பெயர் மக்களையும் ஏய்த்துப் பிழைக்கும் பித்தலாட்டமொன்றில் ஈடுபட்டிருப்பது தெளிவாகிறது.

உருத்திரா தன்னை நியாயப்படுத்துவதற்கு திலகரின் கடந்த காலத்தை புரட்டுகிறார் ஆனால் திலகரின் மனைவி, பிள்ளை இப்போதும் கிளிநொச்சியில் சாப்பிட வழியின்றி இருப்பதை மறந்துவிட்டார். நாம் மேலே குறிப்பிட்டது போன்று. ஈழத் தமிழர்கள் எதிர்காலத்துடன் தொடர்புபட்ட எந்தவொரு விடயத்தையும் களத்தில் நிலைகொண்டு இருப்பவர்களே எடுக்க முடியும். அதுதான் சரியானதும், பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் விரும்புவதும். வெளிநாடுகளில் இருந்து கொண்டு எல்லாவற்றையும் செய்யலாம் என்றால் தீபன். சொர்ணம், ஜெயம் இப்படியான தளபதிகள் எல்லாம் உயிரை மாய்த்திருக்கத் தேவையில்லையே! எல்லோரும் குளிருக்கான அங்கிகளைப் போட்டுக் கொண்டு அமெரிக்காவிலும், நோர்வேயிலும் இருந்து போராடியிருக்கலாமே. இத்தனை அழிவுகளையும் வேதனைகளையும் எங்கள் மக்களும் சந்தித்திருக்க வேண்டி வந்திருக்காதே. தமிழில் ஒரு பழமொழி சொல்லுவார்கள், கேக்கிறவன் கேனயன் என்றால் எல்லாம் சொல்லலாம், அது மாதிரித்தான் இருக்கிறது உருத்திரகுமார்களின் கதை.  
 
எனவே இனியாவது மக்களை ஏய்த்துப் பிழைக்கும் இவ்வாறான செயல்களை மக்கள் இனங்கண்டு கொள்ள வேண்டும். பாதிக்கப்பட்ட மக்களும் போராளிகளும் இது குறித்து தெளிவாகவே இருக்கின்றனர். இப்போது தெளிவடைய வேண்டிய பொறுப்பில் புலம்பெயர்
மக்கள்தான் இருக்கின்றனர். அவர்களின் அறியாமையை, உண்மையான ஈடுபாட்டை இவ்வாறான அரசியல் வியாபாரிகள் பயன்படுத்திக் கொள்ள விழைகின்றனர். 
 
நாங்கள் உங்களைச் சிந்திக் கூடாது என்று கூறவில்லை. நாங்கள் உங்களை செயற்படக் கூடாது என்று கூறவும் இல்லை. ஆனால் உங்கள் செயற்பாடுகள் எங்களின் வாழ்வை மீட்டெடுக்கும் வகையில் அமைய வேண்டுமென்றே கூறுகின்றோம். அது வீழ்ந்து கிடக்கும் எங்களின் ஆயிரக்கணக்கான போராளிகளின் வாழ்வை புதுப்பிப்பிதாக அமைய வெண்டுமென்றே கூறகின்றோம். அங்கவீனமடைந்த, முகங்கள் சிதைந்த ஆண் பெண் போராளிகளின் வாழ்வில் ஒளியேற்ற வேண்டுமென்றே கூறுகின்றோம். அவ்வாறில்லாது, மீண்டும் எங்களின் குருதி பார்த்து வசனம் சொல்லும் ஆசையை கைவிடுங்கள் என்றே சொல்லுகின்றோம். எங்கள் ஒப்பாரிச் சத்தம் கேட்க ஆசைப்படாதீர்கள் என்றே சொல்லுகின்றோம். எங்கள் பேச்சின் எல்லை இவ்வளவுதான். தயவு கூர்ந்து புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

எங்கள் களமாடி வீழ்ந்த பெண் போராளி கப்டன் வானதியின்  கவிதை வரிகள் இவை – ‘எழுதாத என் கவிதையை எழுங்களேன். எல்லையில் என் துப்பாக்கி எழுந்து நிற்பதால், எழுந்துவர என்னால் முடியவில்லை’ – எங்களாலும் எழுந்து வர இயலவில்லை உறவுகளே! மழைக் காலம் என்பதால், எங்கள் பிள்ளைகளுடன் ஓதுங்கிக் கொள்வதற்கு ஒரு கூடு தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம், பசி தரும் வலியுடன். எங்களை இந்த துயரத்திலிருந்து மீட்க வாருங்கள். தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கும் எங்கள் தலைமுறை கரைசேர உதவுங்கள். முடியாவிட்டால் சில ஆறுதல் வார்த்தைகளையாவது சொல்லுங்கள். இனியும் இழப்பதற்கு எங்களிடம் குருதியில்லை. 
 
இங்கு பசியில் அழும் குழந்தைக்கு ஒரு நேர பால் வாங்கி தரவிரும்பாத நீங்கள் –  பட்டினியில் மயங்கும் முதியோருக்கு  ஒரு நேர கஞ்சி ஊற்ற விரும்பாத நிங்கள் தேசியம்! சுயநிர்ணயம்! சுயாட்சி! என்றெல்லாம் கூறி எங்களை உங்கள் நலனுக்கான  பகடைக்  காய்களாக்க முயற்சிக்காதீர்கள். 
 
வீழந்து கிடக்கும் எமக்கு உதவ விரும்பாத நீங்கள், உதவ முன்வருபவர்களையும் மிரட்டி  துரோகி பட்டம் சூட்டி  அடாவடித்தனம்  செய்யும் நீங்கள்  எங்களது அரசியல்  உரிமையில் மட்டும்  அக்கறை காட்டுவதனை எப்படி  நம்புவது?  ஆடு நனைகிறது என்று ஓநாய்  அழுவதாகச் சொல்வதை எந்த அடிப்படையில் நம்புவது? 

Related Link:

http://www.youtube.com/watch?v=jDH_U5uZLMA&feature=player_embedded

மாவீரர்களை மதிப்போம்! அவர்கள் பெயரில் மக்களுக்கும் போராளிகளுக்கும் மறுவாழ்வு அளிப்போம்!!! : த ஜெயபாலன்

இறந்து கொண்டிருக்கும் எங்கள் உறவுகளின் குரல்கள் கேட்கிறதா? : ஆதவன் (வன்னி)

கலாநிதி விக்கிரமபாகு கருணாரத்ன லண்டனில் மக்களுடன் சந்திப்பு – பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை ஏற்பாடு

Wikramabahu KNSSP கட்சியின் பொதுச் செயலர் கலாநிதி விக்கிரமபாகு கருணாரத்ன லண்டனில் பொதுமக்களைச் சந்திப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருப்பதாக, பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை அறிவித்துள்ளது.

தமிழ் மக்களிற்கான அரசியல் தீர்வு தொடர்பாக ஆரம்பம் முதல் நீதியான, தெளிவான, ஒரே மாதிரியான கருத்துக்களை வெளியிட்டுவரும் கலாநிதி விக்கிரமபாகு, தமிழ் மக்கள் மீதான படுகொலைகள், அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக தொடர்ச்சியாகக் குரல் கொடுத்து வருகின்றார்.

சிறீலங்கா அரசுத் தலைவர் மகிந்த ராஜபக்சவாக இருக்கட்டும், அல்லது முன்னயை அரசுத் தலைவர்களாக இருக்கட்டும் அவர்களுக்கு எதிராக கொழும்பில் இருந்தவாறு துணிந்து குரல் கொடுக்கும் சிங்கள கட்சியின் தலைவராக இவர் இருந்து வருகின்றார்.

ஏனைய அரசியல் தலைவர்களும், கட்சிகளும் மகிந்த அரசுக்கு அடிபணிந்துள்ள போதிலும், கொள்கையில் உறுதியாக இருந்து தமிழ் மக்களிற்காகவும், சிங்கள தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்காகவும் தொடர்ச்சியாகக் குரல் கொடுத்துவரும் விக்கிரமபாகுவுடன் புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் தமது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றது.

சிங்கள மக்கள் மத்தியில் தமிழ் மக்களின் நீதியான கருத்துக்களைக் கொண்டு செல்ல இதனை ஒரு சந்தர்ப்பமாக பிரித்தானியாவாழ் தமிழ் மக்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நிகழ்வில் ஊடகங்களும், ஊடகவியலாளர்களும் கலந்து கொள்ளுமாறு அன்பாக அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்நிகழ்வை நேரஞ்சல் செய்வதற்கும், ஊடகங்கள் தமது கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்வதுடன், அவரது கருத்தைப் பெறும் தளமாக இந்த சந்திப்பை பயன்படுத்துமாறும் பிரித்தானிய தமிழர் பேரவை அழைப்பு விடுத்துள்ளது.

எதிர்வரும் 25ஆம் நாள் வியாழக்கிழமை வட மேற்கு லண்டனிலுள்ள சவுத் ஹறோ பகுதியில் மாலை 7:00 மணி தொடக்கம் இரவு 10:00 மணிவரை இந்த சந்திப்பு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டுள்ளது. மேலதிக விபரங்கள் கீழே தரப்பட்டுள்ளன.

இடம் – Harrow Borough Football Club Hall, Earlsmead, Carlyon Avenue, South Harrow HA2 8SS

நேரம் – மாலை 7:00 மணி

அருகிலுள்ள நிலக்கீழ் தொடரூந்து நிலையங்கள் – Central Line NORTHOLT , Piccadilly Line SOUTH HARROW

பேரூந்துகள் – சவுத் ஹரோ தொடரூந்து நிலையத்தில் இருந்து, அதே பக்கத்தில் இருந்து (சம்பல் சொப் முன்பாக) 140, 395, 398, 487 போன்ற நோத்ஹோல்ட் செல்லும் பேரூந்துகளில் ஏறி இரண்டாவது தரிப்பிடம்.

நோத்ஹோல்ட் தொடரூந்து நிலையத்தில் இருந்து, அதே பக்கத்தில் இருந்து 282 என்ற மவுன்ட் வேனன் மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் பேரூந்தில் ஏறினால் இரண்டாவது தரிப்பிடம்.

மேலதிக விபரங்களுக்கு:
020 8808 0465
079 5850 7009

நேர்டோ நிறுவனத்தினால் நிவாரண கிராமங்களில் உள்ள மாணவர்களுக்கு பாடசாலை உபகரணங்கள் வழங்குதல்

அண்மையில் முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தை சேர்ந்த நிவாரண கிராமங்களில் இருந்த மாணவர்கள் கீழ்வரும் அவசர வேண்டுகோளை விடுத்திருந்தனர். தற்போது நலன்புரி முகாம்களில் இருந்து கா.பொ.தா சாதாரண பரீட்சைக்கு தோற்றும் மாணவர்களிற்கு அவசரமாக கீழ்வரும் பொருட்கள் தேவைப்படுகிறது.

பாடசாலை சீருடை முதல் கணித பாட உபகரணங்கள் வரையான தேவைகளிற்கு உடன் உதவுமாறு அன்புடன் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

மாணவ மாணவிகளின் விபரங்கள்:

கதிர்காமர் முகாம் : 30 ஆண்கள் 40 பெண்கள் மொத்தம் 70.

ஆனந்தக்குமாரசாமி :38 ஆண்கள் 62 பெண்கள் மொத்தம் 100

இந்த வேண்டுகோளை புலம்பெயர் சொந்தங்களின் உதவியுடன் நேர்டோ உடன் தீர்த்து வைத்தது!

மேற்படி நிகழ்வானது புலம்பெயர்வாழ் தமிழ் மக்களின் அனுசரணையுடன் நேர்டோ நிறுவனத்தினால் மாணவர்களின் கல்வி வளர்ச்சிக்காக 17.11.2010 அன்று காலை 9.30 தொடக்கம் மாலை 2.00 மணிவரை நிவாரணக் கிராமங்களாகிய அருணாச்சலம், ஆனந்தகுமாரசாமி, கதிர்காமம் போன்ற கிராமங்களை சேர்ந்த க.பொ.த சாதரண பரீட்சையில் தோற்றவுள்ள ஆண், பெண் இருபாலரும் உள்ளடங்களாக 322 மாணவர்களுக்கான சீருடை, பாதணிகள், உபகரணங்கள், என்பன வழங்கப்பட்டது.

இந் நிகழ்வில் மேலதிக வட மாகண கல்விப் பணிப்பாளர் வ அரியரட்ணம், முல்லைத்தீவு வலயக்கல்விப் பணிப்பாளர் S. கிருஸ்ணகுமார், ஆசிரிய ஆலோசகர் தேவதாஸ் ஆகியோர் மாணவர்களுக்கான பொருட்களை வழங்கி அவர்களின் எதிர்கால கல்வி செயற்பாட்டிற்கு உதவினர் .

ஜே.வி.பி. கட்சியினர் மீதான தாக்குதலை வன்மையாக கண்டிக்கிறோம்! : PLOTE அறிக்கை

PLOTE_Logoயுத்த காலங்களில் காணாமல் போனோர் மற்றும் தடுத்து வைக்கப்படோர் குறித்த பெயர் விபரங்களை வெளியிடுமாறு கோரி யாழ்ப்பாணத்தில் நடத்தப்பட்ட ஜனாநாயக ரீதியிலான போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட மிலேச்சத்தனமான தாக்குதலை நாம் வன்மையாக கண்டிக்கிறோம்.

யுத்தம் முடிவுற்று ஒன்றரை ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் ஜனநாயக சூழல் இன்னமும் முழுமையாக திரும்பவில்லை. பிள்ளைகளை இழந்த பெற்றோர், பெற்றோர்களை இழந்த பிள்ளைகள், கணவன்மாரை இழந்த விதவைகளென தமிழ் சமூகம் கண்ணீரும் கவலையுமாக வாழுகின்றனர். இந்த மக்களின் வேதனைகளுக்கு நியாயம் கேட்டு ஜனநாயக ரீதியிலான போராட்டத்தை நடாத்துவதற்கு வடமாகாண தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் உட்பட வேறு எந்த தமிழ் கட்சிகளும் முன்வராத நிலையில் மக்கள் விடுதலை முன்னணியினரால் நடத்தப்பட்ட போராட்டத்தினை வரவேற்கின்றோம்.

