மறுபிரசுரங்கள்

Saturday, October 23, 2021

மறுபிரசுரங்கள்

நுவரெலியா மாவட்டத் தமிழ் எம்.பி.க்களின் கவனத்துக்கு : த.மனோகரன்

up-country.jpgமத்திய மாகாணத்திற்குட்பட்ட நுவரெலியா மாவட்ட மொத்த மக்கள் தொகையில் 60 வீதத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் தமிழர்கள் என்பது எவரும் அறிந்ததே. யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திற்கு அடுத்ததாக நுவரெலியா மாவட்டத்திலிருந்தே அதிகமான தமிழர்கள் நடந்து முடிந்த பாராளுமன்றத்திற்குத் தெரிவாகியுள்ளனர். அதாவது, ஆளும் கட்சி சார்பில் மூவரும் எதிர்க்கட்சி சார்பில் இருவரும் தெரிவாகியுள்ளனர். அத்துடன், ஆளும்கட்சி, எதிர்க்கட்சி சார்பாக நுவரெலியா மாவட்டத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தக்கூடியதாக தலா ஒருவர் வீதம் இருவர் தேசியப் பட்டியல் மூலம் நியமனம் பெற்றுள்ளனர். அதன்படி நுவரெலியா மாவட்டத் தமிழ்மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தக் கூடியதாகப் பாராளுமன்றத்தில் ஏழு பிரதிநிதிகள் உள்ள அதேவேளை, அவர்களில் ஒருவர் அமைச்சரவை அந்தஸ்துள்ள அமைச்சராகவும் ஒருவர் பிரதியமைச்சராகவும் உள்ளனர்.

மேலும், இம்மாவட்டத்திலுள்ள அம்பகமுவ, நுவரெலியா, கொத்மலை, வலப்பனை, ஹங்குரங்கெத்த ஆகிய ஐந்து பிரேதசசபைகளில் அம்பகமுவ, நுவரெலியா ஆகிய இரு பிரதேசசபைகளின் தலைவர்களாகத் தமிழர்களே பதவியிலுள்ளதுடன், சகல பிரதேசசபைகளிலும் கணிசமான தமிழர்கள் அங்கம்வகிக்கின்றனர்.

அத்துடன், மாவட்டத்திலுள்ள ஒரே மாநகரசபையான நுவரெலியா மாநகரசபையின் பிரதி முதல்வராகத் தமிழர் ஒருவரே செயற்படுவதுடன், மாவட்டத்தில் இரு நகரசபைகளான அட்டன் டிக்கோயா மற்றும் லிந்துல தலவாக்கலை ஆகிய நகரசபைகளின் தலைவர்களாகவும் தமிழர்களே உள்ளனர்.

அரசியல் அமைப்புகளில் மக்களின் பிரதிநிதிகளாக இடம்பெற்று செயற்படுவதானது, தாம் சில பதவிகளைப் பெற்றுக்கொள்வது என்ற கருத்து நாட்டில் பரவலாக அரசியல்வாதிகளிடமுள்ளது. இது மறுக்கவோ, மறைக்கவோ முடியாத உண்மை நிலை.

அரசியல் அமைப்புகளில் மக்களின் பிரதிநிதிகளாக அவர்களது வாக்குகளால் தெரிவு செய்யப்பட்டவர்கள் மக்களின் அன்றாடப் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்து வைக்கவும் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாத்து உறுதிப்படுத்தவும் செயற்பட வேண்டும். அதுவே அவர்களின் பொறுப்பு. அதற்காகவே மக்கள் அவர்களைத் தம்சார்பாகத் தமது பிரதிநிதிகளாகத் தெரிவு செய்துள்ளனர் என்பது புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

நுவரெலியா மாவட்டத்தின் தமிழ்மக்களால் பாராளுமன்றத்திற்கும் மாகாணசபைக்கும் மாநகர, நகர, பிரதேசசபைகளுக்கும் தமது பிரதிநிதிகளாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொருவரும் தமிழ்மக்களின் மொழி, கல்வி, தொழில், சுகாதாரம், இருப்பிடம் உட்பட பல அடிப்படை விடயங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய கடப்பாடு கொண்டவர்கள்.

அவர்களுக்குரிய கடப்பாட்டில் மொழியுரிமையைப் பேணுவது முக்கிய இடம் வகிக்கின்றது. இந்த நாட்டின் அரசகரும மொழிகளில் தமிழ்மொழியும் ஒன்று. ஒரு தமிழர் தனது அரசாங்கத் தொடர்புகளையும் அன்றாடக் கடமைகளையும் தமிழ்மொழியில் ஆற்றிக்கொள்ளும் உரிமை அரசியலமைப்பின் கீழ் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அத்துடன், அரசியலமைப்பால் வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த மொழியுரிமையை மேலும் வலியுறுத்தும் முகமாக நுவரெலியா மாவட்டத்தின் ஐந்து பிரதேசசபைகளின் எல்லைக்குள்ளும் தமிழ் மொழியை நிர்வாக மொழியாகச் செயற்படுத்த வேண்டுமென்று விசேட வர்த்தமானி அறிவித்தலும் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. அதாவது, நுவரெலியா, அம்பகமுவ, வலப்பனை, கொத்மலை, ஹங்குரங்கெத்த ஆகிய நுவரெலியா மாவட்டத்திலுள்ள ஐந்து பிரதேச செயலகப் பிரிவுகளிலும் தமிழ்மொழி நிர்வாக மொழியாகச் செயற்படுத்தப்படவேண்டுமென்று 1999 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 12 ஆம் திகதி 1105/25 இலக்கம் கொண்ட அதிவிசேட வர்த்தமானி மூலம் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அதற்கு முன்பே பொது நிர்வாக அமைச்சு ஊடாக பல்வேறு தமிழ்மொழியின் செயற்பாடு தொடர்பான சுற்றறிக்கைகள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. தமிழ்மொழியின் நிர்வாக உரிமை தொடர்பாகவும் செயற்படுத்தும் முறைமை தொடர்பாகவும் தெளிவான விளக்கங்கள், வழிகாட்டல்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளபோதும் நடைமுறையில் தமிழ்மொழிப் புறக்கணிப்பு ஏன் இடம்பெறுகின்றது என்பது பற்றி ஆராயவேண்டும். இதற்கு முதற்படியாகத் தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் நுவரெலியா மாவட்டத்தைக் கவனத்தில் கொள்வது பொருத்தமாயமையும்.

நுவரெலியா மாவட்டத்திலுள்ள சகல அரச அலுவலகங்களிலும் மொழிப் பிரச்சினையால் தமிழ்மக்கள் பல்வேறு சிரமங்களுக்குள்ளாகின்றனர். அரச அலுவலகங்களில் பணி புரிபவர்கள் சிங்கள மொழி மூலம் பணியில் சேர்ந்தவர்கள், உயர் அதிகாரிகளும் அவ்வாறே இந்நிலையில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகப் பணியாற்றும் தமிழ் அலுவலர்கள் தமிழ்மொழியில் கடமையாற்றும் வாய்ப்போ வசதியோ அற்றவர்களாக வெறும் தொடர்பு அலுவலராகவே அதாவது, மொழி பெயர்ப்பாளர்களாகச் செயற்படவேண்டியுள்ளது.

மாநகர,நகரப் பிரதேசங்களின் நிலையும் அதுவே.  தமிழர்கள் அரசியல் ரீதியாக குறிப்பிட்ட அரசியல் அமைப்புகளில் அதிகாரம் செலுத்தினாலும் நிர்வாக மொழியாகத் தமிழை நடைமுறைப்படுத்த முடியாத நிலையில் கையாலாகாத நிலையிலேயே உள்ளனர்.மேற்படி அமைப்புகளில் அதிகாரம் செலுத்தும் தகைமையில் உள்ளவர்கள் இது தொடர்பில் சிந்திக்கவேண்டும்.அதிகாரம் செலுத்தச் சட்டப்படி உரிமையிருந்தும் ஏவலாளாக இருப்பது சமூகத்தின் மதிப்பை கீழிறக்கம் செய்துவிடும். ஏனையவர்கள் ஆளும் இனமாகவும் சட்டப்படி உரிமைகளிலிருந்தும் தமிழர்கள் ஆளப்படும் இனமாகவும் கருதப்படுவது மட்டுமல்ல, கொள்ளப்படவும் வழியமைத்துவிடும். தற்போது நடைமுறையில் நுவரெலியா மாவட்டத்தில் தமிழர்கள் அரசியல் ரீதியாகக்கூடிய பிரதிநித்துவங்களைக் கொண்டவர்களாகவிருந்த போதும் யதார்த்த நிலையில் மொழியுரிமை இழந்து ஆளப்படும் மக்கள் கூட்டமாகவேயுள்ளனர்.

அரசியல் தனிப்பட்ட கொள்கை வேறுபாடுகளுக்கப்பாலிருந்து நுவரெலியா மாவட்டத் தமிழ்மக்களின் அடிப்படை உரிமையான மொழியுரிமையை எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்தலாம், பேணலாம், உறுதிப்படுத்தலாம் என்பது தொடர்பில் சகல தமிழ்மக்கள் பிரதிநிதிகளும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். பொறுப்புணர்ந்து செயற்பட மக்கள் பிரதிநிதிகள் முன்வருவார்களா?

நன்றி: தினக்குரல்

“ரணில் விக்கிரமசிங்க தலைவராக இருக்கும்வரை அக்கட்சியுடன் பேசத் தயாரில்லை” – மனோகணேசன்:

mano.jpgஜனநாயக மக்கள் முன்னணியின் தலைவரும் முன்னாள் கொழும்பு மாவட்டப் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான மனோகணேசன் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் கண்டி மாவட்டத்தில் ஐ.தே. முன்னணியின் சார்பில் போட்டியிட்டு தோல்வியைத் தழுவியிருக்கிறார். சமீப காலமாக தமிழ் மக்களிடையே அதிகம் பேசப்படும் நபராகத் திகழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் மனோகணேசன். ஐ.தே.கட்சியுடன் இணைந்து அக்கட்சி முன்னெடுத்த போராட்டங்களிலும் கலந்து கொண்டு மக்களுக்காக குரல் கொடுத்தவர் இன்று….

சுமார் ஒன்பது வருடங்களுக்கு மேலாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் இணைந்து தேர்தல்களில் களமிறங்கி வெற்றி பெற்றார்கள். கிட்டத்தட்ட ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உறுப்பினரைப் போலவே அரசியல் செயற்பாடுகளில் பங்கெடுத்துக் கொண்ட நீங்கள் தற்போது அதுவொரு இனவாதக் கட்சியெனக் கூறுகிறிர்களே!

அதுவொரு இனவாதக் கட்சியென எமக்கு நன்றாகத் தெரியும். அப்போதைய காலகட்டங்களில் அக்கட்சியுடன் இருந்து பல விடயங்களைச் செய்திருக்கிறோம். முள்ளை முள்ளால் எடுப்பது போல ஒவ்வொரு விடயத்தையும் அங்கிருந்து கொண்டே அதனை மாற்றியிருக்கிறோம்.

இன்று ஐ.தே.கவுக்கோ அதன் யானைச் சின்னத்திற்கோ வாக்களிக்கக் கூடிய நிலையில் தமிழ் மக்கள் இல்லை. கடந்த மாகாண சபைத் தேர்தலில்கூட ஐ.தே.க சார்பில் போட்டியிட்ட எமது உறுப்பினர்கள் வெற்றிபெற்றிருக்கும் அதேசமயம் ஐ.தே.க வேட்பாளர்கள் தோல்வியடைந்திருப்பதைப் பார்த்தோம். எமது உறுதியான பலத்தினால்தான் வெற்றிபெற எம்மால் முடிந்தது.