தமிழ் மக்கள் தொடர்பாக மக்கள் விடுதலை முன்னணியினர் கொண்டிருக்கும் அரசியல் நிலைப்பாட்டில் எமக்கு உடன்பாடு இல்லாத போதும், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக நியாயம் கேட்டு ஜனநாயக ரீதியாக அவர்கள் நடத்திய போராட்டத்தினை நாம் ஆதரிக்கின்றோம்.
தமிழ் மக்களின் இனப்பிரச்சினை தொடர்பாக ஜே.வி.பி.யினர் கொண்டிருக்கும் கொள்கையில் எமக்கு உடன்பாடு இல்லை. இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் 1987ம் ஆண்டு இணைக்கப்பட்ட தமிழ் பிரதேசங்களை (வடகிழக்கு மாகாணங்கள்) பிரிப்பதற்கு நீதிமன்றம் சென்றவர்கள் ஜே.வி.பி.யினர். இதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகளை, அடிப்படை உரிமையையும் நிராகரித்தவர்கள். ஆகவே அரசியல் ரீதியாக எமது கட்சிக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் அதிக முரண்பாடுகள் உள்ளன.

நாம் எவ்வாறு சிங்கள மக்களின் உயிர்களுக்கு சேதம் விளைவிக்காது இருந்தோமோ, அதே போன்று ஜே.வி.பி.கட்சியினரும் தமிழ் மக்களின் உயிர்களுக்கு ஒருபோதும் தீங்கு இளைத்திருக்கவில்லை. மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்காக ஜே.வி.பி.கட்சியினர் மேற்கொள்ளும் ஜனநாயக போராட்டங்களுக்கு தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் சா;வதேச கிளைகள் எப்போதுமே தமது ஆதரவை நல்கும் என்பதனை தொpவித்து கொள்கின்றோம்.

ஆட்சியில் இருக்கும் தற்போதைய அரசு யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வில் அனுதாபம் காட்டுவதற்கு பதிலாக தமிழ் மக்களின் செறிவினை குறைக்கும் திட்டத்தில் குடிபரம்பலை மேற்கொண்டு வருகின்றது. அத்துடன் ஜனநாயக ரீதியாக போராடும் உரிமையையும் மறுதலித்து வருகின்றது. கடந்த 15ம் திகதி ஜே.வி.பி.கட்சியினரின் ஏற்பாட்டில் நடத்தப்பட்ட ஜனநாயக வழிமுறை ஆர்ப்பாட்டத்தினை குழப்பும் முகமாக அரச இயந்திரம் செயற்பட்டு அடாவடித்தனம் புரிந்துள்ளது. இந்த சம்பவத்தில் ஜே.வி.பி.பாராளுமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் அவ் கட்சியின் தொண்டர்கள் படுகாயம் அடைந்துள்ளனர். அரசின் இந்த அராஜக செயலை தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் சர்வதேச கிளைகள் வன்மையாக கண்டிக்கின்றது.

அனைத்து அடக்குமுறைகளையும் உடைத்தெறிவோம்!
தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம்.

தற்பாலினர் வெறுப்புக்கு (Homophobia) எதிரான கருத்துரைப்பும் கலந்துரையாடலும்

Homophobia_Erase_the_HateGay / Lesbian / Trans_gender ற்கு எதிரான பல்வேறு வகையான கருத்துக்கள் இயல்பாக்கப்படுவதும் (Normalizing Discourses), அவர்களது தெரிவுசார் உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதும், சமூகத்தின் அங்கத்தவர்களாக அவர்களது இருப்பு தொடர்ந்தும் ஒடுக்கப்படுவதும் தமிழ்ச்சமூகத்தில் நீண்டகாலமாக நிலவிவருகிறது. பரவலான இக்காழ்ப்புணர்வுக்கு எதிராக எமது எதிர்க்குரல்களைப் பதிவு செய்தல் அவசியமாகின்ற இந்தவேளையில்….

பொது ஊடகங்கள் சிலவும் இக்காழ்ப்புணர்வு முழுத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நிலைப்பாடு என்ற பிரமையை ஏற்படுத்த முயல்கின்றன. ஊடகங்கள் தம் விழுமியங்களைத் தவறுவதைச் சுட்டிக்காட்டவும், எமது தன்னிலையை சுயவிமர்சனம் செய்யவும், விளிம்புநிலையாக்கம் (Process of Marginalization) குறித்தான விவாதங்களை மேற்கொள்ளவும்….

நாங்களும் நீங்களுமாய் ஓர் உரையாடலுக்கான பொதுக்களத்தில் சந்திப்போம்

Where: Scarborough Civic Centre
150 Borough Road
(McCowan & Ellesmere)

When: Friday, November 19, 2010
At 6.00 PM

Friends Aganinst Homophobia
416 725 4862 / 647 829 9230/ 416 841 6810
email: friendsagainsthomophobia@gmail.com

LLRC Testimony by Prof S Ratnajeevan H Hoole

Prof_HooleHonourable Chairman and Members,

Thank you for your invitation to appear before this Commission.

First, as a member of the wider Christian Church, I state that I fully endorse the testimony of the church delegations representing the Anglican Church and the Roman Catholic Church as reported in the press. The fact of my agreeing fully with the broad principles they enunciated, lightens my load and lets me focus on my own personal experiences. I have with me by my side The Rev. Fr. Dr. J. Jebamohan, formerly my parish priest and now a Senior Lecturer at University of Jaffna. He is here to help me with my computer and to advise me in case the need arises.

I will initially say a few personal things about my own perspective and situation which I will connect up to your TOR. I am a Sri Lankan and a Tamil.  I grew up as a proud Sri Lankan and continue to be a proud Sri Lankan. I also grew up in Jaffna which gave me unique perspectives which are part of my make up. This make up includes pride in my Tamilness and a wish not to be deprived of it just as I would not wish to be robbed of my Sri Lankanness.

Growing up in Jaffna in the heady days of confrontation with the state, I am like most Tamils at heart, without apologies, committed to internal self-determination for the northern and eastern areas of Sri Lanka where we have lived for centuries – but that does not mean that we wish to live separately from the Sinhalese or refuse to work with them. It is relevant to note that even the Hon Douglas Devananda, a cabinet minister in His Excellency’s government, is also for some form of devolution to the regions inhabited by the Tamils.

To be strictly correct, while most if not all Tamils want a say in the decisions that affect our lives, Jaffna always has had a third of the population wanting to work closely with the government. Remember that although the late Mr. Alfred Duraiyappah has been and continues to be called all sorts of horrid names, he commanded the respect and support of a third of the Jaffna electorate and with the rest divided about evenly between the Tamil Congress and the Federal Party, he always stood a good chance of being returned as MP and indeed was. Even today the most recent elections show a similar proportion of the electorate voting with the government. It is an embarrassing fact for the nationalists but always has been a fact.

These are difficult times for those like myself who are both Sri Lankan and Tamil. From numerically very small sections of the government comes the message that there are no Tamil homelands (when we all know there are) and that we Tamils are welcome in this country if we accept that this is a country of the Sinhalese. It is this attitude that led to the calamity of the past 50 years and the scourge of the LTTE years. Tamil and Sinhalese communalism have spawned each other and fed on each other. 

As we seek to build up one united nation free of communalism and forge a common national identity, Tamils in general, it is correct to say – and here I am making an observation rather than speaking for myself – have little confidence in the government and its institutions. Our history is littered with Commissions that simply bought time and whose recommendations, such as of the Sansoni Report, were never implemented. The Tamil public is deeply skeptical of commissions especially after the experience of the Trincomalee murders of ACF workers and the 5 students. Witnesses were intimidated. The Commission ignored what I consider decisive evidence. A member of the Commission who was serious about his work was forced out. Impunity was the order of the day.

This Commission too, I am afraid, faces skepticism from the Tamil public. Tamil newspapers allege that those who testify are photographed and threatened by men of the armed forces in civils. Mr. Chairman, with all due respect and as a matter of observation, your own reputation in the eyes of the Tamil public is poor because of allegations against the AG whom you represented as Solicitor General, by the Eminent Persons observing the ACF/Moothoor Disappearances inquiry. I make no charges nor endorse their allegations but merely record the fact that the public is skeptical. I do not wish to prejudge you and my appearance here is a measure of my open mind on the kind of report that will emanate from this learned Commission.

In these circumstances if this Commission is to have any meaningful and even forceful effect upon nation building and forging a common Sri Lankan identity, your work must look into every aspect of your mandate, sparing no one and not entrenching that scourge of Sri Lanka – impunity to those on the side of the state.

In the year 1970 my brother and I were brutally attacked by a party of Sinhalese policemen led by Sub-Inspector Waragoda for no reason other than that they were angry with Tamils over the anti-standardization student demonstrations. When my late father, a Clerk in Holy Orders in the Anglican Church, complained to the then SP, Mr. R. Sundaralingam, he was told “Take it to the OIC because if you come to me I would need to take action.” That is permanently etched in my memory as the impunity that errant police officers who hammer Tamils are guaranteed by the state.  So we filed a private plaint for assault in the Jaffna Magistrate’s Court against Mr. Waragoda but under the intervening emergency his lawyer Mr. Viswanathan, a politician with ties to the government, would come with a letter from the SP saying that Waragoda had to be sent on emergency duty. Viswanathan would also shout at me that I am a rowdy sullying the name of a good officer. As this was repeated month after month, the case came to naught. Deeply ingrained again in my mind at an impressionable age was that there is no justice for Tamils. Viswanathan later joined the nationalist bandwagon and became Mayor of Jaffna.

That episode underscored the cause of today’s firm, inveterate beliefs among Tamils that – 1) the Sinhalese have impunity when they beat up and even kill Tamils 2) the armed forces are murderously dangerous 3) Tamil officials are stooges of the state and 4) politicians who wear the nationalist cloak have only one permanent loyalty – to themselves – and can be bought over

With the end of the war, after years of chaos and threat to life in the Northeast, for the first time since the early 1970s we in Jaffna feel free but only somewhat so.  After 40 years of internecine violence, today the darkness of the long night is perhaps lifting. I emphasize perhaps. We seem to have a new dawn. The Tamil insurgency is crushed but Tamil pride is wounded. However, there is no one to ask us for inordinate contributions – nay, make demands – for money we do not have. No one carries away our children to serve as fodder on the battlefront. When I see a soldier or a policeman on the streets of Jaffna I do not feel almost like micturating out of control of my bladder as I once used to.  We can go to Colombo without passes. Our children have access to jobs in Colombo. Lights are back in our homes and our lives no longer stop at 6 o’clock when we huddle together behind closed doors fearful of unknown persons carrying us or our children away in white vans.  Indeed we after several years have multiparty democracy.

For this new dawn we need to thank His Excellency our President.  Can we now leverage this peace towards national reconciliation and forging a united nation as he rightly wants? I believe we can but I see several attitude problems lower down that would make it difficult to translate the President’s high ideals into reality. While the President has idealistic plans for one common nation, the lower officials who created this mess are still at the levers of power and will block any initiative that goes towards sound nation building.

Let me turn to my own experiences on which I can speak with some authority and because they are revelatory of the Tamil’s lot in this country despite the dawn of peace. In my own life I have asserted human rights as the very basis of a good and ordered society and that Tamils should use the legal system when denied their rights. I have believed that the Federal Party instead of making hot speeches should have challenged standardization under the then prevalent Article 29 and would have prevailed.  When University of Peradeniya filed false charges against me – believe it or not, one of the charges was on teaching my students how human rights are relevant even to an engineer and another that I fraudulently altered the mark book – and denied me my confirmation, I worked with Sinhalese to challenge it legally. All charges against me were thrown out and I was confirmed in my post and promoted to Senior Professor on the orders of the Court of Appeal. It was an example for other Tamils to work within the system and prevail.

As you may know I left Sri Lanka in the year 2006 because of LTTE threats to my life after His Excellency the president appointed me as the Vice Chancellor of University of Jaffna. When the President announced national reconciliation and invited all Sri Lankans, Sinhalese, Tamils, Muslims, Burghers and others in exile abroad, to return and build a united Sri Lanka, living in the US I jumped at the opportunity. Many others too have the enthusiasm to return and work here, and welcome the pledges given by the Govt., but as I will explain, obstructions are being placed through quasi-legal means and deliberate red tape by people hostile to new challenges and wanting to safeguard their patch and not wanting to discuss how the system of university education is thereby being corrupted and continually degraded.

Upon the President’s announcement, subsequently repeated by Prof. G.L. Peiris in New York, I contacted my friend and erstwhile colleague at the UGC Professor Carlo Fonseka and informed him of my wishes to return with my family. I also wrote to Prof. Peiris.

In the meantime, officials at Peradeniya, for reasons best known to themselves, who had been legally obliged to confirm and promote me, had used my misfortunes with the LTTE to terminate my services. At the time I fled the country under death threats, I had been released from Peradeniya for three years in March 2006 to be VC of Jaffna. So in December 2008 I had informed my Department Head at Peradeniya that I would report on Dec. 19 2008 as my release was ending and apply for my sabbatical leave. On the day I reported the Head received an alleged copy of a letter to me vacating me from my post for absence although I was still on release. I am yet to receive the original addressed to me.

So Professor Fonseka contacted His Excellency the President on my behalf. The President had responded positively to my wife’s and my request for reinstatement based on orders from the University Services Appeals Board and the Human Rights Commission which I do not have time to go into. He had imposed one condition though, namely that we should be in Sri Lanka before any action is taken. So we left our positions in the US and arrived on 2 September 2010. The President, true to his word, issued directions on 13 September 2010 to have us reinstated at Peradeniya and released to Jaffna and to be appointed at Jaffna without delay or loss of service. The role played by some officials in Jaffna, besides those in Peradeniya, in this matter shows that what happens to Tamils is not always because of communal passions but could be a defensive measure to cover up administrative lapses and shortcomings.  In Jaffna my appointment as ordered is being delayed. Significantly applications for the post of VC closed on the 9th and perhaps my purported termination can be held to disqualify me.