இந்நிலைமை மாறுவதற்கான காரணமென்ன? உண்மையில் என்ன நடந்தது?

கொழும்பு மாவட்டத்தில் நாம் சக்திவாய்ந்த கட்சியாக மாறி வருவதை ஐ.தே.கவால் ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அது எப்போதும் எம்மை அழித்து விடும் நோக்கிலேயே செயற்பட்டிருக்கிறது. ஐ.தே.கவின் கொழும்பு மாவட்டத் தலைவர் ரவி கருணாநாயக்க கட்சியின் பேரினவாதப் பிரிவின் தலைவராக செயற்படுகிறார். இவருக்கு தனிப்பட்ட இலட்சியம் இருக்கிறது.

ஐ.தே.கவின் தலைவர், உப தலைவர் அல்லது பிரதித்தலைவராக வரவேண்டும் என்ற அவாவில் இருக்கிறார். ஆனால் அந்தளவிற்கு அவருக்கு வாக்குகள் கிடைக்கவில்லை. கோட்டே தொகுதியில் ஆரம்பத்தில் அவருக்கு இரண்டரை இலட்சம் வாக்குகளாக இருந்த ஆதரவு படிப்படியாக குறைந்து விட்டது. தற்போது அங்கிருந்து விரட்டப்பட்டு வடகொழும்பு தொகுதியில் தஞ்சமடைந்திருக்கிறார்.

அத்தொகுதியில் பெரும்பான்மையாக வாழும் தமிழ், முஸ்லிம் மக்களின் வாக்குகளை பெறுவதற்காக பாரிய சதித்திட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகிறார். அம் மக்களின் வாக்குகள் இல்லாமல் கொழும்பு மாவட்டத்தில் தனக்கு இடம் இல்லை என்பது நன்றாக அவருக்குத் தெரியும்.  ஜனநாயக மக்கள் முன்னணி இருக்கும் வரையில் அது இயலாத காரியமென எண்ணிய அவர் ஜனநாயக மக்கள் முன்னணியின் முதுகெலும்பை உடைத்துவிட கங்கணம் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். தேசியப்பட்டியல் மூலமாக நான் பாராளுமன்றம் செல்லக்கூடிய வாய்ப்பை தலைவர் ரணில் மூலமாக தடுத்து நிறுத்தியுள்ளார். இதுதான் உண்மை.

எனக்குப் பதிலாக தேசியப்பட்டியலில் நியமிக்கப்பட்டிருப்பவர் மீது எனக்கு தனிப்பட்ட ரீதியில் எவ்வித கோபமும் கிடையாது. ஆனால் கொழும்பு மாவட்டத்தில் தமிழ் மக்கள் துன்பங்களுக்குள்ளான போது அந்த மக்களின் உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுத்து நீதியை நிலைநாட்டியவன் நான்.

இன்று ஐ.தே.க. தேசியப்பட்டியல் எனக்கூறி பின்கதவு வழியாக வந்தவர்கள் கடந்த காலங்களில் எங்கே என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள்? இவ்வாறான பொம்மைகளையே ரணில், ரவி கருணாநாயக்க போன்றோர் மக்களின் தலைவர்கள் எனக்கூறிக்கொண்டிருக்கின்றனர். நேர்மையும் துணிச்சல் மிக்கவர்களாக இருந்த எம்மை சதித்திட்டத்தின் மூலம் புறந்தள்ளியுள்ளனர்.

தேசியப்பட்டியல் உறுப்புரிமை என்பது ஐக்கிய தேசிய முன்னணியின் நான்கு கட்சிகளுக்கும் உரித்துடையது. தேர்தலில் ஐ.தே.க யானைச் சின்னத்தில் போட்டியிட்டிருந்தாலும் கூட ஒரு உடன்பாட்டுடனேயே போட்டியிட்டோம். ஒவ்வொரு ஸ்தாபக கட்சிக்கும் குறைந்தபட்ச உறுப்புரிமை இருக்க வேண்டும் என்பது அடிப்படை நியதியாகும். அதற்கு மேலதிகமாக கிடைக்கும் வாக்குகளின் அடிப்படையில் உறுப்புரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும்.

சவாலை எதிர்கொள்ளுமுகமாகவே நான் கண்டிக்குச் சென்றேன். கொழும்பில் போட்டியிட்டு வெல்ல முடியாது என்பதல்ல காரணம். கொழும்பில் போட்டியிட்டிருந்தால் ரணிலுக்கு அடுத்ததாக நான் வெற்றி பெற்றிருப்பேன். அத்துடன் மேலும் இரு தமிழ் உறுப்பினர்கள் தெரிவாகியிருப்பார்கள். மூவரில் இருவராக குறைத்துவிட்டு நான் கண்டி மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டேன்.

கண்டி மாவட்டத்தில் போட்டியிடக் காரணமென்ன? உங்களது தனிப்பட்ட முடிவாக இருந்ததா அல்லது ஐக்கிய தேசிய முன்னணி எடுத்த முடிவா?

எனது பிறப்பிடம் கண்டி மாவட்டம், அங்குள்ள மக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புகள் இருக்கின்றன. இது ஒருபுறமிருக்க நானாக விரும்பியே கண்டி மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டேன. தேசியப் பட்டியல் உறுப்புரிமையில் எமது கட்சிக்கென ஒரு ஆசனம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.

20 ஆம் திகதி நள்ளிரவு வரையில் 5 பேர் பெரும்பான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்களுக்கும்,  இரு இடங்கள் ஸ்ரீலங்கா முஸ்லிம் காங்கிரஸ¤க்கும்,  ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியின் மக்கள் பிரிவுக்கும் எமக்கும் தலா ஒவ்வொரு ஆசனங்கள் என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அன்றைய தினம் ரணிலுடன் உரையாடும் போதும் கூட அதனை உறுதிப்படுத்தினார்.

21 ஆம் திகதி காலை வேளையில் எமக்கும் ஸ்ரீ.சு.க. மக்கள் பிரிவுக்கும் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த தேசிய பட்டியல் உறுப்புரிமை திடீரென எதேச்சதிகார முறையில் அகற்றி தமக்கு வேண்டியவர்களின் பெயர்கள் திணிக்கப்பட்டு ஐ.தே.க. தலைவரின் உத்தரவின் பேரில் திஸ்ஸ அத்தநாயக்க தேர்தல் ஆணையாளருக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார். இதுதான் நம்பிக்கைத் துரோகம். பச்சைத் துரோகம்.  இது தனிப்பட்ட மனோகணேசனுக்கோ, ஜனநாயக மக்கள் முன்னணிக்கோ செய்த துரோகத்தைவிட ஐ.தே.க மீது நம்பிக்கை வைத்து வாக்களித்த தமிழ் மக்களுக்குச் செய்திருக்கும் பச்சைத் துரோகமாகும்.

ஐ.தே.க எதிர்பார்த்த வெற்றியை நீங்கள் பெற்றுக்கொடுக்கவில்லை என ரவி கருணாநாயக்க கூறியிருக்கிறாரே?

ஐ.தே.முன்னணி என்பது ஒரு கூட்டணி அரசியல் என்பதை முதலில் ரவி கருணாநாயக்க புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தனியொரு கட்சியாக இருந்து ஆதிக்கம் செலுத்திய ஐ.தே.கட்சியின் அரசியல் வரலாறு முடிந்து விட்டது.

தற்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையில் கட்சிகள் ஒரு கூட்டமைப்புடனேயே செயற்பட முடியும். ஆளுங்கட்சியான ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியின் சிறந்த கட்டமைப்பின் காரணமாகவே ஆட்சியை தொடர்ந்து தக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கக்கூடிய நிலை காணப்படுகிறது. அவ்வாறானதொரு அரசியல் கலாசாரமே தற்போது நமது நாட்டில் காணப்படுகிறது. எந்த அடிப்படையில் தேசியப் பட்டியலில் ஆசனம் ஒதுக்கப்படுகிறது என்ப தெல்லாம் ரவி கருணாநாயக்கவுக்கு தெரியாது. ஐ.தே. முன்னணியில் அவர் இல்லை. அவருடன் பேசவேண்டிய அவசியம் எமக்கில்லை.

எமது கட்சிக்கு வடக்கு, கிழக்கு, மலையகம் உட்பட நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் ஒரு இலட்சத்திற்கு மேற்பட்ட வாக்குகள் கிடைத்திருக்கிறது. இது ஐ.தே.கவிற்கு கிடைத்த வாக்குகளாகும். இந்த வாக்குகளின் அடிப்படையில்தான் தேசியப்பட்டியல் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

எமது கட்சி பெற்ற வாக்குகளை விட ஐக்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியுடன் இணைந்து போட்டியிட்ட இ.தொ.கா கூட பெறவில்லை. பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த மனோகணேசன் யார்? ஐ.தே.முன்னணிக்குள் நாம் வைத்திருந்த பாத்திரம் என்ன என்பது அந்த முட்டாளுக்குத் தெரியாது.

10 வருடங்களாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் இணைந்து செயற்பட்டவன் நான். கடந்த காலங்களில் ஐ.தே.கட்சியிலிருந்து வெளியேறி ஆளுங்கட்சியில் இணைந்து கொண்டனர். சிலர் மீண்டும் ஐ.தே.கட்சியில் சேர்ந்துகொண்டனர். ஆனால் நாம் அப்படியெல்லாம் செய்யவில்லை. மு.காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களில் பலர் ஆளுங்கட்சியுடன் இணைந்து கொண்டிருக்கின்றனர். ரவி கருணாநாயக்கவின் கடந்தகால அரசியலை எடுத்துப் பார்த்தால் புரியும் அவர் பொதுஜன ஐக்கிய முன்னணியிலிருந்து ஐ.தே.கட்சிக்கு வந்தவர்.

ஆரம்பகாலத்தில் லலித் அத்துலத்முதலி, சிறிமணி அத்துலத்முதலி மற்றும் சந்திரிக்காவுடன் சென்று எல்லாம் அனுபவித்துவிட்டு வந்தவர்தான் அவர். அவரை விட அக்கட்சியின் மீது பற்று கொண்டிருந்த விசுவாசமிக்க ஒருவனாக நான் இருந்திருக்கிறேன்.

ரணில் விக்கிரமசிங்க ஐ.தே.கட்சியின் தலைவராக இருக்கும் வரையில் அக்கட்சியுடன் பேசுவதற்கு நான் தயாராக இல்லை. ஐந்து சதத்திற்கு அவரை இனி நம்பமாட்டோம். நாம் நடத்திய அரசியல் போராட்டங்கள் ஊர்வலங்கள், பிரசாரங்கள் அனைத்தையும் ஐ.தே.க நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டு இப்போது உதறி எறிந்து விட்டது.

கண்டி மாவட்டத்தில் நீங்கள் தோல்வியடைந்ததை ஏற்றுக்கொள்கிர்களா?

கண்டி மாவட்டத்தில் நான் தோல்வியடைந்ததாக கருதவில்லை. வெற்றியடைந்திருக்கிறேன். தமிழ் மக்கள்தான் தோல்வியடைந்திருக்கிறார்கள்.  மனோகணேசன் தோல்வியடையவில்லை.  நான் தோல்வியடையவும் மாட்டேன். இரு காரணங்களுக்காக கண்டியில் போட்டியிட்டேன். அங்கே 1994 இல் தமிழ்ப் பிரதிநிதியொருவர் கடைசியாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்தார்.