The President’s good intentions are thwarted by a bureaucracy with its own mind. I with my D.Sc. London am the only person in Sri Lanka of working age with an earned western higher doctorate. My wife has her Ph.D. earned under Nobel Laureate George Olah. And yet we are both now well into our third month of unemployment in a country desperately short of qualified academics. If this happens to us with connexions to the President, imagine the lot of an ordinary Tamil with no connexions. This is my case for some devolution of government authority so that government is accessible to those who are governed. Devolution is not a dirty word but the well-tested, indeed time-tested, panacea for holding disparate, fissiparous peoples happily under one cohesive nation.

I will take up now only sections of your TOR on which I have anything useful to say.

Item (i)   b. of the TOR: The sequence of events that followed thereafter up to the 19th of May, 2009:

I will confine myself to events regarding my appointment as Vice Chancellor of Jaffna University. Some of what I say is hearsay but based on the personal testimony of very reliable people.

The Universities Act provides for applications and nominations to be called for, the university council forwarding three names from the contenders to the President, and the President appointing one. I was picked by the Council of University of Jaffna as one of the three people of its choice and the President appointed me from this list of three. On March 12, 2006 I believe, when the Tamil radio news announced my appointment, Parliament was in session. Mr. Gajendran, TNA MP for Jaffna, as a former university student with loyalties to the other two persons sent up by the Council, asked his TNA colleagues to oppose the appointment at the meeting with the President which was scheduled for that night. The others refused. At the meeting, however, after the 10 points the TNA wanted to raise had been dispensed with, Gajendran went ahead and raised this. The President quickly realised that this man stood alone and apart from the other TNA MPs and justified his decision to choose me as VC over the other two, based on my higher doctorate and UGC experience, besides other things. Perhaps to isolate him from the others, the President reminded Gajendran in front of his TNA colleagues that he had come to him earlier with the UNP’s Maheswaran for a favour and told Gajendrtan that he expected Gajendran to ensure that my appointment met no trouble.

The next day students in Jaffna who were controlled and handpicked by the LTTE went on demonstrations. Student leader Wijitharan stated on Sakthi TV News that if I came to Jaffna I would be severely dealt with.  My children seeing this were badly shaken. My effigy was burnt at the university gates. Over the next several days there were incessant telephone calls home telling my wife that I would be killed if I stepped into the campus and they would be sad to see her a widow in white. My third daughter, 14 years old then, was told that her 8 year old brother would be cut into inch-long pieces. The calls were incessant.

National List MP Eelaventhan of the TNA made an announcement in the newspapers that the TNA had taken a decision to oppose my appointment. Mr. R. Sampanthan, the party leader, assured me that there was no such decision but I should let the matter rest there – meaning I suppose that he would not say it publicly. MPs Mavai Senathirajah, Sivajilingam and Suresh Premachandran showed some leadership and asked the LTTE’s Thamilchelvan at the meeting of the MPS with him in Kilinochchi to state one reason why I should not be VC.  In his inimitable fashion Thamilchelvan coyly replied that the LTTE had nothing against me but the students were upset and they could not rein them in without consequences and that if I resigned he would ensure that I am made VC next time. It was unadulterated rubbish that he and his audience knew to be rubbish because it is the President who makes the appointment and not the LTTE. But no one told him so.

Tamil newspapers issued various statements attributed to all kinds of nonexistent organizations claiming to be against me.  I was directly appointed bypassing the Council said one newspaper untruthfully. People ask me even today if this is true. The editors knew these organizations to be nonexistent and still published them. Mr. Thanapalasingam, the Thinakkural editor, told me that he is sent reporters under the age of 25 whom he must employ and whose articles he cannot cut or edit. The only power he had was to print a rejoinder. But he finished looking rather sad, asking who there is to dare to write a rejoinder. I wrote one which he printed. But for how long could I keep writing myself denying these untrue allegations by unknown persons? Jaffna newspapers like the Uthayan also, after liberally printing the slanderous statements of nonexistent organizations including that I am an Army Spy, carried a rejoinder from me because of personal pleas.

I began receiving death threats by email too. The same man threatened me again when I visited Sri Lanka in December 2008 to report as my release ended. My movements were monitored even while I lived abroad.

The general advice I got in Colombo about the LTTE’s demand to resign was that my resignation would cede the need for the President to consult the LTTE before appointing a Vice Chancellor again and would set a bad precedent. So I tried to operate as VC from Colombo. The Acting Registrar whose son worked for the dreaded Pottu Amman, one Kandasamy whom I knew well, responded to my telephone instructions saying that he could not recognize my voice and therefore could not follow my orders. When I faxed my instructions he said the fax was not received. I then faxed my instructions to the Bursar who assured me that he had passed them on but there was a wall of silence. I appointed a Deputy Vice Chancellor, Professor Parameswaran of the Medical Faculty, the most senior academic then, who wanted the letter of appointment to come from the UGC and not me – for he did not want to be seen as my pick although it is the VC who usually writes the letter of appointment. When this superfluous letter from the UGC was sent he faxed the UGC in the morning that he had assumed duties. But then, after a visit from MP Gajendran and Kugan, the LTTE’s man in charge of the campus – Poruppalar they called him – he resigned in the afternoon. LTTE websites like nitharshanam.com then carried on a campaign slanderously maligning Professor Parameswaran as a corrupt man. I appointed Dr. Rajendram as Rector of Vavuniya Campus. Immediately LTTE websites alleged that his son was involved in all kinds of nefarious activity whereas the poor man had only one little daughter whom he was bringing up bravely alone since his wife’s premature death. Dr. Rajendram thereupon excused himself from assuming duties.

The University Teachers’ Association was asked to meet to condemn my appointment. At the meeting Prof. Sittrampalam, the university’s senior historian and later UGC Member, pointed out that my appointment had been regular and that I should be welcomed as VC. His views prevailed. The LTTE having failed to get the decision it wanted, Prof. Sittrampalam’s name-board at his university office was broken up and his residence stoned that night.

The Vavuniya Campus Teachers’ Association was to meet to consider welcoming me. Just five minutes before the meeting’s commencement the LTTE’s Political Authority for Vavuniya informed the Rector that there was no need for such a meeting.  The meeting did not even begin.

Hon. Douglas Devnanda who had been very supportive, offered an army escort for me to enter the campus but I felt that  it was not appropriate to, first, preside over a university that way and, second, to take comfort in such security when even General Mendis, the commander in Jaffna, had been unable to protect himself against a determined LTTE.

MP Sivajilingam kept pressing the matter and even went to the deep Vanni with Dr. Myleruperumal of Valvettithurai to speak to Mr. Prabhakaran and Mr. Nadesan. But the latter two went even deeper into the jungles and avoided a meeting citing security concerns. I am grateful to Mr. Sivajilingam and Dr. Myleruperumal for the risks they took and to Mr. Sivajilingam for making a public statement on a Canadian Radio station, relayed on the Internet, denying the claims that the TNA was opposed to me. Daya Master of the LTTE too tried to help through my clerical contacts that put me in touch with him but I understand that Thamilchelvan had told him to keep off. The Roman Catholic Bishops of Jaffna and Mannar and the CSI Bishop in Jaffna wrote to Mr. Prabhakaran and sent the letters into the Vanni through personal commissaries rather politely asking him not to meddle in the education of the people but alas, to no avail.

In the meantime when Thamilchelvan called the Deans of the university for a meeting, one of the other two candidates went a day or two ahead to Kilinochchi and parked himself there, I believe to press his case for ensuring that I am not allowed entry to the campus. His student, a student union leader, was the tea server at Thamilchelvan’s. Many of my former students at Peradeniya – some of whom then worked for the LTTE in Kilinochchi – also pressed the matter on my behalf and were told not to interfere and through them the message was conveyed to me by Thamilchelvan that no warning would be issued to me. I knew what that meant and it took my apologetic students a lot of humming and hawing before they told me. A senior TNA MP came home and advised me to leave. With that I decided to leave the island since resignation as demanded was not an option. Mr. Devananda has blamed me for fleeing saying that I did not respect the President’s appointment. But I was an ordinary man with 4 young children including three unmarried girls.  How could I risk leaving them behind, alone without a father?

Gajendran has continued to pursue his vendetta against me. In 2009 I visited Europe and stayed in Berlin with my school classmate and university batch-mate, one V. Sivakumaran. The day after my departure Gajendran who was in Europe then, visited Sivakumaran and was abusive.

I am thankful to my wife for arguing with those horrid men hurling death threats over the phone, crying but giving back in style. When they suggested that they would be sad to see her a widow in white, she shot back not to forget what happened to Madurai in the Tamil epic Silappathikaram: when Kannaki cursed the king for unjustly executing her husband Kovalan, all of Madurai went up in flames. I rejoice in no death – especially when many of those killed had been forced to bear arms for the LTTE. But as I look around I wonder about the LTTE and its leadership.

Amnesty International issued an “Urgent Call for Action” regarding my safety. The New York based “Scholars at Risk Network” advertised my plight and helped me.

I obtained leave from the UGC and left the island for the US.  Subsequently when I asked the UGC for payment of my salary, it requested me to ask Peradeniya myself. But Peradeniya had released me to Jaffna. And there was no point in my asking Jaffna to pay me, given who was really running the universaity. Such was the obligation the state felt towards one who responded positively to the President’s invitation to serve as VC. In the event, no one has paid my salary.

From the US I enquired several times from the LTTE through church channels including The Rt. Rev. Rayappu Joseph whether I could return and based on Thamilchelvan’s response I remained abroad.

A related incident needs mention. The people of the Vanni, both Sinhalese and Tamil, launched a petition drive to make Vavuniya Campus a university and brought it to me at the UGC. The then Vanni TNA MPs – Selvam Adaikalanathan, Kishore Sivanathan, and Sivasakthi Anandan – were keen and had meetings with me. Some national universities had been given a campus to grow into a university. While other universities successfully did this and converted the campuses under them to full universities – Wayamba, Sabragamuwa, and Rajarata –  only the Tamil universities, Jaffna and Eastern Universities, kept their campuses in Vavuniya and Trincomalee respectively as campuses, treating them as sinecures for senior academics to go there as Rectors (with the exception of just one Rector who took work seriously). I was sympathetic to the petition and plugged the idea at the UGC. But suddenly the MPs backed off. On enquiry I was told that Thamilchelvam had replied to their request to ask the Prime Minister Wickremasinghe with one sentence: Do not stoke the fires of pirathesavaatham – regionalism – that he alleged I was trying to fan. With that all the enthusiasm of the Vanni MPs for the development of the Vanni vanished. They were now even scared to speak to me. The University of the Vanni seemingly died there for then.

It was a sad period for me as a Tamil. In the name of Tamil liberation and decentralization, all our institutions – universities, newspapers, electoral processes and what have you – had been emasculated and replaced by a centralized hierarchy that had to be obeyed. Every decision concerning us was taken by a few persons in the name of self-determination. I am glad it is over. Now will the government that triumphed give us a measure of self-determination or will it be the same old stuff with new masters? I wish the President well and pray that he has the wisdom to overcome officials who thwart his good intentions.

Item (ii) of the TOR: whether any person, group or institution directly or indirectly bear responsibility in this regard:

We need to look forward if we are to build a united nation. But we also need to do a post mortem to learn from our mistakes. The state and the Sinhalese people must equally share the blame with the Tamils; I would say the preponderant blame as parties holding virtually all the levers of power. With us Tamil people, the several riots and the impunity offered to the armed forces and unruly mobs over massacres of unarmed civilians have given us a mindset that does not trust the state one bit. The onus to make overtures is primarily on the state.

As for the specific ceasefire, the LTTE several times had offered to it on a platter what the Tamil people wanted – in 1987, 2000, and during the negotiations over the ceasefire. The Sinhalese state needs to be congratulated for its efforts after 1994. Indeed Chandrika Kumaratunga and Ranil Wickremasinghe need to be praised for the risks they took with their support base in making the proposals they did. But the sincerity behind even these laudable efforts were a question in Tamil minds over effective impunity offered in high profile murders and the attitudes during the Chemmany exhumations. Even Ranil Wickremasinghe’s proposals during the ceasefire seemed to lack sincerity in Tamil minds because of his successfully thwarting passage of the 2000 constitutional amendments. The LTTE rejecting these overtures from a pragmatic state was the greatest betrayal of the Tamil people.

However, the preponderance of ceasefire violations by one side as reported by the Scandinavian monitors makes clear the answer to your question. Even during the peace talks in Jaffna right from these premises, the Kachcheri, LTTE officials have made speeches that the ceasefire is only to prepare for the final battle which they would soon launch. There was no sincerity from anyone. Each group was concerned with preserving and electrifying its support base rather than doing what was right.

The Tamil parliamentary leadership also evinced a failure of leadership which contributed to the disaster we lived through. They knew that elections were rigged. While many of our MPs like Mr. Sampanthar and Mavai Senathirajah would have been returned by the people because they are so dear to Tamils, they failed us by having in their midst people like Gajendran whose recent rout at the hands of the electorate shows that ballot stuffing was how they got into parliament. Living with such charlatan TNA MPs tattered the democratic credentials of the older MPs. Simply retiring from politics in dignity would have been an act of great leadership which perhaps would have brought Tamil totalitarianism to its well deserved end sooner. I do not think the LTTE would have dared to kill them for that tiny act of defiance. Despite all their mistakes the Federal Party has a deeply rooted position in the Tamil psyche. May God guide them.

I am also rather skeptical about the Norwegians and their commitment to peace, justice and human rights. At the height of my personal crisis with the LTTE, the Norwegians were supposedly, as it were, honest brokers trying to bring about peace. Here was the LTTE clearly in violation of the peace accord trying to scuttle my appointment as VC which was legitimately within the President’s authority to make. So I tried to complain to the Norwegians.

I went to their embassy in Colombo and introduced myself as the Vice Chancellor of University of Jaffna. Embassy officials would not even open the gates to let me speak to anyone of substance. I was asked to write a note and leave. When I did this from outside the gates, I was asked to await a response. I returned a few days later having not heard and received the same cold shoulder. I have to date never received a reply nor acknowledgement.