அதன் பின்னர் நடைபெற்ற தேர்தல்களில் தமிழ்ப் பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்காமல் போய்விட்டது. இறுதியாக நடைபெற்ற தேர்தலில் கொழும்பில் இலகுவாக வெற்றிபெறுவதற்கான வாய்ப்புக்கள் இருந்தும் கூட ஒரு சவாலாக எடுத்துக் கொண்டு அங்கு சென்றேன்.  தமிழ் மக்களுக்கு எங்கெல்லாம் துன்பம் துயரம் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் சென்று அதனை தீர்ப்பவனே தலைவன். எனக்கு ஒரு கடமை இருக்கிறது. பதவி பட்டங்களை சலுகைகளை வரப்பிரசாதங்களைத் தேடிச்செல்லும் நபரல்ல நான். அதனை நான் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்த காலப்பகுதியில் நிரூபித்திருக்கிறேன்.  தமிழ் மக்கள் எனக்கு முழுமையாக வாக்களித்திருப்பார்களானால் நான் வெற்றிபெற முடிந்திருக்கும். இன்று கண்டி மாவட்ட தமிழ் மக்கள் தாம் விட்ட தவறை இப்போது உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

அது மாத்திரமல்லாமல் அச்சுறுத்தல்களையும் மீறி வாக்களித்திருக்கலாமோ தவறு செய்து விட்டோமா என்ற குற்றவுணர்வு கண்டி மாவட்ட தமிழ் மக்கள் மத்தியில் எழுந்திருக்கிறது.

அதனையே நான் எதிர்பார்த்தேன். எதிர்காலத்தில் மனோகணேசன் இல்லாவிட்டாலும் கூட எவரும் வந்து போட்டியிடக்கூடிய ஒரு சூழ்நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறேன். நான் ஆரம்பித்த இந்த இயக்கம் நிச்சயம் வெற்றிபெறும்.

அரசாங்கத்துடன் இணைந்து செயற்படப்போவதாக பரவலாக பேசப்படுகிறதே!

ஐ.தே. முன்னணியிலிருந்து நான் விலகிவிட்டதன் காரணமாக ஆளுங்கட்சியில் இணையப்போவதாக ஒரு கருத்து மக்கள் மத்தியில் எழுந்திருக்கிறது. அதனை நான் அமோதிக்கவுமில்லை. நிராகரிக்கவுமில்லை. ஐ.தே.மு.வில் இருந்து விலகியதற்கான நியாயமான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

நாங்கள் பாராளுமன்றத்திலும் மேல் மாகாண சபையிலும், மத்திய மாகாண சபையிலும் சுயாதீனமாக செயற்படத் தீர்மானித்திருக்கிறோம். அதேபோல ஆளுங்கட்சியில் நாங்கள் இணைந்து செயற்படுவதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. அவை கூடி வருமானால் நிச்சயம் சாதகமாக பரிசீலிப்போம். கடந்த காலங்களில் நாங்கள் செயற்பட்டதற்கு நியாயங்கள் இருந்தன. தொடர்ந்தும் இறந்த காலத்தில் வாழ்வதற்கு நாம் தயாராக இல்லை.  முற்போக்கு வாதிகள் என்ற அடிப்படையில் கடந்தகால படிப்பினைகளை அடிப்படையாக எடுத்துக்கொண்டு இனி எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஐ.தே.க தலைவர் ரணில் செய்த துரோகத்தின் காரணமாக சலிப்படைந்து விடுபவனல்ல நான்

எதிர்காலத்தில் எவ்வாறான வேலைத்திட்டத்தை முன்னெடுக்கவுள்ர்கள்?

கட்சியின் உயர்பீடம் இது குறித்து ஆராய்ந்து வருகிறது. இன்றைய அரசியல் யதார்த்தத்தை கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு எதிர்காலத்தில் தமிழ் மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் கட்சிகள் இணைந்து செயற்பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.  ஒன்றிணைந்து செயற்பட வேண்டிய அவசியம் தற்போது எழுந்துள்ளது. அனைத்து தமிழ் கட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து செயற்பட வேண்டும். வடக்கு, கிழக்கில் இருக்கும் தமிழ் கட்சிகளும் ஒன்று சேர வேண்டும்.

அதுபோல தென்னிலங்கையிலும் மலையகத்திலும் இருக்கும் தமிழ் கட்சிகளும் ஒன்றிணைய வேண்டும். இறுதியில் அனைவரும் ஒன்றிணைய வேண்டும்.

இந்தத் தேர்தலின் பின்னர் இ.தொ.கா தலைவர் நண்பர் ஆறுமுகன் தொண்டமானுடன் தொடர்புகொண்டு பேசினேன். அரசியல் ரீதியில் நாமிருவரும் இரு துருவங்களாக இருப்பினும் எம்மிடையே தனிப்பட்ட ரீதியில் நல்ல நட்பு இருக்கிறது. பலருக்கு இது ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

எதிர்வரும் காலங்களில் ஒன்றாக இணைந்து செயற்படுவது பற்றி ஆராய்வோம் எனக்கூறியிருக்கிறார். இதில் ஏனைய கட்சிகளையும் உள்வாங்க வேண்டும் என்பதே எனது நோக்கமாகும்.

நன்றி-தினகரன்

பேட்டிகண்டவர்:- பி. வீரசிங்கம்

வடக்கு, கிழக்கில் தமிழ்மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளைக் காத்திருக்கும் தலையாய உடனடிப் பணி

parliament.jpgஇலங்கையின் 7 ஆவது பாராளுமன்ற அவைக்கான மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தெரிவு செய்யும் பொதுத் தேர்தல் முடிவுகளும் வெளியாகிவிட்டன. இத்தேர்தலில் பல்வேறுபட்ட மாற்றுக் கருத்துகளையும் கொள்கைகளையும் கொண்ட பல கட்சிகளும் பல சுயேச்சைக் குழுக்களும் தேர்தல் களத்தில் நின்றிருந்தன.

முன்னைய தேர்தல்களில் மக்கள் அபிப்பிராயம், ஊகம் ஆகியவற்றிற்கமைய தேர்தல் முடிவுகள் அமைவதற்கு மாறாக தற்பொழுது நடந்து முடிந்த இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்கான தேர்தல் முடிவு அமைந்திருப்பதை யாவரும் மறுப்பதற்கில்லை. நடந்து முடிந்த பொதுத் தேர்தலின் போது ஒருபுறம் தமிழ்த் தேசியம் என்ற கொள்கைக்கும் மறுபுறம் அபிவிருத்தி என்ற கொள்கைக்கும் மக்கள் ஆணையைப் பெறும்வகையில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் பல கட்சிகளது கொள்கைகள் முன்வைக்கப்பட்ட பொழுதிலும் சில கட்சிகள் இவ்விரு கொள்கைகளுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையிலான நெகிழும் தன்மைப் போக்குடைய கொள்கையை முன்வைத்துப் போட்டியிட்டதை யாவரும் அறிவர். கடந்த காலங்களில் வழங்கியது போல தற்பொழுது நடந்து முடிந்த தேர்தல் முடிவும் அமையாது மாறுபாடாகவே வாக்களிப்பில் பங்குகொண்ட 18% மான மக்களில் பெரும்பான்மையினரது விருப்பு வெளிவந்துள்ளமையை உணர முடிகின்றது. நாட்டை ஆளும் அரசியல் கட்சியும் பிரதான எதிர்க்கட்சியும் அபிவிருத்தியை முன்னிலைப்படுத்தியும் அதேவேளை, தமிழ்த் தேசியம் என்ற கடும்போக்கை அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சி வலியுறுத்தியும் இவ்விரு கொள்கைக்கும் இடைப்பட்டதும் தற்போதைய சூழ்நிலையில் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு உடனடித் தேவையாகவும் நடைமுறைச் சாத்தியமான நெகிழ்ச்சிப் போக்குக் கொள்கையான அபிவிருத்தியும் தேசியமும் கலந்த கொள்கையை முன்வைத்து இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியுமாகிய பிரதான அமைப்புகள் தேர்தல் களத்தில் போட்டி போட்டிருந்தன.

எனினும், தேர்தல் முடிவானது காலத்தின் தேவைக்கேற்ப அபிவிருத்தியும் தேசியமும் கலந்த நெகிழ்ச்சிப் போக்குக் கொள்கையும் அபிவிருத்தியும் தேவையென்பதை வெளிக்காட்டுவதாக அமைகின்றது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் கூடக் கடந்த காலங்களில் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் ஏற்பட்ட இயற்கை , செயற்கை அனர்த்தங்களால் இடம்பெயர்ந்து அவல வாழ்க்கை வாழும் தமிழ்மக்கள் நிலையை சூழ்நிலையை யதார்த்த நிலையைக் கருத்தில்கொண்டு தமிழ்மக்களது இயல்பு வாழ்க்கைக்கு முன்னுரிமை வழங்கி அதனை அரசு முன்னெடுக்க வேண்டுமெனவும் அதற்கான பூரண ஒத்துழைப்பை நல்கவும் தாம் சித்தமாக இருக்கும் பாணியில் கடந்த காலங்களில் பல சந்தர்ப்பங்களில் பத்திரிகையில் கருத்துகள் வெளிவந்ததையும் அண்மையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான இரா.சம்பந்தன், மாவை.சேனாதிராசா, சுரேஷ் பிரேமச்சந்திரன் போன்றோர் அடிக்கடி பத்திரிகை அறிக்கைகள் மூலம் தமிழ் மக்களது இயல்பு வாழ்க்கை உட்பட மீள் குடியேற்றம், கடற்றொழில் வசதி போன்ற பல்வேறுபட்ட அபிவிருத்தியில் அக்கறை எடுப்பது பற்றி வலியுறுத்தியும் வந்துள்ளதுடன், குறிப்பாக தமிழரசுக் கட்சியில் தற்போது நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற முன்னணி பிரதிநிதிகளும் பத்திரிகை அறிக்கைகள் மூலம் அபிவிருத்தியும் தேசியமும் கலந்த நெகிழ்ச்சிப் போக்குடைய கொள்கையினை வெளிப்படுத்தியும் இருந்ததை யாவரும் அறிவர்.

இந்நிலையில், பொதுத் தேர்தல் பெறுபேறு காலத்தின் தேவை, யதார்த்த நிலை என்பவற்றைக் கருத்தில் கொண்டே பொதுமக்கள் வாக்களித்துள்ளனர் என்பதைக் காட்டி நிற்கின்றது.

வாக்களிப்பில் கலந்துகொண்ட 18% மான மக்கள் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அபிவிருத்தி மட்டும் தான் தேவையெனக் கருதியிருப்பின் ஆளும் கட்சியும் பிரதான எதிர்க்கட்சியும் வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் முழு ஆசனங்களையும் தனதாக்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால், வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களுக்கான உறுப்பினர் தொகையில் கணிசமான உறுப்பாண்மையை மட்டும் அபிவிருத்தியை முதன்மைக் கொள்கையாகக் கொண்ட தென் இலங்கைக் கட்சிகள் வென்றெடுத்துள்ளனர். அதேவேளை, தமிழ்த் தேசியம் என்ற கடும்போக்கைக் கொள்கையை வலியுறுத்தி நின்ற அகில இலங்கைத் தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஒரு ஸ்தானம் கூடக் கிடைக்கவில்லை. வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழும் தமிழர்களது இன்றைய உடனடித் தேவை , யதார்த்த நிலை ஆகியவற்றையும் நீண்ட கால தூர நோக்கைக் கொண்ட தேசிய கொள்கையையும் தன்னகத்தே கொண்டு களத்தில் நின்ற இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் பெரும்பாலான உறுப்பாண்மையை வென்றெடுத்ததன் மூலம் தமிழ் மக்களது உடனடித் தேவையான இயல்பு வாழ்க்கை உட்பட மீள்குடியேற்றம், கடற்றொழில் அடங்கலான ஏனைய அபிவிருத்திகளைப் பெற்றுத்தருவதற்கு நடந்து முடிந்த தேர்தலில் மக்கள் தமிழரசுக் கட்சிக்கு ஆணையினை வழங்கியுள்ளதாகவே குறித்த வெற்றியை பொருள் கொள்ளவேண்டும்.