I felt treated like a mangy stray dog shut out at the palace gate. Having lived for over 20 years in the West I know the courtesy with which White people, especially White officials, treat each other, particularly people of high standing. It is their training to put on a kind and courteous face even if they hate someone.  I cannot help wondering if I would have been treated any differently if my skin colour had been different or indeed if their oft and loudly stated commitment to a human rights regime is nothing more than a ploy to make a position in the world for tiny little, obscure Norway. They certainly showed no sympathy for my position nor courtesy to me as the Vice Chancellor of a national university when, in my reading, looking into what I was suffering and the necessity of at least asking the LTTE about their position were theirs by obligation under the ceasefire agreement they were a party to.

Item (iii) of the TOR: the lessons we would learn from those events and their attendant concerns, in order to ensure that there will be no recurrence:

Simply  give us Tamil people our due. We want a say in how our lives are run. The purse strings are in Colombo and except for a few of us we have no connexions to ministers and MPs in Colombo. Most of our MPs cannot help us because of the way power is structured to the exclusion of the opposition, making a travesty of the concept of representative government. The Hon. Devananda, it may be argued, is trying to do much but he is just one minister and cannot handle the problems of all Tamil people, whereas the Sinhalese have several access points. I truly believe that the TNA should come to a deal with the President to overcome this problem and give Tamils multiple points of access to the powers that be for the benefit of their electorates. After all, politics is patronage as Mr. Devananda has properly understood but the FP and the TNA have failed to grasp. If deals with General Fonseka and the LTTE are fine for the TNA, why not with the President? It is an anti-establishment mindset, I am afraid and the TNA must work to overcome this. This will enhance the access that Tamils have to centres of power and is part of devolution.

Devolve powers. Devolution is not a dirty word. We Tamils have separate needs that require solutions to be tailor made for us. One size fits all just does not work. Very recently I was stopped by a policeman in Jaffna town and given a ticket. He spoke to me entirely in Sinhalese. I tried but could not express myself. My wife was translating and I am not quite sure what she said. I produce here a copy of the ticket in Sinhalese. I really do not know what it says or what I am to do. Here I am with a higher doctorate but for all practical purposes illiterate in my own hometown. No Sinhalese is made to feel the way I feel in Sri Lanka. I want to be Sri Lankan but am not allowed to feel fully a Sri Lankan.

Today, despite the new opportunities, there is severe resentment among the Tamil people. Sinhalese visitors to Jaffna speak to us in Sinhalese as if we are obliged to know Sinhalese. Soldiers summon us from afar with a wag of a finger and when we approach them thinking it is a security matter, they ask for something personal like directions. The incidents of 2 years ago are gone when they demanded our motorbikes and Rs. 500 rupees with it for petrol, but we feel we are being treated like a conquered people although we ourselves suffered under the LTTE.  Every day the government delays a solution, the people wonder more if the LTTE was right after all. The opportunity to rebuild the nation must not be frittered away as seems to be happening. Time is of essence.

The government is on an unwise course, relying on one-time nationalists to be its public face. For example when the LTTE in 2005 ordered Jaffna University students to come for training and only a few hundred turned up, the LTTE’s political commissar for Jaffna, Ilamparithy, was visibly annoyed. He asked the few who reported whether to put a pottu on my first cousin Psychiatry Professor Daya Somasundaram’s wife Malar “because she talked too much” and thereby caused his and his family’s exile. Today I understand, he is cosy with the government. Professor N. Shanmugalingan who used to sing his kavies and odes to Prabhakaran over LTTE TV and at Pongu Thamil festivals, is today singing odes in praise of the President as Vice Chancellor of University of Jaffna. The public is cynical.

In our minds is the question whether the government is serious about cultivating a credible Tamil leadership with whom it can work. The public had severe misgivings about Minister Douglas Devananda once. But he has worked hard and seems to have earned a place among the Tamil people as judged by recent elections where he had the highest preferential vote in Jaffna. But it is widely believed that government loyalties are shifting away from him although he has served the government so faithfully under severe risk to his life. Does this encourage other Tamils to join the government? In politics, as my friend Carlo Fonseka often reminds me quoting from Australian politician Graham Richardson’s book Whatever it takes, , there are three cardinal rules: 1) Loyalty is all. 2) if they rat on you once, they will rat on you twice and 3) The value of political forgiveness is nil. Government would do well to take note and choose through whom it tries to win over the estranged Tamil public.

I have three daughters and a son. They are all equally my children and equally loved. But the girls have different bedrooms in our house because their needs are different. Under one roof we are one family but with different living quarters. The arrangement does not make my son unequal to my daughters. Indeed the arrangement gives them greater freedom to lead fuller lives, one room with boy toys and comics and the others with dolls and wall posters and a library with books like Pride and Prejudice. Giving us Tamil people different space where we can give expression and life to our peculiar needs is not separation but true integration.

Let me also paraphrase another family based argument that my daughter who worked for Dr. Jehan Perera heard from him. If I were to have a voting system among my children every time we go out as a family, the three girls would outvote my son and we would always end up shopping or eating at a classy restaurant. My son who would prefer Casuarina Beach would get outvoted. In time he would want to break off from the family and go to the beach with his friends. Majority vote would lead to separation but taking turns to integration.

Therefore the Tamil people need to be able to vote separately on matters concerning themselves rather than being subject to the majority vote of a consolidated electorate as it presently is. Giving room for diversity, I boldly state, is to enhance unity amongst us.

Item (iv) of the TOR: the methodology whereby restitution to any person affected by those events or their dependants or their heirs, can be effected :

We cannot talk of restitution until we identify those who need it. Although the state and LTTE supporters are in denial, speaking to refugees from Mullaitivu who are at my alma mater St. John’s College, to my students who lived in the Vanni and to persons who lived in Mullaitivu till recently, I am convinced that tens of thousands of civilians have been killed in this war by both sides in the last year.  I have heard testimony from a priest next door to an army camp that as he watched, a detainee boy was released and as the boy came out another person came on a motorbike, and shot him dead outside the army camp which the murderer thereupon drove into. For the records, the boy was released and the army is not responsible.

If we went to punish all these crimes I think there will be resistance from those who fear prosecution. If we want to build a truly united Sri Lanka, let us try at least to follow South Africa’s example and offer an amnesty to all who come forward and willingly and fully confess their misdeeds and help identify victims. At least the dear ones of the dead will have closure and some compensation.

Item (v) of the TOR:  the institutional administrative and legislative measures which need to be taken in order to prevent any recurrence of such concerns in the future, and to promote further national unity and reconciliation amongst all communities, and to make any such other recommendations with reference to any of the matters that have been inquired into under the terms of this Warrant:

We have been looking at and arguing for too long over what can be done. To Tamils whose confidence in the state is rather thin, wafer thin I must say, such discussions are more evidence of the insincerity of the state. I personally predicted to my friends that the All Party Representatives Committee (APRC) under Prof. Tissa Vitarama would come to naught. It did as most Tamils knew with certainty it would.

If the state is serious let it fully implement the laws already on the books fully instead of talking about future laws and enactments; for example the Indo-Lanka Accord (or 13th Amendment) and the language laws. Once that is done and the bona fides of the state are firmly established, the time may be ripe for this discussion that you seek.

Thank you.

S. Ratnajeevan H. Hoole.

(Nov 12, 2010)

Related Articles:

‘‘எல்லாம் அல்லது பூச்சியம் என்ற கொள்கை எம்மைக் கைவிட்டது! ஆராய்ச்சியாளராகிய நாம் உண்மைக்கு மட்டுமே அடிபணிய கடமைப்பட்டு உள்ளோம்.’’ பேராசிரியர் ரட்னஜீவன் ஹூல் உடனான நேர்காணல்

முன்னைநாள் பிரதமர் அமைதிப்படையை அனுப்பியது போன்று ஓர் படையை இந்தியா அனுப்பி தமிழ் இனத்துக்கு உயிர்ப் பாதுகாப்பையும் நில உரிமையையும் பெற்றுத் தரவேண்டும் – ஈ.என்.டி.எல்.எப்.

13,14 ஆம் திகதிகளில் ஈ.என்.டி.எல்.எப். யினரால் பெங்களுர் நகரில் நடைபெற்ற ஈழத் தமிழர் சிறப்பு மாநாடுபற்றிய விபரம்:-

   ஈழ தேசிய ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி (ஈ.என்.டி.எல்.எப்.) 2009, 2010 ஆகிய இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சர்வதேச ஈழத் தமிழர்கள் அடங்கிய மாநாடு ஒன்றினை நடத்துவதற்கு நான்கு தடவைகள் தமிழக அரசிடம் அனுமதி கோரியது. ஓவ்வொரு முறையும் ஏதாவது காரணங்கள் கூறி ஈழத் தமிழர்கள் நடத்தும் அந்த மாநாட்டினை தடுத்தது தமிழக அரசு. இறுதியாக பல்லாவரத்தில் ஓர் திருமண மண்டபத்தைப் பதிவு செய்து அனுமதி கோரியபோது போக்கு வரத்து நெரிசல் ஏற்படும் என்று அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.

   ஈழத் தமிழர்கள் ஒன்று கூடி தங்களது உரிமைகளை வென்றெடுக்க எதிர்காலத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கவே அந்த மாநாடு கூட்டப்படவிருந்தது. அனுமதி கோரிய கடிதத்தில் இதுபற்றி விளக்கமாகக் குறிப்பிட்டுத்தான் அனுமதி கோரினோம். ஈழத் தமிழர்கள் தங்களது எதிர்காலம் பற்றித் தீர்மானிக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டதுதான் அவற்றின் மறுப்புக்கு உள்ளார்த்தமாகும். இதன் பின்னர் மத்திய அரசுடன் கதைத்து அதே சர்வதேச மாநாட்டினை டெல்லியில் நடத்துவதற்கு நாம் அனுமதி கோரினோம், அனுமதி வழங்கப்பட்டது. 12,13 -02 -2010 சனி, ஞாயிறு ஆகிய திகதிகளில் அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

   அனுமதி 10 நாட்களில் மத்திய உள்துறை அமைச்சர் திரு. பசிதம்பரம் அவர்கள் ஓர் அறிவிப்பினை வெளியிட்டார், அதில் இலங்கை, பாகிஸ்தான், பங்ளாதேஸ் மற்றும் ஈரான் நாட்டவர் இநதியாவில் மாநாடு நடத்தினால் 90 நாட்களுக்கு முன்னராக உள்துறை அமைச்சகத்திடமிருந்து அனுமதி பெற வேண்டும் என்று அறிவித்தார். நிறுத்தப்பட்டது மாசி மாதத்து மாநாடு. இதில் தமிழக அரசியலின் பின்னணி இருந்தது என்று நாம் கருதினோம்.

   இதன் பின்னர் நாம் வெளிநாடுகளிலிருந்து பிரதிநிதிகளை அழைப்பதில்லை என்றும் இந்தியாவில் அகதிகளாக இருக்கும் ஈழத்தமிழர்கள் அனைவரையும் அழைத்து எதிர்காலம் பற்றித் தீர்மானிக்கலாம் என்று முடிவெடுத்தோம். சர்வதேச ஈழத் தமிழர்களது மாநாட்டில் சுமார் எண்பது தமிழ் அறிஞர்கள் அனைத்து நாடுகளிலிருந்தும் பங்குபெறுவதற்கு தங்களது விருப்பத்தைத் தெரிவித்திருந்தனர். அவர்களது பெயர் விபரங்களை நாம் முன்னரே மத்திய அரசிடம் சமர்ப்பித்திருந்தோம். இருந்தும் மறைமுக காரணங்களால் மறுக்கப்பட்டது ஈழத் தமிழர்களுக்குப் பின்னடைவுதான்.

   எனவேதான் இந்தியாவில் இருக்கும் ஈழத் தமிழர்கள் ஒன்று கூடித் தீர்மானிப்பது என்று 13,14 -11 -2010 சனி, ஞாயிறு ஆகிய இரண்டு திகதிகளில் மாநாட்டினை நடத்தினோம். இந்த இரண்டு நாள் சிறப்பு மாநாட்டில் 500 அங்கத்தினர் கலந்து கொண்டனர் இப்படிக் கலந்து கொண்டவர்களில் 250 பேர் கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தமிழகத்து முகாம்களில் வாழ்ந்து வருபவர்களின் பிரதிநிதிகள், இயக்க உறுப்பினர்கள் 150 பேர் ஏனையோர் எந்த அரச உதவியும், அங்கீகாரமும் இல்லாமல் முகாம்களுக்கு வெளியில் வாழ்பவர்கள்.

   இந்த மூன்று பகுதியினரும் தங்களது 20 ஆண்டுகால தமிழக வாழ்வு பற்றியும் தங்களது அடிமை நிலைப்பற்றியும் தெளிவாக எடுத்துரைத்தனர். அவர்கள் கூறிய பல வேதனைகளில் ஒன்றை மட்டும் இங்கே தருகிறோம். முகாமில் இருக்கும் ஈழத்து அடிமைகள் முகாமை விட்டு வெளியில் செல்வதென்றால் காலை ஆறுமணிக்குச் சென்று மாலை ஆறு மணிக்கு மீண்டும் திரும்பி வந்துவிட வேண்டும். வெளியில் செல்லும் போது கையொப்பமிட்டுச் செல்ல வேண்டும், திரும்பி வரும்போதும் கையொப்பம் இட வேண்டும்.

   ஒரு நாள் ஒரு நபர் கையொப்பம் இடாமல் வேலைக்குச் சென்று விட்டார். மீண்டும் மாலையில் திரும்பிய போது கியூ பிரிவு அதிகாரி அங்கே வந்தார். ஏதற்குக் கையொப்பம் போடாமல்ச் சென்றாய்? ஏன்றார், அவரோ பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றார், உடனே அந்த அதிகாரி அந்த ஈழத் தமிழரை முழந்தாள் இட்டு நிற்கும்படி உத்தரவிட்டார். அவரும் பயந்து முழங்காலில் நின்றார். பலர் முன்நிலையிலும் வைத்து அவரது கன்னங்களில் மாறி மாறி அறைந்தார் அந்த அதிகாரி. இதை அவர் விபரிக்கையில் அவரது கண்களிலிருந்து நீர் பெருகியது. இதற்காகவா நாம் இந்தியாவுக்கு அகதிகளாக வந்தோம், அன்றே தற்கொலை செய்திருக்கலாம் என்று தோன்றியதாம் அவருக்கு, அப்படிச் செய்தால் அவரது இரண்டு குழந்தைகளும் அனாதையாகிவிடுவர் என்று இன்னும் அந்த அவமானத்துடன் அலைகிறார்” என்றார் வந்திருந்த பிரதிநிதி.