தேசியத்திற்கான கொள்கைப் போராட்டம் என்பது ஒரு தனியான நீரோட்டம். அதேபோல, தமிழர்களின் இயல்பு வாழ்க்கை. அபிவிருத்தி என்பது வேறு தனித்துவமான ஒரு நீரோட்டம். இவ்விரு நதிகளும் ஒன்றையொன்று மேவாது சமாந்தரமாக தனித்துவமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதே சிறந்ததாகும். எப்போதாவது ஒருநாள் இவ்விரு நதிகளும் ஒரு இடத்தில் சங்கமமாகி சமுத்திரமாக தனது தனித்துவத்தை உள்ளடக்கிய விழுமியங்களுடன் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்த சமூகமாக உருவெடுக்கவும் கூடும். அதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

மக்கள் நன்மை கருதி காலத்திற்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்பட கடந்த காலங்களில் தேசியத்திற்காகப் போராடிய தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளும் தென்னாபிரிக்காவின் கறுப்பினத்தின் தலைவர் நெல்சன் மண்டேலாவும் எவ்வாறு அவ்வப்பொழுது மக்கள் தேவையைக் கருத்தில் கொண்டு விட்டுக் கொடுப்புடன் கூடிய புரிந்துணர்வு நல்லிணக்கக் கொள்கைப் பிரகடனங்கள் செய்து அதன்படி செயற்பட்டார்களோ அதேவழியில் மக்கள் ஆணையைப் பெற்ற தமிழரசுக் கட்சி செயற்படுவதில் தவறேதும் இருக்கமுடியாது. எனவே, அரசினால் அபிவிருத்தி தொடர்பில் முன்னெடுக்கப்படும் செயற்பாடுகள் தமிழருக்கும் வட, கிழக்கு மண்ணுக்கும் பாதிப்பில்லாத வகையில் அதையும் உள்வாங்கி அமையுமாயின் அதற்குப் பூரண ஆதரவை நல்குவதே காலத்தின் தேவையாகும். இதற்காகத் தமிழரசுக் கட்சி தனது தனித்துவத்தை இழக்காது அரசுடன் சேர்ந்து தமிழ்மக்களுக்கான நற்பணிகளை செய்வதன்மூலம் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் அபிவிருத்தி மூலம் தமிழருக்கு இயல்பு வாழ்க்கையைப் பெற்றுக்கொடுப்பதுடன் , வட, கிழக்குப் பிரதேசத்தில் தனித்துவம், தேசியம், தமிழ் மண் சிறிது சிறிதாக உட்கிடையாக பறிபோவதை சிதைக்கப்படுவதை தடுத்து நிறுத்த சிங்கள முற்போக்காளரின் புரிந்துணர்வு, நட்பு நம்பிக்கையைப் பெறவும் சந்தேகங்களைப் போக்கவும் கூடியதாக அமையும். கடந்த காலங்களில் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் ஆட்சியின் போது அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் நேரடியாகப் பங்குகொண்டு அமைச்சர் பதவி பெற்று பல அபிவிருத்திகளை வடக்கிலும் கிழக்கிலும் ஆற்றியிருந்தனர். தேசியம் விட்டுக்கொடுக்கப்படவில்லை. இதனால், தனது தனித்துவம் இழக்கப்படவில்லை. அதேபோல, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி ஆட்சிக் காலத்தில் அபிவிருத்திக்காக இணைந்து அமைச்சரவையில் உள்ளூராட்சி அமைச்சர் பதவியைப் பெற்று உள்ளூராட்சி அமைப்புத் தொடர்பில் பல அபிவிருத்திகளை ஆற்றியிருந்தும் தனது தனித்துவத்தை இழக்கவில்லை. பேணிப்பாதுகாத்த வண்ணம் செயற்பட்டனர்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் கூட ஐக்கிய தேசியக் கட்சியுடன் ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தி தமிழர்களின் இயல்பு வாழ்வுக்கும் அபிவிருத்திக்கும் முன்னுரிமை வழங்கியிருந்தனர்.

தமிழர் தேசியத்தை இறுக்கமாக வலியுறுத்தியமையே தமிழ் காங்கிரஸ் கட்சியின் தோல்விக்குக் காரணம் என பலராலும் பத்திரிகை மூலம் அறியவருகிறது.அக்கருத்து முழுமையாக ஏற்கக்கூடிய ஒன்றல்ல. காரணம் தனித்தேசியம் தற்போதைய நிலையில் நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது. தற்போதைய நிலையில் யதார்த்தமாகத் தமிழ்த்தேசியம் நடைபெறக்கூடிய ஒன்றல்ல எனக் கூறிவரும் ஈ.பி.டி.பி. தமிழர் விடுதலை கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கே மக்கள் முழுமையாக வாக்களித்திருக்க வேண்டும். அவ்வாறு வாக்களிப்பு அமையவில்லை. இதன் மூலம் இக்கருத்து நிராகரிக்க வேண்டியதாகும். தமிழ் காங்கிரஸ், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி ஆகியவற்றின் தோல்விக்குக் காரணங்கள் பல இருப்பினும் 18% மானவரது கருத்துப்படி தமிழ்க்கட்சிகள் ஒற்றுமையாகச் சேர்ந்து நின்று போட்டியிடவில்லை என்பதையே வெளிப்படுத்தியுள்ளது என்பதே எனது கருத்தாகும். அத்துடன்,இலங்கைத் தமிழரசுக்கட்சி மட்டுமே அனைத்து தமிழ்பேசும் மக்களையும் ஒருமித்து பிரதிநிதித்துவம் செய்யக்கூடிய வகையில் வட, கிழக்கிலுள்ள சகல மாவட்டங்களிலும் போட்டியிட்டதையும் அரசியல் முதிர்ச்சியும் மதிநுட்பமும் கொண்ட தமிழ் பேசும் மக்கள் மனதில் பதிவு செய்ததன் எதிரொலியே வரலாற்றின் திருப்புமுனையில் நிற்கும் தனித்துவ மக்கள் கூட்டத்தின் விவேகமான வாக்குப்பதிவு நிகழ்வாகும்.

ஆயினும் இலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் 1965 ஆம் ஆண்டில் டட்லி சேனநாயக்கா தலைமையில் ஐக்கிய தேசியக்கட்சியுடன் தமிழரசுக்கட்சி இணைந்து ஆட்சி புரிந்தும் தமிழர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளை அமுல்படுத்த முடியாது தோல்வி கண்டதும் ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்க கலாநிதி நீலன் திருச்செல்வத்தின் பங்களிப்புடன் வரைந்த அரசியலமைப்பு நகல் திட்டம் பின்னர் பாராளுமன்றத்தில் கிழித்தெறியப்பட்டு புறந்தள்ளப்பட்டதும் சரித்திரம். இவ்விரு முயற்சிகளையும் முன்னெடுத்த டட்லி,சந்திரிகா ஆகியோருக்குப் பாராளுமன்ற பலமோ மக்கள் ஆதரவுப் பின் புலமோ இல்லாமையே காரணம் என்பது யதார்த்த பூர்வமான உண்மையாகும். இந்த பின்புலத்தில் இன்றைய சூழ்நிலையைப் பரிசீலிப்பது இன்றியமையாததாகும்.

இலங்கையில் ஜனாதிபதியாகவும் தொடர்ந்து நடைபெற்ற பாராளுமன்றத் தேர்தலில் நாட்டு மக்களின் குறிப்பாக சிங்கள மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய இரட்சகராக மகிந்த ராஜபக்ஷ விஸ்வரூபம் எடுத்துள்ளார் என்பதில் எள்ளளவேனும் சந்தேகம் இல்லை. அத்துடன், தென்னிலங்கையில் பேரினவாத நச்சுக் கொள்கைகளை வலியுறுத்தி கட்சிகளை பாராளுமன்ற தேர்தலில் பூண்டோடு ஒழித்து பலம் மிக்க பாராளுமன்றத்தை தன்வசம் ஆக்கியுள்ளார் என்பதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவேண்டிய பகிரங்க இரகசியமாகும். தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது தமிழ் மக்கள் தெரிவு செய்யும் பிரதிநிதிகளுடன் பேசி இனப்பிரச்சினைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதில் உறுதியாக இருப்பதாகவும் யாழ்நகரில் வந்து தமிழ் மக்களைத் தான் நம்புவதாகவும் தமிழ் மக்களும் தன்னை நம்ப வேண்டுமென்றும் பகிரங்க வேண்டுகோள் விடுத்தார். இச்சந்தர்ப்பத்தில் தமிழ் மக்கள் தெரிவு செய்து அனுப்பிய பிரதிநிதிகளுடன் பேசி உருவாகும் உணர்வுபூர்வமான அரசியலமைப்பு உறுப்புரைகளை நிறைவேற்றும் மன வைராக்கியம், துணிவு, ஆளுமை, ஜனாதிபதி ராஜபக்ஷவுக்கு உண்டா என்பதை ஆராயும் போது எதுவித சந்தேகமும் இன்றி கடந்த ஆண்டு எமது நாட்டில் நடந்த சம்பவம் விஸ்வரூபம் எடுத்து எம்முன் நிழலாடுகிறது.

எனவே, இவ்வாறான அதிதீவிர துணிவும் மனவைராக்கியமும் நிறைந்துள்ள மகிந்த ராஜபக்ஷ தமிழ்ப் பிரதிநிதிகளுடன் பேசித் தீர்க்க முயலும் போது உருவாகும் எதிர்ப்புகளுக்கு அடிபணியாது எதிர்ப்பலைகளை துவம்சம் செய்து தீர்வை அர்ப்பணிப்புடன் அமுல்படுத்தி இலங்கைத் தீவில் நியாயமான அதிகாரப்பகிர்வு அனைத்து தேசிய இனங்களுக்கும் இடையில் பரஸ்பர புரிந்துணர்வு, நல்லிணக்கம் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தி மகிந்த ராஜபக்ஷ வரலாற்று நாயகனாக முடியாதா என்ற கேள்வி எழுகின்றதல்லவா?

ஆகவே,தமிழ் மக்களால் தெரிவு செய்யப்படும் பிரதிநிதிகளுடன் பேசி பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பேன் என்ற மகிந்த ராஜபக்ஷவின் எண்ணக்கரு வளர்ச்சியடைந்து செயல்வடிவம் பெற களம் அமைக்க வேண்டியது பெரும்பான்மையாக தமிழ் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய தமிழரசுக்கட்சியின் காலத்தால் புறம் தள்ளமுடியாத கடப்பாடாகிறது. இவ்வாறு களம் அமைக்கப்படும் பட்சத்தில் பாரத நாட்டின் பின்புலத்துடன் கூடிய சர்வதேச சமூகத்தின் பூரண சம்மதமும் ஒத்துழைப்பும் சங்கமிக்கும் நிலை உருவாகும்.