   இது அடிமை வாழ்க்கையா இல்லையா? எத்தனை ஆண்டுகள்? ஏறக்குறைய 27ஆண்டுகள் எங்கள் இனம் அடிமையாக தமிழகத்தில் வாழ்கின்றனர். அகதி ஒருவருக்கு குறைந்தபட்ச உரிமை என்றுகூட எதனையும் அவர்கள் கோர முடியாது. தனது குடும்பம் பற்றிய முடிவைக்கூட ஒரு அகதி தீர்மானிக்க முடியாது.

   விடுதலை கிடைக்கும் என்று இத்தனை ஆண்டுகள் இவர்களது கொடுமைகளைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தனர் எங்கள் அகதிகள். இந்தியாவிலிருக்கும் அகதிகள் அடிமை வாழ்வை அனுபவித்துவிட்டு மீண்டும் சிங்களவரிடத்து அடிமைகளாகச் செல்ல வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது. பிறநாடுகளில் வாழும் தமிழர்களுக்கு இப்படி ஓர் நிலை ஏற்படாது, ஆனால் இந்தியாவில் இருக்கும் அகதிகள் வாழ்வுதான் கேள்விக்குறியாகிவிட்டது.

   எனவேதான் இந்தியாவைக் கோருகிறோம் நீங்கள் அளித்த வாக்குறிதியை நிறைவேற்றிக் கொடுங்கள் என்று. அதற்காக நடத்தப்பட்டதுதான் இந்த இரண்டு நாள் மாநாடு. இந்தச் சிறப்புக் கூட்டத்துக்கு தலைமை தாங்கியவர் திரு. தயாபரன் அவர்கள், ஈ.என்.டி.எல்.எப். தலைவர் உயர்திரு. ஞா.ஞானசேகரன் அவர்கள் சுமார் நான்குமணி நேரம் உரையாற்றினார்கள். அந்த உரை பின்னர் தளத்தில் ஒலி வழியாகக் கேட்கலாம். மேலும் திரு. மங்களராஜா அவர்கள், திரு. தம்பி தோழர் அவர்கள், திரு. நாதன் அவர்கள் சிறப்புரையாற்றினார்கள், திரு. வசீகரன் அவர்கள் நிகழ்ச்சிகளை தொகுத்து வழங்கினார்கள்.

   முகாமில் வாழ்ந்துவரும் மக்களின் பிரதிநிதிகளும், முகாமுக்கு வெளியில் வாழ்ந்துவரும் மக்களின் பிரதிநிதிகளும் உரையாற்றினர். இந்த மாநாட்டின் மூலம் ஈழத் தமிழருக்கான நாட்டுப்பண் ஒன்று முன்மொழியப்பட்டது. அந்தப் பாடலில் சில திருத்தங்கள் பிரதிநிதிகளால் தெரிவிக்கப்பட்டதனால் அந்தப் பாடல் மீண்டும் பதிவு செய்யப்பட்டு வலைதளத்திலும் விரைவில் ஒலிபரப்பப்படும் என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

   ஈழத் தமிழரின் இந்தச் சிறப்பு மாநாட்டினை நடத்துவதற்கு அனுமதியளித்த கர்நாடக மக்களுக்கும், கர்நாடக அரசுக்கும், கர்நாடக காவல்துறையினருக்கும் எங்களது மனமார்ந்த நன்றியினை ஈழத் தமிழர்கள் சார்பாக தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.

   அரசியல் பிரிவு

   ஈழ தேசிய ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி

   (ஈ.என்.டி.எல்.எப்.) 16-11-2010

2010ஆம் ஆண்டு நவம்பர் திங்கள் 13 மற்றும் 14ம் நாட்களில் பெங்களுரில் நடைபெற்ற இரண்டு நாள் சிறப்புக் கூட்டத்தில் ஏகமனதாய் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானங்கள்.

   (01) ஈழ தேசிய ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி (ஈ.என்.டி.எல்.எப்.)யினர் இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் எதிரானவர்கள் அல்ல. பலதரப்பினரும் எதிர்த்தவேளை இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை இறுதிவரை ஆதரித்துச் செயற்பட்டது ஈ.என்.டி.எல்.எப். இயக்கம். மறைந்த பாரதப் பிரதமர் இராஜீவ்காந்தி அவர்களது வாக்குறுதியை ஏற்று மாநில அரசொன்றை ஏற்படுத்துவதற்காக 1700க்கும் மேற்பட்ட கட்சி உறுப்பினர்களை இழந்துள்ளது ஈ.என்.டி.எல்.எப். ஆதலால் இன்றைய நிலையில் எங்களது ஈழத்தமிழ் இனத்தை சிங்கள எதிரிகளிடமிருந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்று இந்தியாவிடம் கோரும் உரிமை எங்களுக்கு உண்டு.

   (02) சிங்கள ஆட்சியாளர் தமிழ் இனத்தவரை வாழவைக்கப் போகிறார்கள், உரிமைகள் வழங்கப் போகிறார்கள் என்று கூறுவதும், எதிர்பார்ப்பதும் வீனான கற்பனையாகும். தமிழ் இனத்தை அழிப்பதுதான் பௌத்த சிங்கள இனத்தவரின் கொள்கையாகும். இதனைத் தடுத்து நிறுத்தத்தான் இந்தியா 1987ல் இலங்கை விடயத்தில் தலையிட்டது. 50,000 துருப்புகளை வைத்துக் கொண்டு தமிழருக்கு உரிமை பெற்றுக் கொடுக்க முடியாமல் திரும்பியது இந்தியா. சிங்களத் தலைமை ஓர் நயவஞ்சகமான தலைமை, அவர்களை நம்பி எந்த ஒப்பந்தமும் செய்ய முடியாது. எனவே இந்தியா ஈழத் தமிழரையும் அவர்களது உரிமைகளையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்வதுடன், முன்னைநாள் பிரதமர் அமைதிப்படையை அனுப்பியது போன்று ஓர் படையை அனுப்பி தமிழ் இனத்துக்கு உயிர்ப் பாதுகாப்பையும் நில உரிமையையும் பெற்றுத் தரவேண்டும் என்று ஈழ தேசிய ஜனநாயக விடுதலை முன்னணி (ஈ.என்.டி.எல்.எப்.) ன் சார்பாக கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

   (03) 1987ஆம் ஆண்டு ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்ததன்படி வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் இணைந்த அனைத்து அதிகாரங்களும் உள்ளடக்கிய மாநிலம் ஒன்றினை ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என இந்திய அரசை வேண்டிக்கொள்கிறோம்.

   (04) இந்தியாவையும் ஈழத் தமிழ் மக்களையும் சிறிலங்கா அரசு பல தடவைகள் ஏமாற்றியுள்ளது. மறுவாழ்வு, மறு கட்டமைப்பு என்று கூறி சிறிலங்கா அரசு சிங்கள மக்களைத் தமிழர் பகுதிகளில் குடியேற்றி வருகிறது. இதனை இந்தியா உடனடியாகத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என இந்திய அரசை வேண்டிக்கொள்கிறோம்.

   (05) பிரித்தானியரிடமிருந்து விடுபட்ட 1948ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர், தமிழரது பூர்விக நிலங்களில் சிங்கள அரசால் குடியமர்த்தப்பட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள் அனைத்தையும் முற்றாக அகற்ற வேண்டும்.

   (06) புத்த பிக்குகள் ஈழத்தமிழருக்குச் சொந்தமான பூர்விகப் பகுதிகளில் எங்கெங்கு அரசமரங்கள் இருக்கின்றனவோ அவற்றின் கீழே பொளத்த மதத்தைப் பரப்ப அரசின் பலத்த ஆதரவோடு புத்தர் கோவில்களைக் கட்டி வருகின்றார்கள். அவ்வாறு கட்டும் சட்டத்திற்குப் புறம்பான செயலைத் தடுத்த நிறுத்த வேண்டும் எனவும், ஏற்கனவே கட்டப்பட்ட புத்தர் கோவில்களை இடித்து அகற்ற வேண்டும் என்றும் இந்திய அரசைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

   (07) 2009ஆம் ஆண்டு ஈழத்தில் நடைபெற்றது பயங்கரவாத எதிர்நடவடிக்கை அல்ல, சிங்கள இனத்தவரின் தமிழ் இன அழிப்பு நடவடிக்கைதான் அங்கு நடைபெற்றது. பயங்கரவாதம் என்று உலகுக்குக் காண்பித்த சிங்கள அரசு செய்தது இனப்படுகொலைதான். இதனை விசாரிப்பதற்கு மிகப்பெரிய சக்திவாய்ந்த ஜனநாயக நாடான இந்தியா முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். இந்திய மக்கள் இதனை கண்டிப்பாக வரவேற்பார்கள். எந்த நாடும் தனது சொந்த மக்கள் மீது இவ்விதம் குண்டுகள் வீசி அழித்தது கிடையாது. அங்கு நடைபெற்றது எதிர் நாட்டின் மீது படையெடுப்புத்தான், எனவே நடத்தப்பட்ட படுகொலைகள் விசாரிக்கப்படுவதற்கு இந்தியா முன்மொழிய வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது.

   (08) ஈழத் தமிழரது பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்பட்டு அவர்கள் ஈழத்துக்குத் திரும்பும் வரை, தமிழகத்தில் உள்ள அகதி முகாம்களை பராமரிக்கும் பொறுப்பினை மத்திய அரசு நேரடியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சுதந்திரம் கேட்ட எங்கள் மக்கள் தமிழக பொலிசாரால், குறிப்பாக கியூ பிரிவினரால் முகாம்களுக்குள் அடிமைகள் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களிடமிருந்து எங்கள் மக்களை மத்திய அரசு மீட்டுத் தர வேண்டும். தீபெத்திய அகதிகளுக்கு வழங்கிய உரிமைகள் போன்று ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கும், அவர்கள் நாடு திரும்பும் வரை வழங்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறோம். இவ்விதமான ஓர் தீர்வொன்றினை ஏற்படுத்திக்கொடுக்கும் வரை இந்தியாவில் இருக்கும் ஈழத்து அகதிகள் யாரையும் திருப்பி அனுப்பக்கூடாது என்று இந்தியாவைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

   (09) வடக்குக் கிழக்குக் கடல் பகுதிகளில் மீன் பிடிக்கும் உரிமை தமிழர்களுக்கு மட்டுமே உண்டு. வடக்கு-கிழக்குக் கரையோரப் பகுதிகளில் குடியமர்த்தப்பட்ட சிங்கள மீனவர் குடியிருப்புகளை அகற்ற வேண்டும்.

   (10) மேற்படி கோரிக்கைகள் அனைத்தும் சாத்தியம் இல்லை என்று இந்தியா கருதினால், சிறிலங்கா அரசு தமிழர் மீது யுத்தம் புரிவதற்கு நிதி உதவி வழங்குவதற்காக, “நன்கொடை நாடுகள்” என்று (DONORS COUNTRIES) ஓர் அமைப்பை ஏற்படுத்தி போர்க்கருவிகள் வாங்குவதற்கு பெருமளவு பணஉதவி செய்தனர் அதேபோன்று தமிழ் இனத்தின் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து உரிமைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க, தமிழர்கள் அகதிகளாக வாழும் நாடுகள் அனைத்தையும் இணைந்த அமைப்பொன்றினை ஏற்படுத்த வேண்டும். “சமாதான நாடுகள்” என்ற அமைப்பின் மூலம் எங்கள் இனத்தின் பிரச்சினைகளை ஆராய்ந்து உண்மைகளைக் கண்டறிந்து நிரந்தரத் தீர்வொன்றினை ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும் என்றும் இந்தியாவைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

மேற்படி தீர்மானங்கள் அனைத்தும் இந்த சிறப்புக் கூட்டத்தில் ஒரே மனதாக தீர்மானிக்கப்பட்டன.

யாழ். நூலகத்தில் என்ன நடந்தது என்ற சகலருக்குமான ஓர் உண்மை விளக்கம்!

தமிழ் மக்களை மறுபடியும் பதட்டமானதும், குழப்பமானதுமான சூழலுக்குள்  தள்ளிவிடவும், எமது மக்கள் மீது மறுபடியும் அவலங்களைச் சுமத்தி விடவும் வழி வகுக்கும் தவறான வழிமுறையில் செயற்படுவதை இனியாவது நிறுத்தி, எமது மக்கள் நலன் சார்ந்து சிந்திக்கவும், கருத்து வெளியிடவும் முன்வருமாறு சம்பந்தப்பட்ட சகல தரப்பினரை நோக்கியும் நாம் எமது மக்கள் சார்பாக வேண்டுகோள் விடுக்கின்றோம் என ஈழமக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியின் நிர்வாகச் செயலாளர் அ.இராஜமாணிக்கம் தெரிவித்துள்ளார்.  அவர் வெளியிட்டுள்ள செய்திக் குறிப்பில் மேலும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளதாவது;

அரசியல் சுயலாபங்களுக்காக மட்டும்  கருத்து வெளியிட்டு தமிழ் மக்களிடையே தவறான தகவல்களை திணித்து அவர்களை தொடர்ந்தும் பதட்டமும் குழப்பமுமான ஒரு சூழலுக்குள் தள்ளி விடும் சூழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டு வரும் நிலையில் ஒரு பொறுப்புள்ள அரசியல் தலைமை என்ற வகையில் யாழ். நூலகத்தில் என்ன நடந்தது என்ற உண்மை விளக்கத்தை நாம் சகலருக்கும் தெரியப்படுத்த விரும்புகின்றோம்.

தென்னிலங்கையில் இருந்து சுற்றுலாப்பயணிகளாக யாழ். நோக்கி வருகின்ற மக்கள் தெற்காசியாவின் சிறந்த நூலகமாக கருதப்படும் யாழ். நூலகத்தை தினமும் பார்வையிட்டு வருவது வழமை. நூலகத்தை பார்வையிடுவதற்கான நேரமும் மாலை 5 மணி தொடக்கம் 6 மணி வரை என நூலக நிர்வாகத்தினால் வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதையும் சகலரும் அறிவர். அந்த வகையில் கடந்த 21.10.2010 அன்றும் வழமைபோல் நூலகத்தை பார்வையிட தென்னிலங்கை சுற்றுலாப் பயணிகள் வந்திருந்தனர்.

ஆனாலும், குறித்த தினத்தில் யாழ். நூலக மண்டபத்தில் அகில இலங்கை மருத்துவர் மாநாடு நடந்து கொண்டிருப்பதாகவும், 23 ஆம் திகதியே நூலகத்தை பார்வையிடுவது சாத்தியம் என்றும் நூலக நிர்வாகத்தால் கருத்து தெரிவிக்கபட்டதை அடுத்து அவர்கள் திரும்பிச் சென்றிருந்தனர்.

இதேபோல், மறுதினமாகிய 22.10.2010 அன்றும் தென்னிலங்கை மக்களில் இன்னொரு பகுதியினர் நூலகத்தைப் பார்க்க வந்திருந்தனர். அவர்களுக்கும் முதல் நாளன்று சொல்லப்பட்டது போல் 23 ஆம் திகதி மாலையில் வருமாறு திருப்பி அனுப்பப்பட்டிருந்தனர்.

நூலக நிர்வாகத்தினர் சொன்னது போல் ஏற்கனவே இரு தினங்களிலும் வந்திருந்த தென்னிலங்கை சுற்றுலாப்பயணிகள் 23 ஆம் திகதி மாலை யாழ். நூலகத்தை பார்வையிடும் ஆர்வத்தோடு மறுபடியும் நூலகம் நோக்கி வந்திருந்தனர். அவர்களோடு அன்றைய தினம் புதிதாகவும் இன்னொரு பகுதி மக்களும் அங்கு வந்திருந்தனர்.

ஆனாலும், அன்றைய தினம் மாலை 4.30 க்கு முடிவடைவதாக இருந்த அகில இலங்கை மருத்துவர் மாநாடு குறித்த நேரத்தில் முடிவடையாத காரணத்தினால் அந்த மாநாட்டின் நலன் கருதி, அன்றைய தினமும் குறித்த நேரத்தில் நூலகத்தை பார்வையிட அனுமதிக்க முடியாத ஒரு சூழலில் யாழ் நூலக நிர்வாகத்தினர் சுற்றுலாப்பயணிகளோடு பேசி தமது தவிர்க்க முடியாத சூழலை எடுத்து விளக்கியிருந்தனர்.

ஏற்கனவே நூலகத்தைப் பார்வையிட வந்து முடியாமல் போன தென்னிலங்கை மக்கள் மறுபடியும் குறித்த தினத்திலும் தம்மால் நூலகத்தை பார்வையிட முடியாத ஒரு சூழலில் தாம் ஏமாற்றப்படுவதாகவும், திட்டமிட்ட முறையிலேயே தமக்கு நூலகத்தை பார்வையிடுவதற்கான அனுமதி மறுக்கப்படுவதாகவும் தவறாக எண்ணி நூலக நிர்வாகத்தினர் மீது சந்தேகம் கொண்டவர்களாக தமது கருத்துக்களை முன்வைத்தனர்.

இது குறித்த வாதப்பிரதிவாதங்கள் தென்னிலங்கை சுற்றுலாப்பயணிகளுக்கும், யாழ். நூலக நிர்வாகத்தினருக்கும் இடையில் நூலக வாசலில் நடந்து கொண்டிருந்தது. உள்ளே நடந்து கொண்டிருந்த அகில இலங்கை மருத்துவர் மாநாடும் முடிவடைந்து விட்டது.

இந்த இடைவெளிக்குள் தென்னிலங்கை சுற்றுலாப் பயணிகளும் யாழ். நூலக நிர்வாகத்தினரும் வாதப்பிரதிவாதங்களுக்கு மத்தியிலும் சுமுகமானதொரு தீர்மானத்திற்கும் வந்திருந்தனர். குறித்த நேரம் கடந்த போதிலும் தென்னிலங்கை சுற்றுலாப் பயணிகள் நேரம் தாமதித்தாவது நூலகத்தினுள் நுழைவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர். உள்ளே சென்ற சுற்றுலாப் பயணிகள் யாழ் நூலகத்தை பார்வையிட்ட மகிழ்ச்சியோடு வெளியேறிச் சென்றிருந்தனர்.

இதுவே உண்மையில் நடந்த சம்பவமாகும். ஆனாலும் நடந்ததை நடக்கவில்லை என்றும், நடந்திருக்காததை நடந்தது என்றும் வழமை போல் திட்டமிடப்பட்டு கட்டி விடப்பட்ட கட்டுக்கதைகள் காட்டுத்தீ போல் பரப்பட்டிருந்தன.

திட்டமிட்டு பரப்பி விடப்பட்ட செய்திகளால் தமிழ் மக்களை மறு படியும் பதட்டமானதும் குழப்பமானதுமான ஒரு சூழலுக்குள் தள்ளி விடும் முயற்சிகளை முளையிலேயே கிள்ளிவிடும் பொது நோக்கில் அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தா யாழ். நூலகத்தில் சகல தரப்பினருக்கும் இடையிலான சந்திப்பு ஒன்றை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்.

இதில், யாழ். மாநகர முதல்வர் திருமதி பற்குணராஜா யோகேஸ்வரி உட்பட ஆளும், மற்றும் எதிர்க்கட்சி சார்ந்த மாநகர சபை உறுப்பினர்கள், யாழ். நூலக நிர்வாகத்தினர். பாதுகாப்பு தரப்பினர், பொலிஸார், பொது அமைப்பு பிரதிநிதிகள், நலன் விரும்பிகள், மற்றும் சமூக அக்கறையாளர்கள் எனப் பலரும் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

பதட்டமான சூழலை உருவாக்க முனையும் கபடத்தனங்களுக்கு எந்த தரப்பினரும் பலியாகி விடக்கூடாது என்றும், இதில் எவருடைய மனங்களாவது தவறான சந்தேகங்களால் காயப்பட்டிருப்பின், அது தென்னிலங்கை சுற்றுலாப்பயணிகளின் மனங்களாக இருந்தாலென்ன, அல்லது யாழ். நூலகம் சார்ந்தவர்களின் மனங்களாக இருந்தாலென்ன, இரு தரப்பு மன உணர்வுகளையும் புரிந்து கொண்டு ஒரு சம்பவத்தை ஊதிப்பெருப்பிக்கும் சூழ்ச்சியை உடைத்தெறியும் நல்லெண்ணங்களோடு சகலரிடமும் ஒரு அமைச்சர் என்ற வகையில் தான் மன்னிப்பு கோருவதாகவும் பெருந்தன்மையோடு அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தா பகிரங்கமாக கருத்து தெரிவித்திருந்தார்.

அமைச்சர் டக்ளஸ் தேவானந்தா எடுத்திருந்த அனுபவம் மிக்க அணுகுமுறையை அந்த சந்திப்பில் கலந்து கொண்டிருந்த சகல தரப்பினரும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்ததோடு பாராட்டியும் சென்றிருந்தனர். இவ்வாறு அந்தச் செய்திக்குறிப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

‘தமிழ் மக்களுடைய இன்றைய நிலைக்கு இந்தியாவும் ஒரு காரணம். ஆனால் இந்தியா மட்டும் காரணம் அல்ல’ லண்டன் கூட்டத்தில் இந்திய ராஜதந்திரி கலாநிதி சந்திரசேகரன்

Audience”தமிழ் மக்களுடைய இன்றைய நிலைக்கு இந்தியாவும் ஒரு காரணம். ஆனால் இந்தியா மட்டும் காரணம் அல்ல” என இந்திய ராஜதந்திரி கலாநிதி சந்திரசேகரன் லண்டனில் நேற்று (நவம்பர் 10, 2010) நடைபெற்ற கூட்டத்தில் தெரிவித்தார். அவர் மேலும் குறிப்பிடுகையில், ”இலங்கைக்கு இந்திய இராணுவம் அனுப்பப்பட்டது துரதிஸ்டமானது. ஒப்பந்தத்தில் இந்தியா தனது நலன்களை முன்னிலைப்படுத்தியது தவறு. ஒப்பந்தம் இலங்கை அரசுக்கும் தமிழ் தரப்பிற்கும் இடையேயே மேற்கொள்ளப்பட்டு இருக்க வேண்டும்” என்று கலாநிதி சந்திரசேகரன் இந்தியா விட்ட தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

‘இலங்கை தொடர்பான இந்தியாவின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையின் பரிமாணம்’ என்ற தலைப்பில் கலாநிதி சந்திரசேகரன் பிரித்தானியாவில் இயங்கும் இலங்கை அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளின் மத்தியில் சிறப்புரையாற்றுகையிலேயே அவர் இதனைக் குறிப்பிட்டார். தேசம்நெற் – ASATiC இணைந்து ஏற்பாடு செய்த இக்கூட்டத்திற்கு ASATiC செயலாளர் ரவி சுந்தரலிங்கம் தலைமை தாங்கினார்.

”கடந்த காலங்களில் இந்தியாவில் உள்ள வெவ்வேறு ஏஜென்சிகள் தமிழ் இயக்கங்களுக்கு ஆயுதம் வழங்கியது பயிற்சி அளித்தது” எனத் தெரிவித்த கலாநிதி சந்திரசேகரன் ”இந்தியா ஒருபோதும் பிரிவினையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை” எனவும் தெரிவித்தார். ”புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் இன்னமும் பலமாக உள்ளனர். அவர்கள் ஒற்றுமைப்பட்டு செயற்பட்டால் மீண்டும் ஒரு போராட்டத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியவர்கள்” என எச்சரித்த கலாநிதி சந்திரசேகரன், இலங்கை அரசு அரசியல் தீர்வை முன்வைப்பதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார்.

Audienceபிரித்தானியாவில் இயங்கும் தமிழ், முஸ்லீம், சிங்கள அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளும் இலங்கை உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகப் பிரதிநிதியும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கத்தின் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் தயாபரன் ஆகியோரும் இச்சந்திப்பில் கலந்துகொண்டனர். தமிழ் அமைப்புகளில் அரவிந்தன் – தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி, சம்பந்தன் – ரெலோ, தயா – புளொட், கிருஸ்ணன் – ரிஎம்விபி, நேசன் – ஈரோஸ் (ஒரு பிரிவு), கனெக்ஸ் – ஈரோஸ், ஆர் ஜெயதேவன் – ஏபிஆர்எஸ்எல், ராம்ராஜ் – ரிபிசி வானொலி, நஜா மொகமட் – ஸ்ரீலங்கா இஸ்லாமிக் போறம், முன்னாள் ரெலோ பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஜனா, ரான்ஸ் குளோபல் நிர்மலன், நேர்டோ வாசு ஆகிய அமைப்பினரும் பன்முகப்பட்ட அரசியல் ஆர்வலர்களும் இக்கலந்துரையாடல்களில் பங்கேற்றுக் கொண்டனர்.

Ravi_Sundaralingam_and_Chandrasekaran_Drஇலங்கையில் உயிர்நீத்த அனைத்து சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்குமான மௌன அஞ்சலியைத் தொடர்ந்து ரவி சுந்தரலிங்கம் தனது தலைமை உரையை வழங்கினார். இலங்கை மீதான இந்தியாவின் ஈடுபாட்டினையும் இந்தியாவின் பொறுப்புணர்வினையும் மேலோட்டமாகச் சுட்டிக்காட்டி கலாநிதி சந்திரசேகரனுடைய சிறப்புரைக்கு ஆரம்பப் புள்ளிகளை இட்டுச் சென்றார் ரவி சுந்தரலிங்கம். அவர் தனது உரையில்,

”தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டம் முள்ளிவாய்க்காலில் முடிவுக்கு வந்தது. அதில் தமிழ் மக்கள் பாரிய இழப்பைச் சந்தித்தனர். முள்ளிவாய்க்கால் முடிவுக்கு இந்தியாவுக்கும் பொறுப்புள்ளது. அன்று தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியினர் பங்களாதேஸ் பிரிக்கப்பட்டது போன்று தமிழீழம் பிரித்துக் கொடுக்கப்படும் எனக் கூறிவந்தனர். ஆனால் இந்திய அரசு என்பது ஒரு போதும் அரசுக்கு எதிரான அரசு இல்லை என்பதனை இடதுசாரிக் கருத்துக்களால் ஈர்க்கப்பட்ட நாம் நம்பவில்லை.

இந்தியா ஒரு போதும் பிரிவினைவாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாது என்பதனை அப்போது இலங்கை விடயத்தில் நெருக்கமாக ஈடுபட்டிருந்த கலாநிதி சந்திரசேகரனும் மிகத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டி இருந்தார். அப்படி இருக்க, இந்தியா துரோகம் இழைத்துவிட்டதாக கூறுவதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

இலங்கையின் கட்டமைப்பிற்குள் போராடவும் தீர்வை எட்டவுமே இந்தியா தீர்க்கமாக இருந்தது. ஆனால் தமிழ் தலைமைகள் அதனைத் தவறாகப் புரிந்து, இந்த நிலைக்கு வந்துள்ளோம். நாங்கள் மனிதர்களாக அனைத்து சமூகத்தவர்களும் இணைந்தே செயற்பட வேண்டும். இதனை விளங்கிக் கொள்ளாததனால் தமிழர்கள் மிகப் பெரும் விலையைக் கொடுத்துள்ளனர்.