எதுஎவ்வாறாயினும் தனித்துவத்தை தாரைவார்க்காது வெளிப்படைத் தன்மையுடன் கூடிய நேர்மையான மதிநுட்பத்துடன் கறைபடியாத கரமாக தமிழரசுக்கட்சி ஆளுமையும் மனவுறுதியும் மக்கள் ஆதரவும் கொண்ட “பேசித் தீர்ப்பேன்’எனக்கூறிய மகிந்த ராஜபக்ஷவின் கரத்தைப் புரிந்துணர்வுடைய நல்லிணக்கத்துடன் பற்றிப்பிடித்து அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படின் ஆசியாவின் ஆச்சரியமான அபிவிருத்தியடைந்த நாடாக மிளிர தமிழ் மக்களும் பங்காளியானார்கள் என சரித்திரம் கூறும்.ஒரு சமயம் வெளிப்படையான புரிந்துணர்வுடன் நல்லிணக்கம் உருவாகாவிடின் தமிழ் மக்களின் உள்ளார்ந்த ஆதங்கத்தை நிஜமாக்க பாரத நாட்டின் பின்புலத்துடன் கூடிய சர்வதேச சமூகத்தின் செயற்பாடு யதார்த்தமாகும் காலம் உதயமாகும் என்பதில் இரு கருத்துகளுக்கு இடமில்லை.

நன்றி-தினக்குரல்

Parliamentary elections and post civil war trajectories in Sri Lanka :Ravi Sundaralingam

Most observers expect the forthcoming parliamentary elections in April will throw new light on to the emerging political landscape in Sri Lanka. Taking their own propaganda as the facts the defeat of the LTTE and the end of the civil war are presented as landmark events as though were the politics that lead to that phase has been banished from the island’s history. With what evidence and logical arguments they, mostly weekly column writers, come to this momentous conclusion is not clear. May be that they anticipate the erosion of the Tamil community as a substantial minority to ever challenge the authority of the Sinhala state. Perhaps they are privy to very sensitive briefings from the external powers. For they know, unlike the locals it is they who can characteristically redefine the conditions that shape political trajectories of Sri Lankan people. In end as much in its beginning, the life the LTTE should be a casual cautionary example to this fact. If they mean for the first time in a parliamentary elections Sinhala political parties have to do without the ‘Tamil-issue’ to compete with each other or blaming Indian hegemony, though true they have nothing to do with the outcome of the elections. That doesn’t stop the likes of Gotabhaya and other ultras, who would want to make even demanding a federal constitution a treasonable offence, having a go.

A lesson in history
On a major scale, the British were the colonial overlords for the best part of the modern era in many corners of the world, and have the experience in redefining the socio-economical and ethnological topography of many people. How the introduction of Christianity, unitary administration & bureaucracy, English education, plantation economy and other aspects of English values have reshaped and redefined the whole basis of life of our island and its region are part of our history. When the entire nature and the potency of the fields and charges can be redefined in this manner, speaking about the trajectories alone is meaningless. This self-knowledge was evident when the Foreign Secretary David Miliband helped to launch the Global Tamil Forum (GTF) in the British House of parliament no less, ably assisted by his opposition.

He told the LTTE supporters that, “Tamils know to their cost the price of violence against them and in their name,” and “the civil war is over, and the civil peace has to be won”. Knowing the participants’ past, he also recounted the “countless” atrocities of the LTTE; holding their own supporters as hostages, forcibly recruiting child soldiers, refusing to allow dissent, etc, to justify the decision to eliminate the organisation, one of the fundamental charges in the field. The message was simple; the British don’t fancy the LTTE’s continued existence in any shape or form. No doubt, those studying the global perspective of the so called political trajectories of the Tamils would have made further calculations and deductions from the venue as much as the words spoken; Tamils should forget about setting up their own trajectories and orbits of fantasy, and should get on the one offered without protest.

It would be an attempt at absurdity to understand or explain the fuss made by the Sri Lankan government, its misreading the event as an encouragement to Tamil nationalism, and purposely misrepresenting it for their own anti-West rhetoric, hoping for a few millions at low rate from the Chinese. Unless, if it is their muffled way of ruing their primitive urge that lead to slaughter of thousands and defeat their ‘traditional enemy’ only to become captives of their own dastardly deeds, then it is understandable.

Milliband certainly didn’t identify anything that may be construed as a turning point. If he had, could that have been anything about the democratisation of the islands’ polity? Not a bit. According to Jeyadeva Uyangoda, a respectable reader of the conditions in Sri Lanka, it meant “the agenda of democratic reforms and political rights of the minorities are off the centre of politics as the defeat of the LTTE had reaffirmed the hegemonic hold of majoritarianism over the Sri Lankan state”. Surely, these assertions do not sound or appear like a turning point everyone is writing about? Uyangoda concludes there are no alternatives, therefore he only offers advice to the Tamils the real victims, not to those asserting the hegemonic majoritarinism, just as the British Foreign Secretary has done in his speech. His suggestion is for a “pragmatic approach” by the Tamil politicians by working with Sinhala parties. Many pundits echo this view as though were it is a newfound mantra.

Shouldn’t we have known of the consequences if the civil war ended with one side being a clear victor? Weren’t there a widely stated view by International community that there shouldn’t be such a situation, remember the statements after statements of “no military solution”?

If uprooting the LTTE only confirms the hegemonic hold of the Sinhalese over the state it is inevitable to conclude that LTTE was an important and integral part of an equation of a convoluted process to reform the Sri Lankan state.

That doesn’t mean the LTTE was ever a democratic non-terrorist outfit with the sole aim of democratising the Sri Lankan polity. Just as the convoluted intentions of the involvement of the outside powers in the interest of the Tamils or other communities in the island. Chisels and mallets don’t become weapon of their own, if properly used one can even carve out great art with them.

From this standpoint, the trajectories one would expect aren’t new but exactly what was expected if the Tamil militancy was defeated without a political settlement, unless foreign inputs are there to redefine them.

Other lessons from our recent history
The Tamils or any other people don’t choose to become violent and brutalised because they like it. History shows, barring a few with criminal tendencies most of the psychopaths become respectable leaders of ‘their time’ to guide ‘their people’ though difficulties or take them to historical peaks.

As youngsters in our villages in the North and East the violence we witnessed was the cruelty of castism in every facet of our lives, and in our mistreatment of our women. But the collective physical and mental violence we all endured are due to the periodic orgy of violence and killings against ordinary Tamils organised by the Sinhala politicians and later by the Sri Lankan security forces. The brutalisation of our passive society was so crude and our socio-economic progress was such that, we gave birth to an organisation like the LTTE. Every Tamil lived though this horrific period that ended with the massacre of 20 – 40 thousand Tamils in Vanni, was a witness, and a passive and silent participant in that process.

Yet despite the cruelty and blindness of the LTTE, arming ourselves wasn’t an option but a natural course of action. Pitted against a huge bully armed with all the state powers, and an ideology to match its brutality what other choice did we have? Further, if India was involved in the arming and assisting of the Tamil militancy for whatever it’s ulterior motives what other possibilities could have existed? Those asking us to look at ourselves can rightly point out the ineptness or the barbaric leadership of the LTTE and naivety in their political and military strategy. But could anyone ask us to reassess any of these events out of context, without any reference to the history and its period, the internal and external conditions that existed at that time?

While confusions due to the mixing the time and circumstances or importance of the defeat of the LTTE and any pivotal points in history are purposely perpetuated, we witness the opportunity is used to perpetrate one of the most heinous of crimes in the island’s history.

LTTE bashing was a pastime for many, and some Tamils argued everything would fall into to place once it was removed from the equation, which the Sinhala statists and chauvinists did as their duty without any kickbacks. Now the Sinhala hegemony over the island is established, and Sinhala chauvinist rhetoric is getting louder, the intellectual pretensions of those Tamils are nowhere to be seen. Some have begun to parrot the newly established Sinhala hegemonic nature of the state as a reality they had always accepted. Their intellectual acumen and honesty would have the respect if they hadn’t supported Tamil nationalism ever or repented and campaigned that Tamils should integrate into the Sinhala societies without any claims for political identities.

Our absolute horror and disgust however, are not at these shallow-minded image seekers but at the opportunism of the eminent members of the Sinhala communities at the attempt to wash away their sins for the systematic crimes of the state and some of their people against the Tamil speaking communities, along with the condemnations of the excesses and criminality of the LTTE.

Whatever the LTTE did in the name of the Tamils, we note mostly against Tamils, cannot be equated to the genocidal brutality of the Sri Lankan state to justify or wash away the responsibilities of the Sinhala people and their state. Until they repent and recompense and make effort to reconcile with their own past they should be ashamed to be even consider themselves to be part of humane family. And if anyone were to hold them in par with the Germans for their crimes against all the peoples in Europe, Turks for the massacres against the Armenians, and the Australians and Americans against the natives, which some Sinhala scholars might even consider an honour at their present state of mind, then they are perfectly justified.

In the same token we as Tamils must take full responsibility for all the brutality and criminality of the LTTE against all the communities in the island, particularly the Tamil speaking Islamic communities without any conditions or reservations. Furthermore, unlike the LTTE and other Tamil nationalists such as the TNA we must accept the Tamil speaking Islamic people have exactly the same ownership and rights over the lands they live, the so called ‘Traditional Homelands’.

TNA and the politics of the past
If the promise of a new dawn in the Sinhala polity is a false prophecy, for the Tamils it is back to square one with the TNA. Reading its manifesto one would have realised its attempt to steal the Tamil-nationalist cloak, accumulated by the painful scarifies of the LTTE’s cadres and other Tamil militant groups without taking any responsibilities for LTTE’s wrongs, despite being part of the LTTE for more than a decade. A trait that runs deeply ingrained in the behaviour of the ‘moderates’ Tamil politicians. When as young hired hands in TULF’s Youth Front Pirabaharan and his friends eliminated the opponents of the party its leaders gave refuge to the killers, only to distance themselves whenever it was politically convenient.

Beyond this, some of its members have even started to claim, ‘the reorganised Federal party with an assortment of all sorts are the “sole-representatives of the Tamils”. An amazingly unfortunate and discredited phrase borrowed from the world’s shortest book on political phrases, by the LTTE and its supporters. Another was the meaningless phrase, the “internal-right to self-determination”, to represent its climb down from “Pullikalin thaham Tamileela thayaham” (Sole aim of the Tigers is Tamileelam) to a practically valid federal proposition, to create an ambiguity that it had an option of a separate to please its backers abroad.

Though the TNA has declared itself away from the call for a Tamil separate state it uses the same language of ambiguity, “internal-right to self-determination” and other LTTE phrases. Its insincerity on this nonsense unfolds on two fronts. Firstly, it is the question of the feasibility of achieving a “federal solution” by itself, in the parliament and perhaps with no more than 15 MPs, and secondly the absence of a strategy towards this grand cause.

Three decades of LTTE’s protracted war and its many military victories, three phases of International mediation and negotiations, and the MoU and the ‘Vanni-Government’, lead us nowhere but to the cul de sac where the total destruction of the LTTE and the disorientation of the Tamils were guaranteed. Those with memory and political insight will recall it was the disenfranchisation of the Tamils in the parliamentary process that lead the TULF to declare for a separate state in Vaddukoddai, with total customary insincerity. It is no surprise TNA continue with this trait and has returned to the politics of three decades ago. For it knows the only thing that holds true today as in the TULF’s days is the ineffectiveness of the Tamil MPs in the Sinhala house of parliament. Under these circumstances apart from the noise what promises the new crop of Tamil warrior MPs could keep, which the LTTE couldn’t for years of tears and blood is question the TNA would never answer.

If TNA meant what said in its manifesto it would have taken the lessons from LTTE’s mistakes and worked out a ‘Minimum of Understanding’ among all the Tamil parties, and fielded candidates to represent that ‘unity of purpose’. Instead, it has spurned all such chances, apparently even offers from other parties, undermined those who are already in their fold and placed the ‘restoration-Federal Party’ as its priority. It may be its behaviour fits in with the expectations of any outside powers to weed out the “militancy” from the Tamil polity, but says nothing about TNA’s leadership.

Its sincerity could have been assumed if it had sought and ensured political partnership or at least a Minimum of Understanding with major Muslim political groups. How can the TNA propose any solution for the North and East without consulting the Islamic communities, who share the “Tamil Traditional Homelands” is unbelievable, and naturally enrages many Muslim politicians.

When these major structural flaws are not addressed and ways to approach them are not even explored and discussed how can its manifesto speak with sincerity for a solution to the people in the North and East?

Then there is the question of those in the military prisons and detention camps. The TNA if it is sincere about their welfare and release, shouldn’t they have presented a comprehensive program? That would mean TNA taking a political stand and posture that would not unduly worry anyone of the security needs about any residual violence, and a sustainable socio-economic program to get everyone, including the Expatriate communities, constructively engaged? Instead TNA is making ‘demands’ from a ‘nationalist’ platform knowing it would only ensure the captivity of those people, while its candidates promised to “work” for their release and so on. Very least, couldn’t the TNA have at least set up a process through their organisations to compile a list of those who have perished in the death zones and those in the military camps to share information and empathy with those, who after all volunteered to sacrifice themselves on our behalf?

Just as its former TULF-self, TNA could or would not speak about the socio-economic conditions of the ordinary people in the North and East, and the Tamils in the Upcountry. Its only remote reference to the basic needs is its ‘demand’ for constitutional powers to negotiate foreign investments directly.

Many of its leading members having been residents of Colombo, during and after the LTTE, couldn’t have been blind to the mushrooming of many parts of Colombo and its adjoining regions on Tamil Expatriates foreign exchanges and investments? Yet, they have blindly rededicated themselves to the single task of “liberating the Tamils”. Are they also blind to the fact, many LTTE supporting Tamil Expatriates are now in the island with investment portfolios and bags full of foreign currencies and in partnership with one or the other Rajapaksas? Why is that these alleged LTTE people want to make deals with their killers than the ‘new sole representatives’ of the North and East?

We know large project need large sums of money and cannot be relied upon the drip and drab effect of the Tamil Expatriates. Still, our concern should be about those volunteered on our behalf, readily willing to suffer pain and death and did so profoundly. Now the TNA’s has come to collect their ‘good karma’, claiming what they had earned, shouldn’t they be offering something in return other than mere words?

Then again, the TULF and its real origin the Federal Party or the Tamil Congress Party have no history of fighting for the ordinary man, except to ask him to fight their high-browed courses. Federal Party conducted a Satyagraha campaign against the Sinhala letter ‘Sri’ appearing on vehicle registrations, while the Tamil civil service union organised a strike against the state directives, sat through the parliamentary sessions when the state banned the export of tobacco, the life blood of the ordinary Tamil farmers in the North, and in its entire life said nothing about the Tamil working men and women.

It is they, the poor and the socially and economically weaker elements of our society that paid the price for fighting the course of the wealthy and the propertied classes. With its history, it is only the false philosophers can now expect the TNA, the Federal Party (Tamil Arasu Kaddchi) but in name; you only have to visit its web-site to confirm this, to be any different. If you failed to notice, then the general profile of the candidates it has picked to fight its protracted war, i.e. all kind of elections, will give you that message ‘in your face’ without any hesitations.

Without the number to make any difference in the parliament, having denied of the LTTE’s military as a leverage, and not made an effort to make a common understanding among the Tamil groups let alone the Muslim groups, the only strength TNA could be counting on are the pressure from the foreign powers and, on the long run, the support of the Expatriate communities.

It is unlikely the ‘International Community’ approves the noises TNA maks nor we are provided with any evidence to that effect. The Expatriate communities are still under the influences of the former LTTE fronts going about their own merry ways of voting for Vaddukoddai, Sithankerni and for the very ambitious Trans Global Tamileelam, and the TNA has done nothing to persuade their support for them or desist them from supporting these groups.

Understanding our history
While the former political allies of the Tigers are quick off the mark to harvest the LTTE’s pain without any due for their sins, only fools will expect the new Federal Party (TNA) to understand the commonness in conditions between the various communities without the label ‘Tamil’, a consistent criticism by other progressive thinkers of the Tamil politics. For TNA, Uyangoda’s “pragmatic approach to Sinhala polity” would only mean making unattainable demands in order to gain coalition party positions in the governments and its institutions for its members, families and friends.

It is a painfully logical conclusion that LTTE as a militant unit could have played an important role to democratise the political structure of the island if and only if it had not embroiled itself in the TULF’s (Federal party) politics of Tamileelam nationalism. The elimination of the LTTE would have been meaningful if it were the Tamileelam politics that was destroyed.

That would have given us a chance, a cleaned-slate, to understand the history of the island differently from the TNA, TULF and their parent the Federal Party. Then we would have relearned to understand every struggle from the point of view of the common workingman consistently, irrespective of his self-identities, based on his experience as a person living outside the Western province, within the context of his particular experiences due to his self-identities. We understand without job prospects self-worth and wealth in all regions, democracy is undermined and meant nothing in practice. In this context, how can we avoid seeing the similarities between the two uprisings of the rural Sinhala youth under the misguided leadership of the JVP and the liberation war under the LTTE?

Naturally nationalist see a world as truncated entity full of sovereign states, therefore a brighter future for ‘the people’ only in a separate state. While some social revolutionaries think by simply making the common ownership of the production and the means of production, democracies can naturally evolve everywhere.

Neither is true of course, not viable without the flow of capital whether organised and regulated by the market or the state.

The regional youth gained a huge amount from the free education system, but were failed by the state that created not enough jobs for them. The education in Sinhala and Tamil brought inclusivity to many, which also placated the nationalists on both sides, but restricted intellectual transfer, cross fertilisation of ideas and money and real employment.

Investments outside the Western province since ‘independence’, particularly in the dry zones have been sparse while being discriminatory against the Tamils, but the consequences are there for all the communities to share. Chauvinists taking control of the state misappropriated the ordinary man using ultra Sinhala nationalism, and make use of the ‘Tamil-issue’ to promote insecurity among the Sinhala people. Tamil nationalism fell into the trap of the TULF and extended into Tamil-Internationalism without a thought of the poor, thereby increasingly distancing itself from the struggle of the other communities.

EROS founder Ratnasabapathy understood these basic arguments when he proposed an alliance among all the Tamil communities in 1975 for a collective campaign for the democratisation of the state. His thesis was based on these points: (1) Tamil speaking communities face discrimination on two counts; firstly as working people by a system supervised by the state, secondly as Tamils by the state in the hands of the chauvinists. (2) Without the restoration of the full democratic of rights the Tamil speaking communities social democracy for all the people in the island would not be possible (3) A fundamental social change is necessary among the Tamil communities if their struggle is to succeed. (4) Tamil speaking communities constitute a nation. (5) Given the internal, regional and international conditions a struggle by the Tamil speaking communities is the best means to democratise the state.

Three decades and four Tamileelam wars later how should we pursue or reassess these basic positions today? That is, twenty years after the collapse of the bipolar world and in the context of a multidimensional world and the globalisation of the world trough market economy which of these are tenable and which need reinterpretations?

It is perhaps instructive to note the changes in attitude of our brethren across the waters towards the Indian union and Hindi, and the influx of Hindi speaking people into their state. But, more interestingly we should also take a closer look at their positive attitude for the SEZs (Special Economic Zones). There is always opposition to the these foreign investment zones with respect to the competition for resources, environmental concerns, real term commercial and financial benefits, and sustainability in many parts of India, not in Tamil Nadu.

The fact that Tamil Nadu is firmly committed to the union of India is not a news and the integration process is not just about its economic progress and cabinet seats in the central government. Globalisation cycles money, ideas and people beyond the recognised state borders, creating renewed flow of wealth and energy, and with it newer meaning to state borders and people within them. During the past two decades India has also been involved with its own ‘internal-globalisation’ among it various nations and communities. These have direct reflections on the economical and social progress they have made during that time.

Under these circumstances, SEZs are seen as a means for social progress, especially by those form the lower rungs in terms of wealth and cast. Tamils of all casts are willing to sell their lands to SEZs are a major step away from traditional farming activities, the main stay of the economy until now, which is a clue that they are on the verge of a major social transition in these parts. It also shows our feudal attachments with the land are only temporary and we would gladly exchange them for higher social attainments. It would not be a surprise for us to find out that the Tamils in the island, particularly in the North have also reached that stage where the claims over their land are an exaggeration, and perhaps even an impediment for their social progress.

However, the Tamils in Tamil Nadu didn’t tumble on to this position simply by central government coercion or Dravidian capitulation. It was a process that involved the Expatriate know how, flow of capital, ascendancy of ethnically pluralistic and representative central government, and above all the rejection of regionalism and parochialism by the Tamil politicians in realisation of the potential of their people. The confidence they have gained due to these as Tamils in India is no doubt a tremendous boost to any policymaking regarding the state.

How can Tamils in Sri Lanka feel the same when the conditions faced by them are quite the opposite?
In Tamil Nadu, gone are the days when the mock-Bramins were flocked by the black-shirts in the front of political parades. Now they are a sought out breed, with money and knowledge gathered elsewhere, once reviled and driven out of Tamil Nadu. Tamils of Sri Lanka are no different, vilified for their successes, condemned for their political aspirations and massacred by the state and some section of the Sinhala people for being Tamils, they have proved to be even bigger success elsewhere. Can they play a constructive role in the rehabilitation of the socio-economic situation in the areas where they live and its surrounding districts? Could it be that instead of being the failed revolutionaries, they become successful farmers of an economy that empower the people in the dry zones? If they stand on to the flawed beliefs about ‘traditional homelands’ and “internal self-determination”, and speak of a politics of democratisation and social progress exclusively for the Tamils, then they will only draw the attention of the type given by the likes of Gotabhaya and suffer without any gain for them.

Tamils under the ‘new sole-representatives’ or those on the Mahinda family’s payroll are very unlikely to surmount these conceptual mountains and speak of a trajectory away from the past. In our feudal democracies, with the power concentrated in the hands of a few families, they are likely to be the orbits around the donkey fodder of a history, unless there is a determined effort by the International Community, particularly its neighbour India.

Until such time arrives, the field is clear for the self-declared charges with inflated egos to flex their parched veins as Olympian muscles to impress their friends and relatives to their heart content.

Ravi Sundaralingam
Academic Secretary, ASATiC.
Thank you www.srilankaguardian.org

Buddhism, Nationalism and Ethnic Conflict

An Interview With The Thai Buddhist Social Thinker and Activist Sulak Sivaraksa

This interview was conducted in July 1993 in Japan and published in the Tamil Times.The views expressed by Sulak Sivaraksa on the Sri Lankan conflict are still worthy of consideration and reflection.