இந்தியா தமிழர்களுக்கு சாதகமாகச் செயற்பட வேண்டும் என்று கோருவதை என்னால் விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. தமிழர்களானால் என்ன, சிங்களவர்களானால் என்ன இரு சமூகங்களுமே இந்தியாவில் இருந்தே வந்தனர். இரு சமூகங்களுக்கும் இந்திய வரலாற்றுத் தொடர்பு உள்ளது. தமிழ்நாட்டிலும் தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதனால் மட்டும் இந்தியா தமிழர்களுக்கு சாதகமாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. சிங்களவர்களும் இந்தியாவுக்கு நெருக்கமாக இருக்க முடியும்.

இன்று சிங்கள அரசாங்கம் தமிழ் மக்களை வெற்றிகொண்டுள்ளனர் என்பதனை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தமிழர்கள் இலங்கை அரசுக்கு ஏதிராக 30 ஆண்டுகள் போரிட்டு உள்ளனர். இன்று அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டு உள்ளனர் என்பதே உண்மை. ஆனால் வெற்றி பெற்ற சிங்கள அரசு எவ்வளவு தூரம் நியாயமானதாகவும் பெருந்தன்மையாகவும் உள்ளது என்பதைப் பொறுத்தே இலங்கையின் எதிர்காலம் தங்கி உள்ளது” என ரவி சுந்தரலிங்கம் தன் தலைமை உரையை முடித்துக் கொண்டார்.

Chandraseharan_Drஅதனைத் தொடர்ந்து நிகழ்வின் பிரதம பேச்சாளர் கலாநிதி சந்திரசேகரன், ‘இலங்கை தொடர்பான இந்தியாவின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையின் பரிமாணம்’ என்ற தலைப்பில் உரையாற்றியார். அதனைத் தொடர்ந்து இரு மணிநேரத்திற்கும் மேலாக இடம்பெற்ற கேள்வி நேரத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டு இலங்கை – இந்திய உறவு, இந்திய – சீன உறவு, இந்திய – சர்வதேச உறவு, இலங்கை – சீன உறவு, இலங்கை – சர்வதேச உறவு எனச் சிக்கலான அரசியல் சூழல் பற்றி முன்வைக்கப்பட்ட பல்வேறு கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தார். 1980 முதல் 1991 வரை இந்திய அரச கட்டமைப்பில் அங்கம் வகித்த கலாநிதி சந்திரசேகரன் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத் தலைவர்கள் அனைவரையும் தான் சந்தித்ததாகத் தெரிவித்தார். இச்சந்திப்பில் கலந்துகொண்ட முன்னாள் விடுதலை இயக்கங்களைச் சேர்ந்த பலர் கலாநிதி சந்திரசேகரனை அப்போது தாங்கள் சந்தித்துக் கொண்டதை குறிப்பிட்டுக் காட்டினர்.

கலாநிதி சந்திரசேகரனின் உரையிலும் அதனைத் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற கேள்வி நேரத்திலும் அவர் குறிப்பிட்ட விடயங்களின் சாரம்சம்:

”தமிழர்களுடைய பிரச்சினைக்கு இலங்கையின் ஒற்றையாட்சிக்கு உள்ளேயே தீர்வு என்பதை இந்தியா எப்போதும் தெளிவாகவே கூறி வந்தது. இதனை தமிழ் தலைவர்களிடமும் இந்தியா தெரிவித்து இருந்தது. இங்கு என்னைத் தெரிந்தவர்கள் இருக்கிறீர்கள், எப்போதாவது நான் இதற்கு மாறாகக் கூறி இருந்தால் நீங்கள் என்னைக் கேளுங்கள்.

1982ல் பாண்டி பஜாரில் இடம்பெற்ற துப்பாக்கிச் சுட்டு சம்பவம். முதல் இலங்கை தொடர்பான இந்திய வெளிவிவகாரக் கொள்கை பல்வேறு பிரிமாணங்களைக் கொண்டு உள்ளது. ஆரம்பத்தில் இந்தியா கூடுதலாகத் தலையிடவில்லை. உள்நாட்டு விடயமாகவே கருதியது.   

1981ல் யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டமை. 1982ல் இடம்பெற்ற சிறு சிறு கலவரங்கள். ஆனால் 1983ல் இடம்பெற்ற கலவரத்தை அந்த அளவுக்கு எதிர்பார்க்கவில்லை. 1983 கலவரம் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் உட்பட அனைத்து தமிழர்களையும் பாதித்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து 1983 யூலைக்குப் பின் இலங்கை இதனை வெளியே கொண்டு சென்றது. திருகோணமலைத் துறைமுகம், வொய்ஸ் ஒப் அமெரிக்கா, இஸரேல் என இலங்கையில் வெளித்தலையீடுகள் தலை காட்டியது. அதனால் இந்தியா இலங்கை விடயத்தில் சற்று கடும்போக்கைக் கடைப்பிடித்தது. அதுவரை தமிழ் நாட்டில் கூட இலங்கை அரசுக்கு சார்பான நிலையே இருந்தது. இந்தியாவில் கைது செய்யப்பட்ட குட்டிமணி இலங்கையிடம் கையளிக்கப்பட்டார். இலங்கை மீதான இந்தியாவின் கடும் போக்கு அது இலங்கை மீது ஆளுமை செலுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கிலோ அல்லது இலங்கையை இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற நோக்கிலோ செய்யப்படவில்லை.

1983 யூலைக் கலவரம் தமிழர்களுடைய பிரச்சினையை இலங்கை அரசு இராணுவ ரீதியாக தீர்க்க முற்பட்டதற்கான ஆரம்பமாகவே இந்தியா பார்த்தது. அதனால் தமிழர் பிரச்சினைக்கு இராணுவத் தீர்வு அல்ல அரசியல் தீர்வு என்பதை வலியுறுத்துவதே இந்தியாவின் நோக்கமாக இருந்தது.

ஆனால் இந்திய அமைதிகாக்கும் படையின் தலையீடு துரதிஸ்டமானது. முழுமையுமே தவறுதலாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. இந்தியா இராணுவ ரீதியில் தலையிட்டு இருக்கக் கூடாது. மோசமான நிகழ்வுகள் நடைபெற்று விட்டது.

மத்தியஸ்தம் வகிக்க வந்த இந்தியா தனது நலன்களை முன்னிலைப்படுத்தியது தவறு. ஒப்பந்தம் பிரச்சினையில் சம்பந்தப்பட்ட இலங்கை அரசுக்கும் தமிழ் தரப்பினர்க்கும் இடையில் இடம்பெற்று இருக்க வேண்டுமேயொழிய, இலங்கை அரசுக்கும் – இந்திய அரசுக்கும் இடையில் ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டு இருக்கக் கூடாது.

இந்த ஒப்பந்தம் பற்றி அப்போது என்னுடன் ஆலோசிக்கப்படவில்லை. இந்த ஒப்பந்தம் பற்றி நான் அறிந்திருக்கவும் இல்லை. இதில் எல்ரிரிஈ யை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தியதும் தவறு. அவர்கள் மட்டும் தான் தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் இல்லை.

ஆனால் இவ்வளவு நிகழ்வுகளுக்குபி பின் அண்மையில் சுரேஸ் பிரேமச்சந்திரன் ரிஎன்ஏ தான் தமிழ் மக்களின் ஏகபிரதிநிதிகள் எனத் தெரிவித்து இருந்தார். அதனை யாரும் மறுக்கக் கூட இல்லை. (ரவி சுந்தரலிங்கம் குறுக்கிட்டு அதனைக் கண்டித்து எழுதியதைச் சுட்டிக்காட்டினார்.) இவ்வாறான சிந்தனை மாற வேண்டும்.

இந்தியா இலங்கையை விட்டு வெளியேறும் போது எல்ரிரிஈ யை கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தது. தவறுகள் எல்லாத் தரப்பிலும் உள்ளது. இந்தியாவை மட்டும் குறைகூற முடியாது. தமிழ் தலைவர்களுக்கும் பொறுப்பு உண்டு.

ஆனால் ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலைக்குப் பின் பென்டூலம் மற்றப் பக்கத்திற்கு ஆடத் தொடங்கி விட்டது.

சீனா பெரு வளர்ச்சியை நோக்கி நகர்கிறது. சீனா அளவிற்கு இல்லாவிட்டாலும் இந்தியாவின் பொருளாதாரமும் 8 வீதம் முதல் 9 வீதம் வளர்ச்சி அடைகிறது. இந்தியா விரிவடைகின்றது. ஏனைய நாடுகளுக்கும் இந்தியா வாயில்களைத் திறந்து விடுகின்றது. இந்தியாவின் வளர்ச்சி அதன் அயல் நாடுகளுக்கும் சாதகமானதாகவே அமையும். ஏனெனில் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அதன் அயல்நாடுகளிலும் தங்கி உள்ளது. அதனால் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயனை அயல்நாடுகளும் அனுபவிக்க வேணடும். அயல்நாடுகள் சுயாதீனமாகவே இயங்கும். அயல்நாடுகளில் வெளியார் வந்து பொருளாதார மற்றும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடலாம். அதே சமயம் இதற்கு சில எல்லைகளும் உண்டு. இந்தியாவின் அயல்நாட்டில் வெளியார் ஒரு இராணுவத்தளம் அமைப்பதை இந்தியா அனுமதிக்காது. ஆகவே அயல்நாடுகளின் சுயாதீனத்தில் ஒரு சமநிலை பேணப்படும். 

இதற்கு நேபாள் சிறந்த உதாரணம். ஒரு நிலைக்கு மேல் இந்தியாவை மீறிச் செல்ல முடியவில்லை.

இலங்கையை எடுத்துக் கொண்டால் இந்தியாவின் உதவி வடக்கு – கிழக்குக்கு மட்டும் தான் இருக்க வேண்டியதில்லை. இலங்கை முழுவதற்குமே உதவியைப் பகிரவே விரும்புகிறது. வடக்கு – கிழக்கு இப்போது மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பதால் தற்போது வடக்கு – கிழக்கிற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கப்படுகின்றது. தெற்கிலும் கூட மிகவும் கஸ்டமான நிலையில் வாழும் சிங்கள மக்கள் உள்ளனர்.

மீள் உறவு, மீள் கட்டுமானம், மக்களைப் பலப்படுத்தல், அரசியல் தீர்வு என்று நான்கு விடயங்கள் முக்கியமானதாக உள்ளது. இதில் அரசாங்கம் மீள் கட்டுமானத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கின்றது. நீங்கள் அரசியல் தீர்வுக்கு முன்னுரிமை கொடுப்பீர்கள். இதில் எதற்கு முன்னுரிமை என்பதில் மாறுபட்ட அபிப்பிராயங்கள் உள்ளது. அமெரிக்க வெளிவிவகாரச் செயலாளர் ஹில்லரி கிளிங்டன் மீள்கட்டுமானமும் அரசியல் தீர்வும் சமாந்தரமாகச் செல்ல வேண்டும் என்று தெரிவித்து உள்ளார். இது விடயத்தில் இலங்கை அரசு அரசியல் தீர்வைக் கைவிட முடியாது. அதற்கு சிறிது காலம் எடுக்கலாம். அதனால் தமிழர்கள் பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும்.

இலங்கை விவகாரத்தை தமிழ்நாடு அரசே தீர்மானிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. அது அப்படியல்ல. அதற்காக தமிழ்நாட்டு அரசுக்கு எவ்வித தொடர்பும் இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. இந்தியாவில் உள்ளது ஒரு கூட்டரசாங்கம். அதில் மாநிலக் கட்சிகளும் பங்கேற்றுள்ளன. ஆனால் அவர்களுடைய மத்திய அரசின் முடிவுகளில் மாநில அரசுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட குரலே உள்ளது. அது மட்டுமல்ல தமிழ்நாடு இந்தியாவிலேயே நான்காவது பெரிய வளர்ச்சியடைந்துவரும் மாநிலம். அதன் முக்கிய கவனம் தகவற் தொழில்நுட்பத்திலும் தொழில் உருவாக்கத்திலேமே அதிகம் உள்ளது. இலங்கை விவகாரம் தமிழ்நாட்டுக்கு முக்கியமான ஒரு விடயமல்ல” என கலாநிதி சந்திரசேகரன் தனது உரையில் குறிப்பிட்டார்.

Audienceஅதனைத் தொடர்ந்து இடம்பெற்ற நீண்ட கேள்வி நேரத்தில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கையில் குறிப்பிட்ட விடயங்கள்,

”தற்போது இந்தியாவில் உள்ள அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஓபாமாவோ, சீனாவில் உள்ள டேவிட் கமரூனோ இலங்கை விவகாரம் பற்றிப் பேசினால் நல்லது. ஆனால் அவர்கள் அது பற்றி பேசுவார்கள் என நான் நினைக்கவில்லை.

இந்தியா தொடர்ந்தும் இலங்கை அரசை அரசியல் தீர்வுக்கு, அதிகாரப் பரவலாக்கத்திற்கு வற்புறுத்தி வருகின்றது. அது 13 திருத்தச் சட்டம்+ + + என்பதாகவே உள்ளது. வடக்கு – கிழக்கு இணைப்பு என்பது தமிழ் மக்களிடையேயே பெருமளவில் பேசப்படவில்லை. இப்போதுள்ள நிலையில் அது சாத்தியமானதாக இல்லை.

இந்தியா மீண்டும் தமிழ் தேசியத்தை ஆயுதம் ஏந்த வைக்கும் நிலை இப்போது இல்லை. தொழில்நுட்பம், விஞ்ஞானம் மிகவும் மாற்றமடைந்துவிட்டது. அன்று இருந்த உலகம் இன்று இல்லை. இந்தியா ஒரு போதும் தமிழ் இயக்கங்களுக்கு அரசியல் விரிவுரை எடுக்கவில்லை. இந்தியா தமிழீழம் பெற்றுத் தரும் எனவும் கூறவில்லை. இந்த இயக்கங்களின் கைகளில் இருந்த ஆயுதங்கள் ஆபத்தானதாகிப் போன போது, இந்தியா இலங்கை இராணுவத்திற்கு உதவி செய்தது.