Interviewed by N. Shanmugaratnam

(April 03, London, Sri Lanka Guardian) Sulak Sivaraksa is a well-known Thai social thinker and activist. A nominee for the 1994 Nobel Peace Prize, Sulak is being tried by the Thai Supreme Court on a charge of defaming the King of Thailand.The charge of lese majeste, if proved, carries a maximum penalty of fifteen years in prison. Currently, Sulak is a Visiting Professor at Ryukoku University, Kyoto. In Japan, he is engaged in dialogues with Buddhists, non-Buddhists, atheists and socialists on problems of Asian societies.
The present interviewer, who identifies himself as an atheist and a socialist, has also participated in some of these discussions. The purpose of this interview, however, is to present Sulak’s views on issues that are likely to interest readers of Tamil Times. Sulak has recently published a book entitled Seeds of Peace – A Buddhist Vision for Renewing Society. He has also been engaged, along with several others, in a dialogue with Buddhist monks and lay Buddhists from Lanka on the ethnic conflict with the aim of promoting justice and peace in Lanka. He is due to return to Thailand shortly to face trial. This interview took place in Kyoto on 20 July 1993.

You are an advocate of a Buddhist approach to social change. The title of your recent book is Seeds of Peace – A Buddhist Vision For Renewing Society. Can you state your worldview in a few words?

I have discussed at some length the Buddhist Vision in the book mentioned by you. The beauty of the Buddhist view is that you do not have to believe in a god. First of all, you have to be a peaceful, humble and simple person who is in harmony with other beings including non-human beings such as animals and plants and the natural world in general.
I respect other religions and believe in learning from them too. But I think they spend a lot of time and effort to prove the existence of a god. The basic question is one of finding ways to help those who suffer. In a sense everyone in this world suffers in one way or the other. Helping others is a good way to build friendship. I believe that friendship is possible even between persons who hold different views and spiritual values. I know that there are problems when disagreements take irreconcilable forms. I have been beaten up a few times by people who thought that I was their enemy because I disagreed with them. One has to be patient at such times and prepared not to let anger and hatred take the upper hand.

How does Buddhism define an alternative path for social development?

Before answering that question, let me say something about the dominant approaches of our times, capitalism, and socialism as we have known it. Both these approaches have used social engineering strategies in their own ways. I think social engineering has failed to create the conditions for human development. Capitalism does not merely make use of human greed but glorifies this human weakness as a great virtue. It celebrates self-interested behaviour. Capitalism encourages accumulation of wealth but does not easily allow even a basically fair distribution of it. It subordinates human development to the accumulation motive by putting the economic objective above all else. I have discussed the new religion of consumerism and how it ruins the Thai society in my last book. The equalitarian ideology of socialism is wonderful but in reality it has led to state capitalism and authoritarianism. Capitalism permits some individual freedom while denying a fair distribution of wealth. Under socialism we are ensured of a fairer distribution but denied basic freedoms. I do recognize the merits of Marxist class analysis and the contribution of Marxism to the debates on social development.

Now turning to Buddhism, the most crucial difference it has with capitalism is that it does not seek to make a virtue of self-interest, greed and self-aggrandisement. In fact,Buddhism condemns greed, which can easily lead to aggression and hatred, and shows how to be content by changing yourself and striving with your fellow human beings to improve everyone’s wellbeing. Unfortunately, Buddhists have failed to deal with problems in that spirit. We have failed to deal with the injustices of feudalism and capitalism and with the impacts of Hinduism and Confucianism on Buddhist philosophy.

We have to understand socio-cultural realities in our societies and their tensions and evolve appropriate approaches so that no section feels discriminated against. As a Buddhist, I am an advocate of what has come to be knows as the middle path when it comes to development. We cannot turn the clock backwards. We must adopt from the modern systems whatever is good for the people’s human development and build a righteous society. This is no easy task and I know it involves compromises for the sake of peace and harmony. I would refer those interested to know more to my book.

If I may turn to a more specific issue, Thai and Lankan Buddhist clerical establishments have had a very long and cordial relationship. You have been involved for some time in peace promotion in Sri Lanka. Do you think that Buddhist peace activists like you in Thailand could play a role in bringing about a resolution of the Lankan conflict?

Let me first tell you something about Thai-Tamil relations of which many people do not seem to be aware in Thailand or in India and Sri Lanka. Before the establishment of close links between Lankan and Thai Buddhists, we had a long period of interaction with South Indian culture. Tamil Nadu already had a rich culture many centuries ago and there was constant intercourse between Thai and Tamil culture. The version of Ramayana we have in Thailand came from Tamil Nadu. The Brahmanic mantras chanted at ceremonies in the Thai court are Tamil in origin although many people still think that they are Sanskritic (in origin). In fact, some scholars have deciphered the words and shown them to be Tamil. And Buddhism came not only from North India but from the South as well as Tamil Nadu had one of the most active centres of Buddhism in Kanchi. Sorry to interrupt you at this point. I have been told that in your language the word Tamil means something very bad. Is this true?

Yes. Thamin, that is how Thamil is spelt in Thai, means something dreadful, bloody, violent etc. There is a history behind this. I think the word in its current usage came into the Thai language from Sri Lanka through Mahavansa and the Sinhala Buddhist monks who used it pejoratively. In May this year, a peaceful mass demonstration was broken up by the police and several people got killed. A major newspaper headlined its story about this incident as “Pruspa Thamin” which means “May Thamil”, i.e. May Violence.I wrote a long article to that newspaper protesting against the misuse of a word, which actually describes the ethnic identity, and language of more than 50 million people.

There was a positive response to my article from a popular columnist in the same paper who stressed that we should not use the word Thamin in the sense we have been using it all this time as it could hurt the feelings of the Tamil people. I hope this message will reach everyone in Thailand.

Now to return to your question about our role in promoting justice and peace in Lanka.There are people like me in Thailand who are very concerned about the situation in Sri Lanka and willing to do whatever we can to bring about a just resolution of the conflict and an end to the war. My nationality and religion could be both help and hindrance in this regard. The close ties between the Sri Lankan and Thai Sanghas provide us with a good communication channel. On the other hand, the nationalist elements in the Sinhala Buddhist Sangha may expect us to support their position or, at least, not to oppose them.

The first message I have for the Sinhala Buddhists is that they should abide by the Buddhist precept of non-violence. You cannot be a Buddhist and an advocate or a supporter of violence at the same time. Almost ten years ago, I was asked by three
international peace bodies: War Resister International, Peace Brigades International and International Fellowship for Reconciliation, to participate in a peace initiative in Sri Lanka. I agreed to this and visited Sri Lanka in 1984 and several times after that. I met with Buddhist leaders including the Mahanayake to whom I said that the Sangha had got too close to politics at the expense Buddhism in Sri Lanka. I also politely asked the Mahanayake to explain why there were no Tamil Buddhist monks in Sri Lanka. I did not get a satisfactory answer. As a result of my visits and with the cooperation of the Peace Research Institute, Oslo, (PRIO) we managed to invite 35 Buddhist monks from Sri Lanka to Bangkok for a dialogue and reflection on the ethnic problem. Tord Høvik of PRIO, himself a Buddhist, was very helpful to me. I noticed that the Sinhala Buddhist monks
suffered from a mental block when it came to the Tamil question. We talked a lot and at one stage I proposed that a meeting with Tamil militants may help and that it could be held in Madras or Bangkok. The monks were not ready for such a dialogue yet.They appeared to be worried that such a meeting might adversely affect their credibility among the Sinhala people. We also discussed other matters of mutual interest including alternative development. I showed the monks some parts of Bangkok to help them see the negative aspects of so called development. They also saw some of the positive side.

I raised another important question too. It concerned the virtual disappearance of Pintapata (the practice of begging by Buddhist monks) among the Sri Lankan Buddhist clergy.

An upshot of our efforts was that we gained a few individuals who became dedicated to the peace process at the risk being attacked by chauvinists as traitors to the Sinhala Buddhist cause. Now some monks and laypersons are working with Tamils. Some of them have been exposed to training in Norway and the Philippines sponsored by HURIDOCS and PRIO. I will continue my effort but I know it is not an easy task to find a solution and end the war.
Can a Buddhist be a nationalist too?

Not the way many Buddhists in Sri Lanka are nationalists; they are Sinhalese before they are Buddhists. Buddha was born in India but his teachings spread far and wide across countries and states. A true Buddhist cannot be a nationalist although he or she may support those national movements that can serve as vehicles of the universal humanist values for which Buddhism stands. For a Buddhist, there is no Holy war or Just War. But in the real world Buddhists have been involved in state making and have often compromised their principles for the sake of patronage from states that oppressed the people. State patronage tends to divert the Sangha from the truly Buddhist course and co-opts it into supporting and justifying violations of people’s rights, Once you compromise with the state you enjoy a lot of privileges including material benefits, but that is not Buddhism.

Buddhism has not been able to contribute in a significant way toward solving the basic problems of the people for 2500 years. Its universal values have been distorted by the very establishments, which were supposed to practice them. Buddhists monks openly defend violence and display extreme forms of chauvinism and hatred toward non-Buddhists. Buddhism has failed for 2500 years, what makes you have faith in the Buddhist vision?

In 1973, there was a big student uprising in Bangkok which led to a political change at the top as at the dictators of Thailand fled the country. I was engaged in a dialogue with the students at that time. I told them the political change was only superficial and that we all should work for basic changes by following the Buddhist path. The student leaders told me that we had given 2500 years for Buddha and the time had come to give Mao the due place. Mao and not Buddha, they insisted, had the answer to Thailand’s problem. I told them that Mao and Buddha had similar aims but Mao believed in violence whereas Buddha believed in non-violence. Buddhism asks you to challenge your own inner self first before trying to challenge others but Maoism asks you to challenge others but not the self. They did not agree with me. For about three years, ‘hundred flowers bloomed” but then the dictators returned with a vengeance in 1976. At this point, hundreds of students left Bangkok for the jungles to join the Thai Communist Party with the aim of making the revolution. They returned after some time quite disillusioned. These youths were basically Thai nationalists who found the Thai Communist Party to be more Chinese and than Thai. Some of them have developed beyond the limits of their old beliefs and begun to be interested in the Buddhist approach.

(Courtesy: Tamil Times, August 1993)

வன்கூவர் குளிர்கால ஒலிம்பிக் தொடர் நிறைவு

flag.jpgவன் கூவரில் 17 நாட்களாக நடைபெற்றுவந்த குளிர்கால ஒலிம்பிக் போட்டித்தொடரின் இறுதி விழா நிகழ்வுகளில் பெரும் உற்சாக ஆரவாரத்தைக் காணமுடிந்தது. கனடா 14 தங்கங்கள், 7 வெள்ளிகள் மற்றும் ஐந்து வெண்கலங்கள் என தங்கப்பதக்கப்பட்டியலில் முன்னிலை பெற்றுள்ள நிலையில் அமெரி்க்கா மொத்தமாக 37 பதக்கங்களைப் பெற்றுக்கொண்டுள்ளது.

ஜேர்மனி முப்பது பதக்கங்களையும் நோர்வே 23 பதக்கங்களையும் மொத்தமாக பெற்றுள்ள நிலையில் எமி வில்லியம்ஸ் பெற்ற ஒரு தங்கத்துடன் குளிர்கால ஒலிம்பிக்கில் பிரிட்டன் ஒரே ஒரு பதக்கத்தை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ள முடிந்துள்ளது. டியூரினிலிருந்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஷெல்லி ருட்மனின் வெள்ளிப்பதக்கமொன்றுடன் மட்டும் நாடு திரும்பிய பிரிட்டன் அணியால் இம்முறை தங்கப்பதக்கத்துடன் சிறிதளவு முன்னேற்றத்தை மட்டுமே காட்ட முடிந்திருந்தது.