நடந்த தவறுகளுக்கு எல்லோருக்கும் பொறுப்பு இருக்கின்றது. உங்களுக்கும் பொறுப்பு இருக்கின்றது. மாத்தையாவுக்கு இந்திய புலனாய்வுத்துறையுடன் தொடர்பு இருப்பதாகக் கூறிக் கொலை செய்தீர்கள். மாத்தையாவுக்கும் இந்திய உளவுத்துறைக்கும் எவ்வித தொடர்பும் இருக்கவில்லை. அதற்கு ஆதாரம் இருந்தால் அதனை நான் பார்க்க விரும்புகிறேன். இப்படிப் பல சம்பவங்கள் நடந்துள்ளது. பலரை இந்திய முகவர் என்று குறிப்பிட்டு இருக்கிறீர்கள். அவர்களுக்கும் இந்தியாவுக்கும் தொடர்பே இருந்திருக்காது.

தமிழ் இயக்கங்களுக்குள் நாங்கள் ஈரோஸ் உடன் நெருக்கமாக இருந்தோம். புலிகளுக்கு மாற்றாக வருவார்கள் என்று கருதினோம். ஈரோஸில் கண்னியமான பலர் இருந்தனர். ஆனால் அது மட்டும் போதாது. அவர்களிடம் இராணுவ பலம், கட்டுப்பாடு  இருக்கவில்லை. அவர்களும் புலிகளிடம் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க வேண்டி வந்தது.

எல்ரிரிஈ முற்றாக முறியடிக்கப்பட்ட நிலையிலும் இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கில் மூன்று பெரும் இராணுவப் படைப்பிரிவுகள் நிலை கொண்டுள்ளது. இது மிகவும் அதிகமானதே. ஆனால் இவ்விடயத்தில் இந்தியா எதுவும் கூற முடியாது. இது இலங்கையின் பாதுகாப்புத் தொடர்பானது. இதே நிலைமை இந்தியாவின் காஸ்மீரில் உள்ளது. ஆனால் இன்னமும் அங்கு ஆயுத வன்முறை இடம்பெற்றுக்கொண்டு உள்ளது. ஆனால் எந்த நாடு ஆனாலும் அதன் இராணுவம் பாதுகாப்பு தொடர்பாக எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு எதிராக அரசாங்கம் செயற்பட முடியாது.

எல்ரிரிஈ முற்றாக முறியடிக்கப்பட்டாலும் தமிழ்நாட்டிற்கு அகதிகளாக வந்த இலங்கைத் தமிழர்கள் மோசமான நிலையிலேயே சிறப்பு முகாம்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்டு உள்ளனர். இவர்கள் பல ஆண்டுகளாகத் தடுத்து வைக்கப்பட்டு உள்ளனர். இதனை அரசின் கவனத்திற்கு கொண்டுவர வேண்டும்.

இலங்கை ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச, இந்தியாவையும் சீனாவையும் பயன்படுத்துவது இந்தியாவுக்கும் தெரியும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு சிவப்புக் கோடு உள்ளது. அதனைத் தாண்ட முடியாது. அது ராஜபக்சவுக்கும் தெரியும். அது மட்டுமல்ல இந்தியாவின் பாதுகாப்பு ஈழத்தை அனுமதிக்காது என்பதும் ராஜபக்சவுக்குத் தெரியும். நீங்கள் இந்தியாவின் உதவி இல்லாமல் ஈழத்தை அமைக்க வழிதேடிப் பாருங்கள்.

சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் தற்போதுள்ள முரண்பாடு ஒரு பெரும் பிரச்சினையாக இன்று இல்லை. இரு நாடுகளுமே இதனை சுமுகமாகவே அணுகுகின்றன. இந்த முரண்பாட்டை அயல்நாடுகள் பயன்படுத்த முற்படுவதால் சீன – இந்திய உறவு மோசமான நிலைக்குச் செல்லலாம். ஆனால் வளர்ச்சி அடையும் இந்திய பொருளாதாரம் எல்லைகளைக் கடக்கின்றது. அது சீனாவுக்கும் செல்கின்றது. அதனால் இந்த உறவுகள் பாதிப்படைவது அந்தப் பிராந்தியத்தின் பொருளாதார விருத்திக்கு உகந்தது அல்ல என்பது உணரப்பட்டு உள்ளது. ஆகவே எதிர்காலத்தில் முதலீட்டைப் பாதுகாப்பதும் லாபத்தைப் பெருக்குவதுமே எதிர்கால உறவுகளைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கிய அம்சமாக இருக்கும்.

இலங்கையில் சமாதானத்தை ஏற்படுத்த சர்வதேச நாடுகள் தலையிடுவதையோ ஐநா தலையிடுவதையோ இந்தியா தடுக்க முடியாது. இந்தியா ஐநா சாசனத்தில் கையெழுத்திட்ட ஒரு நாடு. ஐநா அமைதிகாக்கும் படைக்கு இந்தியா தனது இராணுவத்தை வழங்கி வருகிறது. இலங்கையில் நோர்வே மத்தியஸ்தம் செய்தது. நேபாள் வந்த ஐநா இந்திய விடயங்களில் தலையீடு செய்தது. ஐநா பல விடயங்களிலும் தேவையற்று மூக்கை நுழைக்கிறது. அதனை இந்தியா அனுமதிக்காது. இலங்கையில் ஐநா தலையீட்டை இந்தியா விரும்பாது.

மனித உரிமைகளைப் பயன்படுத்தி நாடுகளை மேலான்மை செய்வதையும் இந்தியா அனுமதிக்கப் போவதில்லை. மகிந்த ராஜபக்சவுக்கு எதிராக போர்க் குற்றங்களைக் கொண்டு வருவது எல்லாம் நடக்கப் போவதில்லை. அவ்வாறான விடயங்களை இந்தியா எதிர்க்கும். இந்தியாவுக்கும் இதே பிரச்சினைகள் போர்க் குற்றச்சாட்டுகள் காஸ்மீரில் உண்டு. இந்தியா எப்படி இதனை ஆதரிக்கும்? இதனையே தான அமெரிக்கா குவாண்டனமோ பேயில், ஈராக்கில் செய்கின்றது.

இலங்கையின் குடிப்பரம்பல் என்பது உறுதியானதாக இல்லை. வடக்கு – கிழக்கில் இருந்து மக்கள் வெளியேறுகின்றனர். நீங்கள் இங்கு வாழ்கிறீர்கள். எப்படி குடிப்பரம்பலை ஒரே நிலையில் பேண முடியும். வரதராஜப் பெருமாள் அண்மையில் குறிப்பிட்டார் ‘கடைசி யாழ்ப்பாணத் தமிழன் இலங்கையை விட்டு வெளியேறும் போது தமிழர் பிரச்சினை தீர்ந்துவிடும்’ என்று.

நீங்கள் மீண்டும் உங்கள் நாட்டிற்கே செல்ல வேண்டும். ஆனால் இலங்கையில் இன்னமும் அந்நிலை தோன்றவில்லை. சிங்கள மக்களும் வெளிநாடு செல்லவே விரும்புகின்றனர். ஆனால் இந்தியாவில் இந்நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டு உள்ளது. இந்தியர்கள் நாடு திரும்புகின்றனர். இலங்கையில் அவ்வாறான நிலை ஏற்பட பொருளாதாரம் முன்னேற வேண்டும். அபிவிருத்தி முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் நடந்து முடிந்த போரினால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படவில்லை. வெளிநாட்டு கட்டமைப்புகள் அவ்வாறே உள்ளன. ஆனால் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் இந்த ‘அடிடா’ அரசியலை விடவேண்டும். முரண்பாட்டு அரசியலை இனித் தொடர முடியாது. இவர்கள் இரு தரப்பு எல்ரிரிஈ யையும் கைவிட வேண்டும். புதிய சிந்தனையுடன் செயற்பட வேண்டும். இலங்கைக்குச் சென்று நிலைமைகளைப் பார்த்துவர வேண்டும். வடக்கு – கிழக்கு மற்றும் வறுமையில் வாடும் தென்பகுதி மக்களுக்கும் உதவ வேண்டும். புலம்பெயர்ந்த தமிழ் மக்கள் இன்னமும் பலமாக உள்ளனர். அவர்கள் ஒற்றுமைப்பட்டு செயற்பட்டால் மீண்டும் ஒரு போராட்டத்தை ஏற்படுத்தக் கூடிய வல்லமை உடையவர்கள். அந்நிலை ஏற்படாமல் இலங்கை அரசு அரசியல் தீர்வை முன்வைக்க வேண்டும். அதனையே இந்தியா வலியுறுத்துகிறது’ என கலாநிதி சந்திரசேகரன் சபையில் இருந்துவந்த கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கையில் தெரிவித்தார்.

இந்நிகழ்வில் இலங்கையில் சமூகங்களிடையே புரிந்துணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட குறைந்தபட்ச புரிந்துணர்வை எட்டுவதற்கான அறிக்கை ஆவணி 02 குறைந்தபட்ச புரிந்துணர்வுக் குழுவின் உறுப்பினர் நிஸ்தார் மொகமட்டினால் கலாநிதி சந்திரசேகரனிடம் உத்தியோகபூர்வமாகக் கையளிக்கப்பட்டது. இதன் போது கருத்து வெளியிட்ட நிஸ்தார் மொகமட், ”இலங்கையின் பல்லின சமூகம் என்பதனை வெறுமனே மொழிவாரியான தமிழ் – சிங்கள சமூகங்கள் என்று பார்க்கும் நிலை முடிவுக்கு வரவேண்டும்” என வலியுறுத்தினார். ”முஸ்லீம்கள் முற்றாக தனித்துவமான ஒரு தேசிய இனம்” என்பதனை அவர் வலியுறுத்திக் கொண்டார்.

இறுதியாக தேசம்நெற் ஆசிரியர் ரி சோதிலிங்கம் நன்றியுரை வழங்க நிகழ்வு முடிவுற்றது. இந்நிகழ்வில் பன்முகப்பட்ட அரசியலாளர்களும் ஒரே அரங்கில் கூடி ஒன்றுக்கு ஒன்று முற்றிலும் எதிரான உரையாடலை கண்ணியமான முறையில் மேற்கொண்டமை குறிப்பிடத்தக்கது. நிகழ்வில் இலங்கை உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்தின் பிரிதிநிதி முன்னிலையில் இலங்கை அரசு தொடர்பான காட்டமான கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டது. இலங்கை உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்தில் நடைபெறவுள்ள தீபாவளி நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்கான அழைப்பை உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகப் பிரதிநிதி விடுத்த போது தன்னை இலங்கையராக கருதும் நிலையை இலங்கை அரசு இன்னமும் ஏற்படுத்தவில்லை என ராஜன் என்பவர் சுட்டிக்காட்டினார். இவ்வாறான பல்வேறு கருத்துப் பரிமாற்றத்துடன் நிகழ்வு முடிவுக்கு வந்தது.

._._._._._.

தெற்காசிய ஆய்வுக் குழுவின் இயக்குநர் கலாநிதி சந்திரசேகரனுடனான சந்திப்பு

Chandrasekaran_Drதெற்காசிய ஆய்வுக் குழு –  South Asia Analytical Group – SAAG இன் இயக்குநரான கலாநிதி சந்திரசேகரன் உடனான கலந்துரையாடல் ஒன்று நவம்பர் 10 மாலை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு உள்ளது. ‘இலங்கை தொடர்பான இந்திய வெளிநாட்டுக் கொள்கைகளின் பரிமாணம்’ என்ற தலைப்பில் இக்கலந்துரையாடல் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு உள்ளது. தேசம்நெற் இணையமும் Accademy of Science and Arts for Tamils in Ceylon – ASATiC உம் இணைந்து இச்சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.

கலாநிதி சந்திரசேகரன் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட இயக்கங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர். தற்போதும் அவரை இயக்குநராகக் கொண்டுள்ள தெற்காசிய ஆய்வுக் குழு இந்தியாவின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை தொடர்பில் ஆளுமையுடைய வெளிநாட்டுக் கொள்கையைப் பிரதிபலிக்கின்ற ஒரு ஆய்வு நிறுவனமாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இலங்கை இனப்பிரச்சினை அதன் பின்னணி பற்றி மிக ஆழமான அனுபவத்தைக் கொண்டவர் கலாநிதி சந்திரசேகரன். அதேசமயம் இந்திய வெளிநாட்டுக் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் நெருக்கமானவர். இந்த வகையில் அவருடனான இச்சந்திப்பு இலங்கை தொடர்பான இந்திய வெளிநாட்டுக் கொள்கையை விளங்கிக் கொள்ளவும் இலங்கை – இந்திய உறவைப் விளங்கிக் கொள்ளவும் உதவும்.

கலாநிதி சந்திரசேகரன் 2007ல் ஈரோஸ் அமைப்பின் நிறுவனர் ரட்னசபாபதியின் லண்டனில் நடைபெற்ற நினைவு மாநாட்டில் கலந்துகொண்டவர். அத்துடன் வன்னி யுத்தம் வேகமடைந்து கொண்டிருந்த காலப்பகுதியில் சர்வதேச மாநாடு ஒன்றுக்காக செல்கையில் லண்டன் வந்து சில சந்திப்புக்களையும் மேற்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளது பலவீனம் அரசியல் தீர்வு 13வது திருத்தச் சட்டத்தை ஒட்டியது வடக்கு கிழக்கு அண்மைய எதிர்காலத்தில் இணைக்கப்படமாட்டாது போன்ற எதிர்வுகூறலை வெளியிட்டும் இருந்தார். இவை தேசம்நெற் இல் பிரசுரிக்கப்பட்டும் இருந்தது.

இச்சந்திப்பு சிறிய உரையைத் தொடர்ந்து ஒரு கேள்வி நேரமாகவே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு உள்ளது. இந்நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள் தேசம்நெற் உடன் தொடர்பு கொள்ளவும்.

கலாநிதி சந்திரசேகரனிடம் கேள்விகள் உள்ளவர்கள் அவற்றைப் இங்கு பதிவிடும்பட்சத்தில் அதற்கான அவரின் பதில்களைப் பெற முயற்சிக்கப்படும்.