ஒஸ்ட்ரியா 16 பதக்கங்கள், ரஷ்யா 15 பதக்கங்கள், கொரியா 14, சீனா, சுவீடன், பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகள் தலா 11 பதக்கங்கள் என பட்டியலில் அடுத்த அடுத்த இடங்களைப் பிடித்துள்ளன.

ஏனைய நாடுகள் பத்துக்கும் குறைவான பதக்கங்களைப் பெற்றுள்ளன.

2 வெள்ளிகள் பெற்ற லத்வியாவுக்கு அடுத்தபடியாக ஒரு தங்கத்துடன் பிரிட்டனும் எஸ்டோனியா மற்றும் கசக்ஸ்தான் ஆகிய நாடுகள் தலா ஒவ்வொரு வெள்ளிகளுடனும் பட்டியலில் கடைசி இடத்தில் உள்ளன.

நேற்று நிறைவடைந்த போட்டி இறுதி நாள் நிகழ்வில் கருத்துதெரிவித்த ஒலிம்பிக் தலைவர் ஜெக் ரொஜே “ முழுநகரத்தினதும் அசாத்தியமான ஒட்டுமொத்தமான ஒத்துழைப்பு குளிர்கால ஒலிம்பிக் போட்டிகளுக்கு மெருகூட்டியது” என்றார்.

82 நாடுகளைச் சேர்ந்த 2500 போட்டியாளர்கள் இந்தப் போட்டித் தொடரில் கலந்துகொண்டனர்.

BBC

விடுதலைப்புலிகளும் புலம்பெயர் தமிழர்களும்

itb.bmpஇலங் கையின் அரச பயங்கரவாதம் தொடர்கின்ற நிலையில் விடுதலைப் புலிகளின் பயங்கரவாதம் குறித்து பேசுவது அர்த்தமற்றது என உலகத் தமிழர் பேரவையின் தலைவர் அருட்தந்தை இமானுவல் அடிகளார் தெரிவித்துள்ளார்.

இலங்கை அரசியலில் ஈடுபட்டுள்ள தமிழ் அரசியல் கட்சிகளுக்கிடையிலான கருத்து முரண்பாடுகள் கவலையளிப்பதாகவும், எந்தக் கட்சியினர் தமது குறிக்கோளில் உறுதிப்பாட்டுடன் உள்ளார்களோ அவர்களை தாம் ஆதரிப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

இலங்கையில் விடுதலைப்புலிகள் ராணுவ ரீதியாக தோற்கடிக் கப்பட்ட பின்னரான காலகட்டத்தில் வெளிநாடுகளில் வாழும் இலங்கை தமிழர்களின் அரசியல் நடவடிக்கைகள் எப்படி அமைய வேண்டும் என்பது குறித்து, ஐ சி ஜி எனப்படும் சர்வதேச நெருக்கடிகள் தொடர்பான ஆய்வு மையம் கடந்த சில தினங்களுக்கு முன்பு தனது அறிக்கையில் சில யோசனைகளை பரிந்துரை செய்திருந்தது.

அதில் முக்கியமாக, வெளிநாடு வாழ் இலங்கை தமிழர்கள் இனிமேலாவது விடுதலைப்புலிகளின் வழிமுறைகளை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று ஐ சி ஜி அமைப்பு கூறியிருக்கிறது.

BBC தமிழோசை

சரத் பொன்சேகாவின் கைது சட்டவிரோதமானது, உடனடியாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும்—ரணில் விக்ரமசிங்க

ranil.jpgஇலங்கை ஜனாதிபதித் தேர்தலில் போட்டியிட்ட வேட்பாளரான ஜெனரல் சரத் பொன்சேகாவை கைது செய்துள்ளது சட்டவிரோதமானது, ஜனநாயகத்துக்கு எதிரானது என்று கருத்து வெளியிட்டுள்ளார் இலங்கையின் எதிர்கட்சித் தலைவரான ரணில் விக்ரமசிங்க

அவரது கைது இராணுவச் சட்டங்களுக்கு எதிரானது மட்டுமல்ல நாட்டின் பொதுவான சட்டங்களுக்கும் எதிரானது என்றும் ஐக்கிய தேசிய கட்சியின் தலைவரான ரணில் விக்ரமசிங்க பிபிசி சந்தேஷ்யவிடம் தெரிவித்தார். அவரது கைது என்பது நாட்டின் அரசியல் சாசனத்தை மீறும் செயல் என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

அவர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளதை தாங்கள் கண்டிப்பதாகவும் அவர் உடனடியாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் ரணில் விக்ரமசிங்க கோரியுள்ளார். இதுகுறித்து பல்தரப்பினருடனும் தான் பேசி வருவதாகவும், அனைவரும் இதே கருத்தை கொண்டுள்ளனர் எனவும் அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

இது சில இராணுவ அதிகாரிகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஜனநாயக விரோதச் செயல் என்றும் அவர் கூறுகிறார். அவர் மீது ஏதாவது குற்றசாட்டுகள் இருந்தால் அவை வழக்கமான நீதிமன்றங்கள் முன்னர் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் எனவும் ரணில் கருத்து வெளியிடுகிறார்.

பிரிட்டனின் நான்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மீது குற்றவியல் வழக்கு

mp_composite.jpgபிரிட்டனின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் நான்குபேர் தங்களின் செலவினங்களுக்காக அரசிடமிருந்து பெற்ற தொகையில் தவறு செய்ததாக கூறப்பட்டு, இதற்காக அவர்கள்மீது குற்றவியல் வழக்குகள் பதியப்பட்டுள்ளன. தங்களின் செலவினங்கள் தொடர்பில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஊழல் செய்வதாக வெளியான செய்திகளை தொடர்ந்து பிரிட்டிஷ் பொதுமக்கள் மத்தியில் இவர்களுக்கு எதிராக மிகப்பெரிய அளவுக்கு கோபம் உருவானது.

இது தொடர்பில் ஆளும் தொழிற்கட்சியைச் சேர்ந்த மூன்று நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மீதும், பிரதான எதிர்கட்சியான கன்சர்வேடிவ் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மீதும் வழக்குகள் பதியப்பட்டிருப்பதாக பிரிட்டிஷ் அரசு தரப்பு வழக்குகளுக்கான இயக்குநர் தெரிவித்திருக்கிறார்.  ஆனால் குற்றம் சாட்டப்பட்ட நால்வரும் இந்த குற்றச்சாட்டுக்களை மறுத்திருக்கிறார்கள்.

நாடாளுமன்ற நடைமுறைகள் மீது நீதிமன்றத்தில் வழக்குகள் தொடுக்க முடியாது என்கிற நாடாளுமன்ற உரிமைகள் தொடர்பான விதியின் கீழ் நடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு இதுவரை இருந்துவரும் பாதுகாப்பு நடைமுறையும், இந்த நான்குபேர் மீதான வழக்குகளின் போது நீதிமன்ற விசாரணைகளுக்கு உள்ளாகும் என்று அரசு தரப்பு வழக்கறிஞர் தெரிவித்திருக்கிறார்.
BBC

முடுக்கிவிடப்பட்டுள்ள இலங்கை அரசின் ஊடகங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை

மீண்டும் பதவிக்கு வந்துள்ள மகிந்த ராஜபக்ச சகோதரர்களின் அரசு திட்டமிட்ட முறையில் ஊடகங்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை முடுக்கி விட்டுள்ளதாக சர்வதேச உரிமை அமைப்புகள் குற்றம்சாட்டி உள்ளன. அது தொடர்பான விரிவான கட்டுரை பிரித்தானியாவின் தேசிய நாளிதழான தி இன்டிபென்டனில் இன்று வெளியாகி உள்ளது.

._._._._._.

Sri Lankan government ‘settling scores’ in media crackdown : By Andrew Buncombe in Colombo

The newly re-elected government of Mahinda Rajapaksa has been accused of orchestrating a fresh crackdown on the media after a series of websites were blocked and at least one reporter detained after raising questions about the conduct of the election. One journalist is missing, one has been assaulted and others have received death threats.

In what campaigners claimed was a “settling of scores”, around half-a-dozen websites has been blocked and the offices of one of them sealed. A foreign journalist who had been ordered from the country after asking a question about the president’s brother was subsequently told she could stay after her case received international attention.

“Now that the president has been re-elected, there appears to be a settling of scores with critics of the government,” said Brad Adams, Asia director at Human Rights Watch (HRW). “Just days after the election, some officials seem to be on a campaign to abuse their power.”

While the Sri Lankan authorities have previously been accused of intimidating journalists, many observers have been surprised at the government’s actions following an election it won by 17 points. In the aftermath of his victory, Mr Rajapaksa vowed to reach out to all sections of Sri Lankan society and work for reconciliation in a country where the traumas of a three-decade long civil war remain fresh.

The government insists it is not attacking the media, only preventing the spread of what it termed defamatory rumours. A senior spokesman said: “Which country allows absolute freedom to websites or any arm of the media which gives publicity to socially corrosive and personally defamatory rumours that can also tend to destabilise the state.”

But HRW said it had detected a pattern of harassment. Five online media organisations have been blocked since the day before the election on January 26, while two days later, a group of armed men surrounded the offices of one of the outlets, Lanka e News, and sealed them. A regular contributor to the website, Prageeth Eknalogoda, who has a wife and child, has been missing since two days before the election.

A member of staff at Lanka e News said after their offices were sealed, staff received up to 40 phone calls in a hour “threatening us with death if we did not stop what we were doing”.

The previous day detectives arrested and questioned Chandana Sirimalwatte, editor of the Iridia Lanka newspaper. He has been detained, reportedly because of an article published on election day about a senior government official.

State media workers have also suffered. Ravi Abeywickrama, an employee at Sri Lanka Rupavahini Corporation, was attacked after signing a joint statement with 60 other employees that raised questions about the misuse of state media by Mr Rajapaksa’s campaign, an issue that was also raised by the country’s independent election commissioner, Dayananda Dissanayake, who said it had been overwhelming biased in favour of the president.

“This wave of post-election violence could cast a lasting stain on the start of President Rajapaksa’s second term and bodes ill for the political climate during the coming years,” said the media freedom group, Reporters Without Borders. “It is quite normal for journalists and privately-owned media to side with a candidate before and during a democratic election but it is unacceptable for them to the victims of reprisals once the elections are over.”

While it is Sri Lankan journalists who suffer the gravest dangers, international correspondents have also been harassed. Karin Wenger, a reporter with the Swiss Broadcasting Corporation (SBC) was ordered to leave the country after she asked a question about the role of Mr Rajapaksa’s brother, Basil Rajapaksa, in the campaign. This order was subsequently revoked and Ms Wenger informed there had been “a huge blunder”. Many foreign journalists were refused visas to cover the election.

Campaigners say in recent years at least 14 media workers have been killed and dozens more forced into exile. Among the most high profile cases was that of Lasantha Wickremetunge, editor of the Sunday Leader newspaper, which often criticised the government and who was murdered a year ago. No-one has been charged over his death. The government has denied any involvement in attacks on journalists.

Bob Dietz, of the Committee to Protect Journalists, based in New York, said: “Given the ugly history of attacks on journalists in Sri Lanka, we call on President Rajapaksa to ensure the safety of all journalists and to use his new mandate to reverse the repressive trends of the past several years.”